"มาแล้ว" แม้แต่หลี่ชิงหมิงก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วชำเลืองมอง เขายกมือขึ้นปิดตาจี๋เสี่ยวเสียง "หลับตาซะ ความตื่นตระหนกระลอกที่สี่กำลังจะมาแล้ว"
"...ไม่เอา... ไม่เอานะ..." จี๋เสี่ยวเสียงร้อนรนจนปัดมือหลี่ชิงหมิงออก น้ำตาเอ่อคลอเบ้าทันที "ไม่งั้น... นายรีบจัดการฉันเถอะ จะได้ให้หน่วยแนวหน้าเข้ามา..."
"นายจะได้ตายก่อนฉันเท่านั้นแหละ"
พูดจบ หลี่ชิงหมิงก็ลุกขึ้นด้วยสีหน้าหม่นหมอง
ฟุ่บ—
ดาบเลื่อยถูกชักออกจากฝัก
"ทุกคนกลับไปนั่งที่ ไม่มีใครบุกรุกแดนลับของฉันได้" หลี่ชิงหมิงตวัดดาบชี้ไปทั่วห้อง กวาดสายตามองอย่างเคร่งขรึม "นี่ไม่ใช่แค่คำสั่ง แต่เป็นคำขู่ด้วย"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! ได้ยินกันหมดแล้วใช่ไหม?" ไช่จื้อซินกลับดีใจขึ้นมา เขายกดาบเลื่อยของตัวเองขึ้นชี้หน้าหลี่ชิงหมิง "เขาไม่ได้จะปกป้องใคร แต่เขาไม่ยอมให้คนมาช่วยต่างหาก! เข้าใจไหม? เป้าหมายของหลี่ชิงหมิงไม่ใช่การพาพวกเราเคลียร์แดนลับ แต่เขาต้องการสนุกกับแดนลับนี้ด้วยตัวเอง! เขาอยากฮุบสมบัติไว้คนเดียว!"
เมื่อได้ยินคำพูดของไช่จื้อซิน บวกกับการเผชิญหน้ากับความหวังรอดชีวิตเฮือกสุดท้าย ผู้คนก็หมดความอดทนและลุกฮือขึ้น
"อ๊ากกกก!!! ทนไม่ไหวแล้ว!!" เด็กผู้หญิงคนหนึ่งกรีดร้องลุกขึ้นยืน กุมหัวตะโกนลั่น "กฎโรงเรียนบ้าบออะไรกัน ตอนนี้แค่เคลียร์พื้นที่ให้ว่าง แล้วให้คนเข้ามาช่วยก่อนคาบเรียนต่อไปจะเริ่มก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง!!!"
"แดนทมิฬส้นตีน ไปตายซะไป!!!" เด็กผู้ชายคนหนึ่งกระโดดพรวดขึ้นมา จ้องหลี่ชิงหมิงด้วยดวงตาแดงก่ำ "ครั้งนี้ที่จื้อซินพูดไม่มีทางผิดแน่ ถ้านายจะขวาง ฉันก็จะสู้ตายกับนาย!!"
"ประท้วง!! ประท้วง!!!!!" อีกคนเตะโต๊ะจนคว่ำ "ตามหลี่ชิงหมิงไปก็มีแต่ตาย การช่วยเหลือจากข้างนอกคือทางรอดเดียว! หลี่ชิงหมิงจะฆ่าพวกเรา! ประท้วง! ใครหน้าไหนก็ห้ามปอดแหก! ลุกฮือขึ้นมาให้หมด!!"
ฝูงชนลุกฮือราวกับไฟลามทุ่งที่ลุกโชน
ส่วนไช่จื้อซินผู้จุดชนวน ก็กำลังยืนหัวเราะร่าอยู่ท่ามกลางกองเพลิงนั้น:
"ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!
"เข้าใจแล้ว! ฉันเข้าใจแล้ว!!
"แค่ยอมทิ้งกฎ พวกเราก็จะไร้เทียมทาน!
