หมีดำโจมตีอย่างต่อเนื่องเจ็ดแปดครั้ง ทว่าการโจมตีแต่ละครั้งกลับเบาลงเรื่อยๆ
เสียงกระแทกหนักหน่วงค่อยๆ กลายเป็นเพียงเสียงตบเบาๆ ที่แทบไม่มีผลอะไร
"น่าจะพอแล้วล่ะ..." ฉีเซี่ยพูด "การโจมตีของมันน่าจะจบลงแค่นี้"
เป็นไปตามที่ฉีเซี่ยพูด หลังจากจบการโจมตีอันไร้เรี่ยวแรงครั้งสุดท้าย หมีดำก็มองแผ่นเหล็กตรงหน้าอย่างระแวดระวัง มันพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาจากจมูกสองสามครั้งแล้วก็ล้มเลิกไป
ดูเหมือนมันไม่ได้เหนื่อยมากนัก แต่กลับหยุดโจมตีเสียดื้อๆ
"จบแค่นี้เหรอ" เฉียวเจียจิ้นชะโงกหน้ามองจากข้างแผ่นเหล็ก "เจ้านั่นน่าจะยังมีแรงเหลืออยู่นะ"
"สัตว์ไม่เหมือนมนุษย์ เพื่อรับมือกับอันตรายที่พบเห็นได้ทั่วไปในธรรมชาติ พวกมันแทบจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพหมดเรี่ยวหมดแรง ตอนนี้ต่อให้ยังมีแรงเหลือ มันก็ไม่คิดจะสู้ตายกับแผ่นเหล็กแผ่นนี้จนถึงที่สุดหรอก"
จริงดังคาด หมีดำหันหลังกลับไปเงียบๆ แล้วเดินไปหาศพหนึ่งบนพื้น
นั่นคือผู้หญิงที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ตอนที่เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้น
ขณะเดียวกัน เธอก็เป็นอาหารที่มั่นคงและปลอดภัยกว่าสำหรับหมีดำด้วย
ดวงตาของหมีดำจ้องมองไปทางแผ่นเหล็ก มันดมศพบนพื้นอีกครั้ง จากนั้นก็อ้าปากกัดทะลุหน้าท้องของศพจนเกิดเสียงดังกึก
ฟังจากเสียงแล้วเหมือนกับการกัดถุงพลาสติกที่บรรจุน้ำจนแตก ของเหลวสีแดงสดหกเรี่ยราดเต็มพื้น
จากนั้น หมีดำก็ใช้จมูกดุนๆ แล้วเริ่มใช้ลิ้นเลือกอวัยวะที่ถูกใจ ไม่นานนักก็มีเสียงเคี้ยวจั๊บๆ ดังขึ้น ดูเหมือนมันจะกินอย่างเอร็ดอร่อย
ทุกคนเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองภาพเหตุการณ์นี้จริงๆ
ส่วนหมีดำก็กินไปพลางมองมาทางแผ่นเหล็กไปพลาง ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์เผชิญหน้าที่แสนพิลึกพิลั่น
โชคดีที่เวลาเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว
ภายใต้บรรยากาศที่ตึงเครียดและกดดันของทุกคน หมีดำไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น มันเพียงแค่กินส่วนท้องของศพจนหมดเกลี้ยง เผยให้เห็นกระดูกซี่โครงขาวโพลนสองสามซี่
ฉีเซี่ยมองดูเวลา เหลืออีกแค่สามสิบกว่าวินาที ดูเหมือนเกมกำลังจะจบลงแล้ว
แต่ในตอนนั้นเอง หมีดำที่กินอิ่มดื่มพอกลับส่งเสียงคำรามต่ำออกมาอย่างกะทันหัน แล้วขยับร่างอันใหญ่โตวิ่งตรงเข้ามาอีกครั้ง
ดูเหมือนมันจะรู้ดีว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว จึงเตรียมตัวจะทุ่มสุดตัวสักตั้ง
"มาแล้ว!! เตรียมตัวให้พร้อม!!" ฉีเซี่ยตะโกนลั่นเพื่อเตือนเฉียวเจียจิ้น
เฉียวเจียจิ้นถีบเท้าทั้งสองข้างไปด้านหลัง ดันร่างกายทำมุมเฉียงพิงกับแผ่นเหล็กไว้
แถวตอนเรียงหนึ่งด้านหลังก็รีบยืนให้มั่นคง ในเวลานี้ทุกคนดูมีความสามัคคีกันขึ้นมาบ้าง แต่ละคนใช้มือจับคนข้างหน้าไว้อย่างมั่นคง
เดิมทีคิดว่าการโจมตีครั้งนี้จะผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัยเช่นกัน แต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อหมีดำวิ่งมาถึงหน้าแผ่นเหล็ก มันกลับยืดตัวยืนขึ้นด้วยสองขาหลัง ร่างกายที่สูงกว่าสองเมตรสร้างความกดดันอันมหาศาลให้กับทุกคน
"แย่แล้ว..." ฉีเซี่ยรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในทันที
วินาทีต่อมา หมีดำก็วางอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างลงบนขอบด้านบนของแผ่นเหล็กแล้วชะโงกหน้าเข้ามา มันอ้าปากกว้าง ในซอกฟันยังมีเศษเนื้อมนุษย์ติดอยู่
"โฮก !!"
