ยี่สิบวินาที

หมีดำโจมตีอย่างต่อเนื่องเจ็ดแปดครั้ง ทว่าการโจมตีแต่ละครั้งกลับเบาลงเรื่อยๆ

เสียงกระแทกหนักหน่วงค่อยๆ กลายเป็นเพียงเสียงตบเบาๆ ที่แทบไม่มีผลอะไร

"น่าจะพอแล้วล่ะ..." ฉีเซี่ยพูด "การโจมตีของมันน่าจะจบลงแค่นี้"

เป็นไปตามที่ฉีเซี่ยพูด หลังจากจบการโจมตีอันไร้เรี่ยวแรงครั้งสุดท้าย หมีดำก็มองแผ่นเหล็กตรงหน้าอย่างระแวดระวัง มันพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมาจากจมูกสองสามครั้งแล้วก็ล้มเลิกไป

ดูเหมือนมันไม่ได้เหนื่อยมากนัก แต่กลับหยุดโจมตีเสียดื้อๆ

"จบแค่นี้เหรอ" เฉียวเจียจิ้นชะโงกหน้ามองจากข้างแผ่นเหล็ก "เจ้านั่นน่าจะยังมีแรงเหลืออยู่นะ"

"สัตว์ไม่เหมือนมนุษย์ เพื่อรับมือกับอันตรายที่พบเห็นได้ทั่วไปในธรรมชาติ พวกมันแทบจะไม่ปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาพหมดเรี่ยวหมดแรง ตอนนี้ต่อให้ยังมีแรงเหลือ มันก็ไม่คิดจะสู้ตายกับแผ่นเหล็กแผ่นนี้จนถึงที่สุดหรอก"

จริงดังคาด หมีดำหันหลังกลับไปเงียบๆ แล้วเดินไปหาศพหนึ่งบนพื้น

นั่นคือผู้หญิงที่เสียชีวิตไปตั้งแต่ตอนที่เกมเพิ่งเริ่มต้นขึ้น

ขณะเดียวกัน เธอก็เป็นอาหารที่มั่นคงและปลอดภัยกว่าสำหรับหมีดำด้วย

ดวงตาของหมีดำจ้องมองไปทางแผ่นเหล็ก มันดมศพบนพื้นอีกครั้ง จากนั้นก็อ้าปากกัดทะลุหน้าท้องของศพจนเกิดเสียงดังกึก

ฟังจากเสียงแล้วเหมือนกับการกัดถุงพลาสติกที่บรรจุน้ำจนแตก ของเหลวสีแดงสดหกเรี่ยราดเต็มพื้น

จากนั้น หมีดำก็ใช้จมูกดุนๆ แล้วเริ่มใช้ลิ้นเลือกอวัยวะที่ถูกใจ ไม่นานนักก็มีเสียงเคี้ยวจั๊บๆ ดังขึ้น ดูเหมือนมันจะกินอย่างเอร็ดอร่อย

ทุกคนเบือนหน้าหนี ไม่กล้ามองภาพเหตุการณ์นี้จริงๆ

ส่วนหมีดำก็กินไปพลางมองมาทางแผ่นเหล็กไปพลาง ทั้งสองฝ่ายตกอยู่ในสถานการณ์เผชิญหน้าที่แสนพิลึกพิลั่น

โชคดีที่เวลาเหลืออยู่อีกไม่มากแล้ว

ภายใต้บรรยากาศที่ตึงเครียดและกดดันของทุกคน หมีดำไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น มันเพียงแค่กินส่วนท้องของศพจนหมดเกลี้ยง เผยให้เห็นกระดูกซี่โครงขาวโพลนสองสามซี่

ฉีเซี่ยมองดูเวลา เหลืออีกแค่สามสิบกว่าวินาที ดูเหมือนเกมกำลังจะจบลงแล้ว

แต่ในตอนนั้นเอง หมีดำที่กินอิ่มดื่มพอกลับส่งเสียงคำรามต่ำออกมาอย่างกะทันหัน แล้วขยับร่างอันใหญ่โตวิ่งตรงเข้ามาอีกครั้ง

ดูเหมือนมันจะรู้ดีว่าเวลาเหลือไม่มากแล้ว จึงเตรียมตัวจะทุ่มสุดตัวสักตั้ง

"มาแล้ว!! เตรียมตัวให้พร้อม!!" ฉีเซี่ยตะโกนลั่นเพื่อเตือนเฉียวเจียจิ้น

เฉียวเจียจิ้นถีบเท้าทั้งสองข้างไปด้านหลัง ดันร่างกายทำมุมเฉียงพิงกับแผ่นเหล็กไว้

แถวตอนเรียงหนึ่งด้านหลังก็รีบยืนให้มั่นคง ในเวลานี้ทุกคนดูมีความสามัคคีกันขึ้นมาบ้าง แต่ละคนใช้มือจับคนข้างหน้าไว้อย่างมั่นคง

