"แค่กๆ..." เฉียวเจียจิ้นนอนไออยู่บนพื้นไม่หยุด รู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในถูกกระแทกจนแหลกเหลว
ไอ้แว่นตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขารีบลุกขึ้นทันทีและเริ่มจัดแผ่นเหล็กให้เข้าที่
"รีบมาช่วยกันเร็วเข้า!" เขาตะโกนบอกพวกผู้หญิงที่อยู่ด้านหลัง "ถ้าสองคนนี้ล้ม พวกเราก็จบเห่กันหมด!"
แม้พวกผู้หญิงจะหวาดกลัวจนแทบสติแตก แต่ก็รู้ดีว่าสถานการณ์ตอนนี้ฉุกเฉินแค่ไหน ทุกคนจึงก้มตัวลง กัดฟันแน่นแล้วเริ่มช่วยกันขยับแผ่นเหล็ก
ฉีเซี่ยนอนอยู่บนพื้น รู้สึกวิงเวียนศีรษะไปหมด
การโจมตีของหมีดำเมื่อครู่รุนแรงจนราวกับกระแทกวิญญาณของเขาให้หลุดลอย ไม่รู้จริงๆ ว่าเฉียวเจียจิ้นรับการโจมตีถึงสองครั้งด้วยตัวคนเดียวได้อย่างไร
"ฉันจะทำให้ไอ้อ้วนที่หนีไปนั่นตายไม่ดีแน่..." เฉียวเจียจิ้นกัดฟันสบถ
"แสวงหาผลประโยชน์และหลีกเลี่ยงอันตราย... เป็นเรื่องปกติของมนุษย์..." ฉีเซี่ยนอนอยู่บนพื้น พึมพำในปากเบาๆ "บันทึกกราบทูลแม่ทัพใหญ่เหลียงซางกล่าวไว้ว่า 'อันการแสวงหาผลประโยชน์หลีกเลี่ยงอันตราย หวาดกลัวความตายและรักตัวกลัวตายนั้น ล้วนเป็นเรื่องธรรมดา'..."
"นายถูกกระแทกจนโง่ไปแล้วเหรอวะ?" เฉียวเจียจิ้นลืมตาขึ้นมามองฉีเซี่ยอย่างยากลำบาก "มันไปเกี่ยวเหี้ยอะไรกับแม่ทัพใหญ่ ถ้ายกเว้นว่าไอ้เวรนั่นไม่ได้ทิ้งพวกเราไปกะทันหัน แผ่นเหล็กนี่ก็คงไม่ล้มลงมาสภาพนี้หรอก..."
ตอนนี้แผ่นเหล็กถูกพวกผู้หญิงช่วยกันประคองตั้งขึ้นมาได้แล้ว ไอ้แว่นจึงก้มลงไปดึงฉีเซี่ยกับเฉียวเจียจิ้น "พวกนาย สบายดีไหม?"
ทั้งสองลุกขึ้นยืนแล้วจับแผ่นเหล็กไว้อย่างไร้เรี่ยวแรง
"จะบอกว่า 'สบายดี' ก็ไม่ได้หรอก ต้องบอกว่า 'ยังไม่ตาย' ต่างหาก" เฉียวเจียจิ้นตอบพลางปรายตามองหมีดำ
หลังจากผ่านการพุ่งชนครั้งนี้ สภาพของไอ้เดรัจฉานนั่นก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไหร่นัก ร่างกายอันใหญ่โตของมันดูโซเซ มันสะบัดหัวไปมาไม่หยุดเพื่อเรียกสติ
"คราวนี้ตาฉันบ้าง!" ไอ้แว่นพูด "พวกนายสองคนไปพักด้านหลังแถวก่อนเถอะ"
พูดจบ เขาก็เลียนแบบท่าทางของเฉียวเจียจิ้น ย่อตัวลงต่ำและใช้ไหล่ดันแผ่นเหล็กเอาไว้
แต่ไอ้แว่นดูผอมแห้งแรงน้อยเกินไปจริงๆ แค่ดันแผ่นกระดานเอาไว้ก็ดูยากลำบากอย่างยิ่งแล้ว ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นระริก เส้นเลือดดำปูดโปนขึ้นบนหน้าผาก
"เวรเอ๊ย... แผ่นเหล็กนี่มันหนักขนาดนี้เลยเหรอวะ..." เขาดูเหมือนจะรู้สึกว่าท่าทางของตัวเองมีปัญหา จึงปรับองศาของขาทั้งสองข้างเล็กน้อย ทว่าแผ่นเหล็กก็ไม่ได้เบาลงเลย
"น้องชาย ฉันไม่ได้ไม่เชื่อใจนายหรอกนะ" เฉียวเจียจิ้นส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "แต่ถ้าขืนพึ่งให้นายดันแผ่นกระดานไว้ พวกเราที่ยืนอยู่ข้างหลังก็ไม่มีความหมายหรอก ยังไงก็ต้องตายอยู่ดี"
"งะ... งั้นให้นายมาทำแทนดีกว่า..." ไอ้แว่นหัวเราะแห้งๆ แล้วขยับไปยืนด้านข้าง
ตอนนี้ทางกลุ่มได้จัดกระบวนทัพป้องกันเสร็จสิ้นแล้ว เฉียวเจียจิ้นก็กลับมาดันแผ่นเหล็กไว้อีกครั้ง
หมีดำเองก็เริ่มได้สติกลับมา มันตั้งใจจะพุ่งเข้าโจมตีแผ่นเหล็กอีกครั้ง แต่กลับเหลือบไปเห็นชายวัยกลางคนที่ยืนโดดเดี่ยวอยู่เพียงลำพัง
"แย่แล้ว! เหล่าหลี่ว์!" ไอ้แว่นลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที "รีบมาทางนี้เร็วเข้า!"