เสียงคำรามดังกึกก้อง ฉีเซี่ยรู้สึกเหมือนหูตัวเองแทบจะหนวก น้ำลายกลิ่นคาวคลุ้งของหมีดำพ่นกระเซ็นเต็มหน้าเขา
"ยันเอาไว้!" ไอ้แว่นร้องตะโกน
เฉียวเจียจิ้นกัดฟันกรอด ออกแรงดันแผ่นโต๊ะเอาไว้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมกำลังดันมาข้างหน้า หมายจะทับเขาให้แบนเป็นแผ่นเนื้อ
"แม่ง... เอ๊ย..."
เฉียวเจียจิ้นถึงกับพูดแทบไม่ออก ฉีเซี่ยรีบก้าวเข้าไปช่วยเขายันเอาไว้ทันที พละกำลังของหมีดำนั้นน่าสะพรึงกลัวเสียจนคนที่อยู่ด้านหลังถึงกับยืนอึ้งด้วยความหวาดกลัว
หมีดำออกแรงดันไปข้างหน้าอีกหลายครั้ง เมื่อพบว่าแผ่นเหล็กไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย มันก็ใช้สองมือเกาะขอบเอาไว้ แล้วออกแรงดึงกระชากเข้าหาตัวเองอย่างแรง
เดิมทีเฉียวเจียจิ้นกับฉีเซี่ยก็ออกแรงดันแผ่นโต๊ะออกไปด้านนอกอยู่แล้ว แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหมีดำจะออกแรงดึงออกไปด้านนอกเช่นกัน ทำให้แผ่นโต๊ะถูกดึงจนล้มคว่ำลงกับพื้นตามแรงนั้น
ทั้งสองคนสูญเสียการทรงตัวในพริบตาและล้มหน้าคะมำลงบนพื้น
"เคร้ง!!"
ตามมาด้วยเสียงดังสนั่นเมื่อแผ่นเหล็กกระทบพื้น ทุกคนล้วนเผยตัวอยู่ต่อหน้าหมีดำ รวมถึงเฉียวเจียจิ้นกับฉีเซี่ยที่เปิดช่องโหว่มากที่สุดด้วย
ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะตั้งตัว หมีดำก็ยื่นอุ้งเท้าหน้าตบไปทางเฉียวเจียจิ้นทันที
เฉียวเจียจิ้นพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็ว รอดพ้นจากการโจมตีครั้งนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด
"เฮ้ย! ไอ้ขี้โกง! รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!!" เฉียวเจียจิ้นที่กลิ้งไปอยู่ด้านข้างตะโกนลั่น "ขืนนอนต่อไปได้ตายแน่!!"
ฉีเซี่ยนอนกลิ้งไปมาบนพื้น เขารู้สึกเหมือนเมื่อครู่นี้จะกระแทกเข้าที่หน้าอก ทำให้หายใจติดขัดไปชั่วขณะ
เฉียวเจียจิ้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน มองไปทางฉีเซี่ยด้วยความร้อนรน "ซวยแล้ว... ไอ้ขี้โกง แกลุกขึ้นมาสิวะ!"