เดิมทีคิดว่าการโจมตีครั้งนี้จะผ่านพ้นไปได้อย่างปลอดภัยเช่นกัน แต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อหมีดำวิ่งมาถึงหน้าแผ่นเหล็ก มันกลับยืดตัวยืนขึ้นด้วยสองขาหลัง ร่างกายที่สูงกว่าสองเมตรสร้างความกดดันอันมหาศาลให้กับทุกคน

"แย่แล้ว..." ฉีเซี่ยรู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากลในทันที

วินาทีต่อมา หมีดำก็วางอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างลงบนขอบด้านบนของแผ่นเหล็กแล้วชะโงกหน้าเข้ามา มันอ้าปากกว้าง ในซอกฟันยังมีเศษเนื้อมนุษย์ติดอยู่

"โฮก——!!"

เสียงคำรามดังกึกก้อง ฉีเซี่ยรู้สึกเหมือนหูตัวเองแทบจะหนวก น้ำลายกลิ่นคาวคลุ้งของหมีดำพ่นกระเซ็นเต็มหน้าเขา

"ยันเอาไว้!" ไอ้แว่นร้องตะโกน

เฉียวเจียจิ้นกัดฟันกรอด ออกแรงดันแผ่นโต๊ะเอาไว้ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีน้ำหนักหลายร้อยกิโลกรัมกำลังดันมาข้างหน้า หมายจะทับเขาให้แบนเป็นแผ่นเนื้อ

"แม่ง... เอ๊ย..."

เฉียวเจียจิ้นถึงกับพูดแทบไม่ออก ฉีเซี่ยรีบก้าวเข้าไปช่วยเขายันเอาไว้ทันที พละกำลังของหมีดำนั้นน่าสะพรึงกลัวเสียจนคนที่อยู่ด้านหลังถึงกับยืนอึ้งด้วยความหวาดกลัว

หมีดำออกแรงดันไปข้างหน้าอีกหลายครั้ง เมื่อพบว่าแผ่นเหล็กไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย มันก็ใช้สองมือเกาะขอบเอาไว้ แล้วออกแรงดึงกระชากเข้าหาตัวเองอย่างแรง

เดิมทีเฉียวเจียจิ้นกับฉีเซี่ยก็ออกแรงดันแผ่นโต๊ะออกไปด้านนอกอยู่แล้ว แต่ไม่เคยคิดเลยว่าหมีดำจะออกแรงดึงออกไปด้านนอกเช่นกัน ทำให้แผ่นโต๊ะถูกดึงจนล้มคว่ำลงกับพื้นตามแรงนั้น

ทั้งสองคนสูญเสียการทรงตัวในพริบตาและล้มหน้าคะมำลงบนพื้น

"เคร้ง!!"

ตามมาด้วยเสียงดังสนั่นเมื่อแผ่นเหล็กกระทบพื้น ทุกคนล้วนเผยตัวอยู่ต่อหน้าหมีดำ รวมถึงเฉียวเจียจิ้นกับฉีเซี่ยที่เปิดช่องโหว่มากที่สุดด้วย

ยังไม่ทันที่ทั้งสองจะตั้งตัว หมีดำก็ยื่นอุ้งเท้าหน้าตบไปทางเฉียวเจียจิ้นทันที

เฉียวเจียจิ้นพลิกตัวหลบอย่างรวดเร็ว รอดพ้นจากการโจมตีครั้งนี้ไปได้อย่างหวุดหวิด

"เฮ้ย! ไอ้ขี้โกง! รีบลุกขึ้นเร็วเข้า!!" เฉียวเจียจิ้นที่กลิ้งไปอยู่ด้านข้างตะโกนลั่น "ขืนนอนต่อไปได้ตายแน่!!"

ฉีเซี่ยนอนกลิ้งไปมาบนพื้น เขารู้สึกเหมือนเมื่อครู่นี้จะกระแทกเข้าที่หน้าอก ทำให้หายใจติดขัดไปชั่วขณะ

เฉียวเจียจิ้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน มองไปทางฉีเซี่ยด้วยความร้อนรน "ซวยแล้ว... ไอ้ขี้โกง แกลุกขึ้นมาสิวะ!"