"กลับกลายเป็นว่ามีแค่หลี่ชิงหมิงเท่านั้นที่อ่อนแอ
"ทุกท่าน ตอนนี้มีแค่หลี่ชิงหมิงที่ไม่กล้าแหกกฎ!
"เร็วเข้า ใครจะลงมือ รีบจัดการสักคนเพื่อเคลียร์พื้นที่ให้หน่วยแนวหน้าเข้ามาช่วยเร็ว"
เขาหัวเราะพลางยื่นดาบเลื่อยส่งให้
แต่พวกคนที่กำลังบ้าคลั่งเหล่านั้นกลับผงะถอยพร้อมกัน ไม่มีใครกล้ารับ
ใบหน้าของเพื่อนที่คุ้นเคยกันดีซึ่งกำลังหลับใหลอยู่ข้างๆ กลายมาเป็นน้ำเย็นหยดสุดท้ายที่ช่วยดับอารมณ์คุกรุ่น
หลังจากไช่จื้อซินยื่นดาบเลื่อยให้หลายครั้ง เขาก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างหมดสนุก
"รู้แล้ว ฉันจัดการเอง
"ตกลงกันแล้วนะ นี่คือการตัดสินใจของส่วนรวม...
"มา พวกเรามาโหวตกันว่าจะเริ่มจัดการจากใครก่อน...
"ช่างเถอะ ไม่ทันแล้ว... ฉันจิ้มเลือกเลยแล้วกัน...
"ถ้าทุกคนเห็นด้วยก็พยักหน้า
"งั้น คนแรกที่เราจะใช้เพื่อเคลียร์พื้นที่ก็คือ..."
ไช่จื้อซินพูดพลางหันขวับไปทางริมหน้าต่างแถวหลัง ยกดาบเลื่อยขึ้นสูงด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด น้ำลายกระเซ็นขณะตะโกนลั่น "จางชิงอี! นังร่าน!! ตายซะ!! ตายไปซะ!!"
มีคนร้องรับทันที
"ดี! เอาเธอเลย!"
"เธอสมควรโดนแล้ว! ต้องเป็นเธอสิ!"
"เสียงข้างน้อยต้องยอมรับเสียงข้างมาก นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้"
"ทั้งหมดก็เพื่อส่วนรวม!"
"เร็วๆๆ... จื้อซิน! เร็วเข้า!"
ในระหว่างที่ตะโกนเชียร์ พวกเขายังรู้งานถึงขั้นช่วยกันกดตัวเจิ้งรุ่ยซิงเอาไว้
ถึงพวกเขาจะไม่มีความกล้าพอที่จะจับดาบเลื่อย แต่กลับกระตือรือร้นในการกดตัวเจิ้งรุ่ยซิงอย่างมาก
"พวกนายบ้าไปแล้วเหรอ!!!" เจิ้งรุ่ยซิงถูกคนกลุ่มหนึ่งกดลงบนโต๊ะ ร้องไห้น้ำตาน้ำมูกไหลพรากพลางแผดเสียงร้องสุดชีวิต "ทำแบบนี้ไม่ได้นะ... พวกเรา... พวกเรากลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง... ไม่เอานะ!!!"
ในขณะเดียวกัน ท่ามกลางสายตาบ้าคลั่งของฝูงชน ไช่จื้อซินก็เลียริมฝีปากพลางก้าวเดินไปที่ริมหน้าต่างทีละก้าว เขาแกว่งดาบเลื่อยแล้วพูดว่า "คุณชายเย่ หลีกทางหน่อย"
"ไม่มีทาง" เย่เฉี่ยนลุกขึ้นยืนบังหน้าจางชิงอีไว้ เขาก้มมองไช่จื้อซินด้วยแววตาที่ปราศจากความสดใสอีกต่อไป "กลับไปซะ"
"แล้วถ้าไม่ล่ะ?"