"หึ" เฉียวเจียจิ้นแค่นเสียงเย็นชา "ไอ้อ้วนเวรนั่นรนหาที่ตายเอง ก็ปล่อยมันไปเถอะ"
"ไม่ได้..." สีหน้าของไอ้แว่นเคร่งเครียดขึ้น "เหล่าหลี่ว์เคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันจะปล่อยเขาไปไม่ได้!"
"นายนี่มันโง่ชะมัด" เฉียวเจียจิ้นพูด
ทว่ายังไม่ทันที่ไอ้แว่นจะคิดหาวิธีช่วยเหล่าหลี่ว์ได้ หมีดำก็เข้ามาขวางอยู่ระหว่างกลุ่มคนกับเหล่าหลี่ว์เสียแล้ว
ราวกับมันเองก็รู้ดีว่าหากเหล่าหลี่ว์ไปหลบอยู่หลังแผ่นเหล็กได้เมื่อไหร่ มันก็จะไม่มีโอกาสฆ่าเขาได้อีก
ตอนนี้ไอ้แว่นดูร้อนรนเป็นอย่างมาก เขาอึกอักอยู่นานกว่าจะหันกลับมาพูดกับฉีเซี่ยว่า "ช่วยเหล่าหลี่ว์หน่อยได้ไหม?!"
แววตาของฉีเซี่ยเย็นเยียบ เขาเอ่ยว่า "ได้สิ นายไปช่วยเลย ฉันไม่ห้ามหรอก"
"ฉะ... ฉันไม่มีวิธี... ก็เลยอยากจะขอร้องนาย..." ไอ้แว่นพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "นายดูเป็นคนเก่งมาก ช่วยฉันหน่อยได้ไหม..."
"ไม่ได้" ฉีเซี่ยตอบกลับไปอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ถ้าจะไป นายก็ไปเองสิ"
เมื่อได้ฟังดังนั้นไอ้แว่นก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอคิดดูให้ดี เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่เหมาะสมพอจะไปขอร้องให้คนแปลกหน้ามาเสี่ยงชีวิตให้จริงๆ
เขาครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็ทำได้เพียงกัดฟันพูดว่า "งะ... งั้นก็ได้... งั้นฉันจะไปช่วยเอง..."
เขาค่อยๆ ปล่อยมือที่จับเสื้อของฉีเซี่ยออก แล้วจ้องมองไปที่หมีดำ
จากนั้น ไอ้แว่นก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ สามครั้งด้วยท่าทางที่ดูตลกขบขัน ก่อนจะตะโกนลั่นเพื่อเรียกความกล้าให้ตัวเอง เขากระทืบเท้าขวาลงบนพื้นและเตรียมจะพุ่งเข้าหาหมีดำ
ทว่าในวินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง ฉีเซี่ยก็เอื้อมมือไปคว้าตัวเขาไว้
"โอ๊ยเวรเอ๊ย..." ไอ้แว่นสะดุ้งตกใจ เกือบจะเอวเคล็ดเพราะถูกดึงไว้กะทันหัน "ทำอะไรเนี่ย?!"
"นายจะตายเอานะ ไม่กลัวหรือไง?" ฉีเซี่ยถามช้าๆ
"แม่งเอ๊ย จะไม่ให้กลัวได้ยังไงล่ะ?!" ไอ้แว่นแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่แล้ว "แต่ฉันก็ทนดูเหล่าหลี่ว์ตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้เหมือนกัน!"