ฉีเซี่ยเองก็อยากจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับเจ็บปวดรวดร้าวเหลือเกิน เขาพยายามอยู่หลายครั้งแต่ก็ล้มพับลงไปกองกับพื้น

หมีดำราวกับจะสังเกตเห็นสภาพของฉีเซี่ย มันจึงเลิกสนใจเฉียวเจียจิ้นที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว แล้วหันไปตะครุบฉีเซี่ยแทน

เฉียวเจียจิ้นกัดฟันกระทืบเท้า วิ่งเหยาะๆ สองก้าวแล้วกระโดดลอยตัวขึ้นไป ใช้ท่าตีเข่าจากด้านข้างกระแทกเข้าที่ใบหน้าของหมีดำพอดิบพอดี

หมีดำร้องโหยหวน มันหลับตาทั้งสองข้างลงทันทีแล้วตวัดกรงเล็บหน้าฟาดเข้าที่หน้าท้องของเฉียวเจียจิ้น

"อั้ก!"

การโจมตีครั้งนี้ดูเหมือนจะตวัดไปส่งๆ แต่มันกลับฟาดเข้าที่จุดอ่อนแอที่สุดของร่างกายมนุษย์พอดี เฉียวเจียจิ้นกระเด็นลอยละลิ่วออกไปทันที

"แค่กๆ... แม่งเอ๊ย..." เฉียวเจียจิ้นรู้สึกเหมือนกระดูกซี่โครงของตัวเองจะหักเสียแล้ว

"ทะ... ทำยังไงดี..." ไอ้แว่นพูดด้วยความตื่นตระหนก "พวกเราต้องช่วยพวกเขานะ..."

พูดจบเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ รีบหันกลับไปพูดกับชายวัยกลางคนว่า "เหล่าหลี่ว์! คุณรีบถอดรองเท้าเร็วเข้า! ผมมีวิธีช่วยพวกเขาแล้ว!"

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย!" ชายวัยกลางคนพูด "ไอ้แว่น แกอยากหาเรื่องใส่ตัวหรือไง! ตอนนี้ขอแค่หมีดำกินพวกเขาสองคน พวกเราก็ปลอดภัยแล้ว! เวลาใกล้จะหมดแล้วด้วย!"

ไอ้แว่นเงยหน้าขึ้นมอง เกมเหลือเวลาอีกไม่ถึงยี่สิบวินาทีก็จะจบลงแล้วจริงๆ

ในเวลานี้หมีดำยื่นขาหน้าไปทางฉีเซี่ยอีกครั้ง ดูจากสถานการณ์ปัจจุบัน ต่อให้เกมใกล้จะจบลงแล้ว แต่ฉีเซี่ยคงต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย

ผู้ชายคนนี้พยายามรับมือกับหมีดำอยู่ที่หน้าแผ่นเหล็กมาตลอด ไม่ว่าเป้าหมายสูงสุดของเขาคืออะไร แต่เขาก็ได้ช่วยชีวิตทุกคนเอาไว้จริงๆ

หลังจากต่อสู้กับความคิดตัวเองอยู่หนึ่งวินาที ไอ้แว่นก็ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในทันที

"เฮ้ย! ไอ้ชาติหมา!!" เขาตะโกนลั่นพลางกระโดดก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "อย่าแตะต้องเขานะ!!"

หมีดำชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหดตัวกลับไปด้านหลัง

ชายวัยกลางคนก็ตกใจสะดุ้งเช่นกัน เขาร้องสบถเสียงต่ำ "เชี่ย! ไอ้แว่น แกบ้าไปแล้วหรือไง!"

"ไอ้หมีเวร..." ไอ้แว่นไม่สนใจชายวัยกลางคน กลับด่าทอหมีดำสาดเสียเทเสีย "แน่จริงแกก็มาตามจับฉันสิวะ..."

ยังพูดไม่ทันขาดคำ หมีดำก็กระโจนเข้ามาทันที

ไอ้แว่นหน้าถอดสีด้วยความตกใจ หันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองจะสามารถรับมือกับหมีดำตัวนี้ได้สักหลายสิบวินาทีเหมือนเฉียวเจียจิ้น

แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าการถูกนักล่าตัวมหึมาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอันไร้ที่สิ้นสุดไล่ล่าจะน่ากลัวถึงเพียงนี้ ด้านหลังของเขามีลมร้อนพัดมาอย่างต่อเนื่องพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าจางๆ แม้เขาจะพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นลงแล้ว ทว่าขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาไม่หยุด วิ่งไปได้แค่สองก้าวก็ต้องล้มลุกคลุกคลานหนึ่งครั้ง

เขาทำได้เพียงแค่ลุกขึ้นยืนแล้วก็ล้ม ล้มแล้วก็ลุกขึ้นยืนใหม่อย่างต่อเนื่อง

ดูจากสถานการณ์นี้แล้ว ก่อนที่หมีดำจะฆ่าเขา เขาอาจจะสะดุดล้มตายไปเองเสียก่อน