"งั้นต่อให้นายรอดไปได้ ฉันก็มีวิธีทำให้นายตายอยู่ดี"
"............" สีหน้าของไช่จื้อซินมืดครึ้มลง แต่ไม่นาน สีหน้าของเขาก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง เขาขยี้ผมตัวเองอย่างบ้าคลั่งพลางพูดว่า:
"ฉันนึกออกแล้ว หลี่ชิงหมิงสัญญาว่าจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้พวกเรารอดชีวิต!"
"งั้นตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่ดีที่สุดแล้ว!
"ฆ่าคนที่กำลังหลับไปสักสองสามคน เพื่อให้หน่วยแนวหน้าเข้ามาช่วย พวกเราก็จะรอดกันหมด!
"ถ้าหลี่ชิงหมิงไม่ทำ เขาก็จะผิดสัญญา ก็ถือว่าโกหก และจะถูกหัวเม่นทะเลลงโทษ
"เพราะงั้นฉันไม่ต้องลงมือเองเลย หลี่ชิงหมิงนั่นแหละที่ต้องเป็นคนลงมือ!
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ฉันแม่งโคตรอัจฉริยะเลยว่ะ!"
แต่เขายังพูดไม่ทันจบ
"ฉันโกหก" หลี่ชิงหมิงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
"????" ไช่จื้อซินทำหน้าเหวอ "เป็นไปได้ยังไง... กฎโรงเรียนห้ามโกหกไม่ใช่เหรอ?"
"ไม่มีกฎข้อนั้นหรอก ฉันแต่งขึ้นมาเอง" หลี่ชิงหมิงเองก็ไม่ทันสังเกตว่า ความสดใสที่หายไปจากใบหน้าของเย่เฉี่ยน กลับมาปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาแทน "น่าสนุกดีใช่ไหมล่ะ"
"อา............" ไช่จื้อซินทำหน้ามึนงง แต่ก็ไม่มีสมองพอจะคิดอะไรให้มากความอีกต่อไป เขาได้แต่เบิกตากว้าง ลากดาบเลื่อยเดินไปหาอีกคนที่ล้มพับอยู่ "งั้นฉันคงต้องลงมือเองแล้ว..."
เขาเดินไปข้างๆ คนที่กำลังหลับ เล็งไปที่หลังคออย่างตั้งใจ แล้วเงื้อดาบเลื่อยขึ้นสูง "นายเป็นคนแรกที่เรียกฉันว่าไช่ปี๊บใช่ไหม..."
ขณะที่ดาบเลื่อยกำลังจะฟันลงมานั้น กลับมีร่างหนึ่งพุ่งพรวดเข้ามา
แขนขวาสอดเข้ามา ล็อกคอไช่จื้อซินไว้อย่างแน่นหนา!
การเคลื่อนไหวต่อเนื่องของเขาช่างคล่องแคล่วและรวดเร็วดุดัน...
แต่นั่นก็ไม่ใช่หลี่ชิงหมิง!
แต่เป็นเย่เฉี่ยน!
"ไอ้เวรเอ๊ย..." ไช่จื้อซินดิ้นรนด้วยสายตาดุร้าย "ฉันกำลังช่วยทุกคนอยู่นะโว้ย..."
"นายกำลังฆ่าทุกคนต่างหาก" เย่เฉี่ยนไม่ได้ออกแรงอะไรมากมาย ลมหายใจของเขาราบเรียบมั่นคง ถึงขั้นมีกะจิตกะใจหันไปพูดกับหลี่ชิงหมิง "ฉันไม่รู้ว่าควรทำยังไง ก็เลยทำได้แค่นี้แหละ"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวกะทันหัน ใช้ฝ่ามือขวากดหน้าไช่จื้อซินกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง!
ตึง—
ท้ายทอยของไช่จื้อซินกระแทกพื้น
"อ่อก..."