"ในเมื่อเป็นแบบนั้น ฉันจะทำข้อตกลงกับนาย" ฉีเซี่ยจ้องมองหมีดำที่อยู่ไม่ไกลนักพลางเอ่ย "ในเกมนี้ ถ้าฉันทำให้พวกนายรอดชีวิตไปได้ 'เต๋า' ของพวกนายสองคนต้องตกเป็นของฉัน"
"เอ๋?" ไอ้แว่นคิดไม่ถึงว่าฉีเซี่ยจะยื่นข้อเสนอนี้ขึ้นมากะทันหัน จึงไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรไปชั่วขณะ
"แน่นอนว่าถ้านายไม่เต็มใจ นายก็ไปช่วยเขาเองได้เลย"
น้ำเสียงของฉีเซี่ยเด็ดขาดจนไม่อาจโต้แย้งได้ ทำให้ไอ้แว่นตกอยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกในทันที
เขากับเหล่าหลี่ว์เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อมาเข้าร่วมเกมนี้ แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ 'เต๋า' มาเลยแม้แต่เม็ดเดียว ถ้าอย่างนั้นเรื่องทั้งหมดที่ทำมามันจะไปมีความหมายอะไร?
"ฉันรับปากได้แค่ว่าจะยก 'เต๋า' ของฉันให้นาย แต่ของเหล่าหลี่ว์..." ไอ้แว่นพูดอย่างลำบากใจ "ฉันไม่รู้ว่าเขาจะยอมไหม"
"งั้นนายก็รับประกันแทนเขาสิ" ฉีเซี่ยพูด "พวกนายมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ?"
"ฉัน... ฉัน..." ไอ้แว่นครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายก็ยังรู้สึกว่า 'ชีวิต' สำคัญกว่า 'เต๋า' มากนัก "ก็ได้... ฉันจะรับประกันแทนเขาเอง ถ้าพวกเราสองคนรอดไปได้ 'เต๋า' ของพวกเราจะเป็นของนาย"
"ตกลง" ฉีเซี่ยพยักหน้า "ถอดรองเท้าของนายส่งมาให้ฉัน"
"อะไรนะ?"
"รองเท้าของนายไง" ฉีเซี่ยพูดซ้ำอีกครั้ง
ไอ้แว่นไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ก็รีบถอดรองเท้าผ้าใบซอมซ่อทั้งสองข้างออกแล้วยื่นให้ฉีเซี่ย
"กฎการล่าสัตว์ สัตว์มีสัญชาตญาณอ่อนไหวโดยธรรมชาติ..." ฉีเซี่ยท่องจำในใจอีกครั้ง "ข้อห้ามที่หนึ่ง โจมตีจากด้านหลัง"
ฉีเซี่ยถือรองเท้าผ้าใบข้างหนึ่งไว้ในมือแล้วเดาะกะน้ำหนัก ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าอย่างฉับพลันและขว้างรองเท้าออกไปอย่างแรง กระแทกเข้าที่แผ่นหลังของหมีดำอย่างจัง
การกระทำนี้ทำให้หมีดำตกใจสุดขีด ร่างกายของมันสั่นเทิ้มขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะรีบหันขวับกลับมามองรอบๆ
"ข้อห้ามที่สอง ทำร้ายจมูกอย่างรุนแรง"
ฉีเซี่ยหยิบร้องเท้าผ้าใบอีกข้างขึ้นมา แล้วปาใส่หน้าของหมีดำอย่างสุดแรง
รองเท้าข้างนี้ลอยไปกระแทกจมูกของหมีดำ แม้จะไม่ได้รุนแรงมากนัก แต่ก็ทำให้มันถึงกับผงะถอยหลัง
หมีดำถูกยั่วโมโหอีกครั้ง มันเลิกสนใจเหล่าหลี่ว์ที่อยู่ตรงหน้าโดยสิ้นเชิง แล้วหันขวับพุ่งเข้าหาฉีเซี่ยทันที
ฉีเซี่ยตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขารีบกระตุกเสื้อของเฉียวเจียจิ้นเพื่อปรับทิศทางของแผ่นเหล็กทันควัน
การโจมตีของหมีดำในครั้งนี้ดูไร้ทิศทาง มันเพียงแค่ใช้ตบอุ้งเท้าหน้าลงบนแผ่นเหล็กอย่างบ้าคลั่ง
หนึ่งครั้ง สองครั้ง สามครั้ง
แม้มันจะคำรามอย่างบ้าคลั่ง แต่พลานุภาพของการโจมตีไม่กี่ครั้งนี้กลับลดลงจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด และถูกเฉียวเจียจิ้นกับแผ่นเหล็กต้านรับเอาไว้ได้ทั้งหมด
ในจังหวะนั้นเอง เหล่าหลี่ว์ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามารวมกลุ่มกับทุกคนได้สำเร็จ