ฉีเซี่ยเองก็อยากจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน เขาพยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ล้มพับลงไปกองกับพื้น
หมีดำราวกับจะสังเกตเห็นสภาพของฉีเซี่ย มันจึงเลิกสนใจเฉียวเจียจิ้นที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แล้วหันไปตะครุบฉีเซี่ยแทน
เฉียวเจียจิ้นกัดฟันกระทืบเท้า วิ่งเหยาะๆ สองก้าวแล้วกระโดดลอยตัวขึ้นไป ใช้ท่าตีเข่าจากด้านข้างกระแทกเข้าที่ใบหน้าของหมีดำพอดิบพอดี
หมีดำร้องโหยหวน มันหลับตาทั้งสองข้างลงทันทีแล้วตวัดกรงเล็บหน้าฟาดเข้าที่หน้าท้องของเฉียวเจียจิ้น
"อั้ก!"
การโจมตีครั้งนี้ดูเหมือนจะตวัดไปส่งๆ แต่มันกลับฟาดเข้าที่จุดอ่อนแอที่สุดของร่างกายมนุษย์พอดี เฉียวเจียจิ้นกระเด็นลอยละลิ่วออกไปทันที
"แค่กๆ... แม่งเอ๊ย..." เฉียวเจียจิ้นรู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงของตัวเองจะหักเสียแล้ว
"ทะ... ทำยังไงดี..." ไอ้แว่นพูดด้วยความตื่นตระหนก "พวกเราต้องช่วยพวกเขานะ..."
พูดจบเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบหันกลับไปพูดกับชายวัยกลางคนว่า "เหล่าหลี่ว์! คุณรีบถอดรองเท้าเร็วเข้า! ผมมีวิธีช่วยพวกเขาแล้ว!"
"อย่าโง่ไปหน่อยเลย!" ชายวัยกลางคนพูด "ไอ้แว่น แกอยากหาเรื่องใส่ตัวหรือไง! ตอนนี้ขอแค่หมีดำกินพวกเขาสองคน พวกเราก็ปลอดภัยแล้ว! เวลาใกล้จะหมดแล้วด้วย!"
ไอ้แว่นเงยหน้าขึ้นมอง เกมเหลือเวลาอีกไม่ถึงยี่สิบวินาทีก็จะจบลงแล้วจริงๆ
ในเวลานี้หมีดำยื่นขาหน้าไปทางฉีเซี่ยอีกครั้ง ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน ต่อให้เกมใกล้จะจบลงแล้ว แต่ฉีเซี่ยคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย
ผู้ชายคนนี้พยายามรับมือกับหมีดำอยู่ที่หน้าแผ่นเหล็กมาตลอด ไม่ว่าเป้าหมายสูงสุดของเขาคืออะไร แต่เขาก็ได้ช่วยชีวิตทุกคนเอาไว้จริงๆ
หลังจากต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่หนึ่งวินาที ไอ้แว่นก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในทันที
"เฮ้ย! ไอ้ชาติหมา!!" เขาตะโกนลั่นพลางกระโดดก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "อย่าแตะต้องเขานะ!!"
หมีดำชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหดตัวกลับไปด้านหลัง
ชายวัยกลางคนก็ตกใจสะดุ้งเช่นกัน เขาร้องสบถเสียงต่ำ "เชี่ย! ไอ้แว่น แกบ้าไปแล้วหรือไง!"
"ไอ้หมีเวร..." ไอ้แว่นไม่สนใจชายวัยกลางคน กลับด่าทอหมีดำสาดเสียเทเสีย "แน่จริงแกก็มาตามจับฉันสิวะ..."
ยังพูดไม่ทันขาดคำ หมีดำก็กระโจนเข้ามาทันที
ไอ้แว่นหน้าถอดสีด้วยความตกใจ หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองจะสามารถรับมือกับหมีดำตัวนี้ได้สักหลายสิบวินาทีเหมือนเฉียวเจียจิ้น
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าการถูกนักล่าตัวมหึมาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดไล่ล่าจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ด้านหลังของเขามีลมร้อนพัดมาอย่างต่อเนื่องพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ แม้เขาจะพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงแล้ว ทว่าขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาไม่หยุด วิ่งไปได้แค่สองก้าวก็ต้องล้มลุกคลุกคลานหนึ่งครั้ง
เขาทำได้เพียงแค่ลุกขึ้นยืนแล้วก็ล้ม ล้มแล้วก็ลุกขึ้นยืนใหม่อย่างต่อเนื่อง
ดูจากสถานการณ์นี้แล้ว ก่อนที่หมีดำจะฆ่าเขา เขาอาจจะสะดุดล้มตายไปเองเสียก่อน