ระหว่างที่เขาเบิกตากว้างและอาเจียนลมออกมา ดาบเลื่อยก็หลุดลื่นออกจากนิ้วมือ
เย่เฉี่ยนเตะงัดดาบเลื่อยส่งให้หลี่ชิงหมิง จากนั้นก็นั่งคร่อมทับบนตัวไช่จื้อซิน กำหมัดขวาแน่น ในดวงตาปรากฏประกายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
"อยากทำแบบนี้มาตั้งนานแล้ว" เขาพูด
ตั้บ
ตั้บ
ตั้บ
หลังจากเสียงที่สาม ไช่จื้อซินก็ไม่มีแม้แต่เสียงคราง
แต่เย่เฉี่ยนกลับยิ่งลงมือหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ
ตั้บ
ตั้บ
ตั้บ
ไม่มีใครเข้าใจเลยว่า ทำไมเขาถึงน่ากลัวกว่าหลี่ชิงหมิงได้ และทำไมถึงต้องเป็นเขาด้วย
หลังจากผ่านไปไม่รู้กี่ครั้ง เย่เฉี่ยนถึงได้ถอนหายใจแล้วลุกขึ้น เขาสลัดเลือดที่จับตัวเป็นก้อนบนมือทิ้ง พลางมองไปทางหลี่ชิงหมิง "สละเรือเพื่อรักษาขุน นายเข้าใจใช่ไหม"
"รู้แล้ว ไปเถอะ" หลี่ชิงหมิงโบกมือ
"ที่พูดไปก่อนหน้านี้ยังคงมีผลอยู่นะ" เย่เฉี่ยนเดินกลับไปที่นั่งแล้วประคองจางชิงอีขึ้นมา ขณะที่ตบไปยังไอเทมวิเศษที่เอว เขาก็ไม่ลืมพยักหน้าให้หลี่ชิงหมิงอย่างหล่อเหลา "แผนการของฉันยิ่งใหญ่มาก ไว้เจอกันข้างนอก"
จากนั้น...
ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย
ได้แต่เก๊กหล่อแห้งๆ อยู่แบบนั้นสองวินาที
คิ้วของเย่เฉี่ยนกระตุก เขาตบไปที่เอวอีกครั้ง
ก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
แปะๆๆๆๆ...
ตบรัวๆ ด้วยความเร็วแสง
ก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงอยู่ดี
"............" เขาจึงได้แต่มองหลี่ชิงหมิงอย่างเอ๋อรับประทาน
หลี่ชิงหมิงเองก็มีสีหน้าไม่เข้าใจ "ไปเอามาจากไหนเนี่ย?"
"ตลาดมืด..."
"ตลาดมืดไหน?"
"มันเป็นมืออาชีพมากเลยนะ... ดาร์กเว็บอะไรพวกนั้น ซ่อนอยู่ลึกมาก ฉันใช้เวลาตั้งหลายวัน..."
"ตลาดมืดไหน"
"ตลาดแลกเปลี่ยนแนวหน้าเสรี"
"พรืด... สมองนายนี่มันช่าง... นั่นมันก็แค่ฝีมือของพวกแฮกเกอร์ปลายแถว ที่เอาแต่โพสต์คลิปสั้นแต่งเรื่องไปเรื่อยเปื่อยแค่นั้นเอง" หลี่ชิงหมิงกุมขมับหัวเราะลั่นออกมา "ที่แท้ของแบบนี้ก็หลอกคนได้จริงๆ ด้วย... ฮ่าฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า... น่าสนุกชะมัด... นี่มันน่าสนุกจริงๆ... โทษที พอเชื่อมโยงกับเรื่องก่อนหน้านี้แล้วมันอดขำไม่ได้จริงๆ..."
".................."
ตุบ
เย่เฉี่ยนทรุดตัวลงนั่งกับที่ คอพับ ร้องอาบาอาบา เก๊กหล่อได้ไม่ถึงสองวินาทีก็กลับสู่ความจริงเสียแล้ว
"จบกัน กลายเป็นสละเรือเพื่อรักษาขุนไปจริงๆ ซะแล้ว..."
