เวทีใหญ่สำนักชมสมุทร

"ขอเรียนถาม บนเรือนั่นคือสหายเต๋าจากสำนักหมื่นเมฆาทุกท่านใช่หรือไม่?"

เรือเมฆาทั้งสองลำยังไม่ทันเข้าใกล้ เสียงหัวเราะร่าเริงก็ดังมาจากฝั่งสำนักชมสมุทร "ศิษย์สำนักชมสมุทร ปู้หลินไห่ มารับหน้าที่นำทางให้สหายเต๋าสำนักหมื่นเมฆาทุกท่าน!"

ทางฝั่งของตน หลี่ผิงอันมองกู้ชิงเฉิงที่อยู่ข้างกาย เขาเห็นความประหม่าเล็กน้อยในตัวผู้บำเพ็ญกระบี่ที่ดูเหมือนจะเจนโลกผู้นี้

กู้ชิงเฉิงถอยหลังไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นดึงแขนเสื้อของหลี่ผิงอัน แล้วส่งเสียงผ่านปราณถามว่า "ต้องตอบเขากลับไปว่าอะไรล่ะเนี่ย"

หลี่ผิงอันขมวดคิ้วมองเขาแวบหนึ่ง

(ปกติเจ้านี่เป็นคนพูดมากไม่ใช่หรือไง?)

(ถึงเวลาสำคัญกลับนึกคำพูดไม่ออกซะงั้น?)

หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณพึมพำตอบ "ระดับเสียงแสดงถึงเกียรติยศของสำนัก พลังเสียงแสดงถึงความสง่างามของสำนัก แปดในสิบส่วนคงตั้งใจมาหาเรื่อง ทางที่ดีต้องข่มขวัญพวกเขาด้วยบารมีก่อน"

"วะฮ่าๆๆ! ดี!"

จู่ๆ กู้ชิงเฉิงก็เท้าเอวหัวเราะลั่น ศิษย์หลายคนที่อยู่รอบๆ สะดุ้งโหยง พากันถลึงตามองผู้บำเพ็ญกระบี่ที่จู่ๆ ก็เป็นบ้าผู้นี้

ผู้บำเพ็ญกระบี่ผู้นี้ตะโกนลั่น "ที่นี่คือเหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆา ได้รับการคุ้มกันจากเซียนในสำนัก เดินทางมายังทะเลตะวันออกเพื่อเข้าร่วมการฝึกฝนศิษย์หกสำนัก!"

หลี่ผิงอันหลบไปอยู่ด้านข้างอย่างเยือกเย็น ไม่มองสายตาขอความช่วยเหลือที่กู้ชิงเฉิงส่งมาให้ เอาแต่จ้องมองพินิจลวดลายเมฆหมอกที่ปักอย่างประณีตบนชายกระโปรงของศิษย์น้องมู่อย่างตั้งใจ

"ฮ่าๆๆ!"

บนเรือเมฆาฝั่งตรงข้าม ปู้หลินไห่ที่สำนักชมสมุทรส่งมาหัวเราะแห้งๆ สองสามที นึกถึงคำกำชับของเหล่าผู้อาวุโส จึงกล่าวเสียงดังว่า

"เกาะเบื้องล่างคือจุดรวมพลของเหล่าศิษย์!

"อีกสี่สำนักมาถึงกันตั้งแต่สามสี่ชั่วยามก่อนแล้ว สำนักหมื่นเมฆาของพวกเรามาสายไปสักหน่อย คาดว่าคงเป็นเพราะหนทางของสำนักหมื่นเมฆานั้นยาวไกล คงไม่ได้ตั้งใจจะละเลยหรอกกระมัง!"

สีหน้าของเหล่าเซียนแห่งสำนักหมื่นเมฆาเปลี่ยนไปทันที

เมื่อหลี่ผิงอันได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ส่ายหน้าอยู่ในใจ

สำนักชมสมุทรแห่งนี้ช่างใจแคบเสียจริง

หากต้องการหักหน้าสำนักหมื่นเมฆา ก็ควรทำตรงๆ ไปเลย ต่อให้จัดเตรียมศิษย์สักสองสามคนมาบังคับประลอง หลี่ผิงอันก็ยังจะรู้สึกว่าสิบมหาสำนักวิถีเซียนแห่งนี้ยังพอมีระดับอยู่บ้าง

นึกไม่ถึงเลยว่าสำนักชมสมุทรจะเล่นตุกติกเรื่อง 'เวลาที่แจ้ง'

เหล่าเซียนแห่งสำนักหมื่นเมฆาจะจงใจมาสายได้อย่างไร?

การที่ทุกคนเดินทางมาอย่างเชื่องช้าตลอดทาง ก็เพื่อกะเวลาให้ไม่เช้าไม่สายเกินไปไม่ใช่หรือ? ไปถึงเร็วเกินไปก็เสียระดับของตัวเอง ไปถึงช้าเกินไปก็เป็นการไม่ให้เกียรติสำนักอื่น

ทว่ากู้ชิงเฉิงกลับตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขาส่งเสียงอุทานเบาๆ ทันที "มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ? หรือว่าพวกเราจะคำนวณเวลาผิดไป?"

"ฮ่าๆๆ! คงจะเป็นเช่นนั้น! เชิญ!"

ศิษย์สำนักชมสมุทรที่ชื่อปู้หลินไห่หัวเราะลั่น ร่างทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ ศิษย์สำนักชมสมุทรสิบกว่าคนที่อยู่ด้านหลังก็เอามือไพล่หลังเหาะเหินขึ้นไปพร้อมกัน

พวกเขาไม่รู้ว่าใช้ของวิเศษอันใด ใต้ฝ่าเท้าจึงปรากฏแสงเซียนสีฟ้าอมเขียวดุจเกลียวคลื่น เหาะเหินทะยานลงมาจากเรือเมฆาตามจังหวะการกระเพื่อมของแสงเซียน มองดูแล้วช่างตระการตายิ่งนัก

เหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆาไม่ได้เตรียมตัวสำหรับเรื่องแบบนี้เลย ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ทันใดนั้นก็มีคนคิดจะงัดเอาของวิเศษเท่ๆ ออกมาประชันกับพวกเขาบ้าง

หลี่ผิงอันที่หลบอยู่ด้านหลังมู่หนิงหนิงเอ่ยขึ้นมาทันที "เหล่าศิษย์โปรดรักษามารยาท ให้ผู้อาวุโสนำไปก่อน"

ผู้อาวุโสฝ่ายนอกทั้งหกพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เหล่าศิษย์ต่างประสานมือเชื้อเชิญโดยพร้อมเพรียง

ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเคาะกล้องยาสูบหยกมรกตในมือเบาๆ เมฆสีขาวกลุ่มหนึ่งก็ช้อนร่างทุกคนบนเรือขึ้น และร่อนลงสู่เกาะเซียนกลางทะเลอย่างช้าๆ

เซียนบางส่วนนำเรือเมฆาไปจอดยังที่ที่ไม่ไกลนัก เพื่อรอรับบรรดาศิษย์สำนักหมื่นเมฆาเดินทางกลับ

หลี่ผิงอันดึงแขนเสื้อของมู่หนิงหนิงเบาๆ

มู่หนิงหนิงรีบถาม "ศิษย์พี่ เป็นอะไรหรือ?"

"เจ้าดูทางนั้นสิ"

หลี่ผิงอันพยักพเยิดคางไปทางทิศตะวันตก จงใจปล่อยเสียงให้ล่องลอยไปท่ามกลางหมู่เมฆ

มู่หนิงหนิงมองตามไป บนท้องฟ้าสีครามมีก้อนเมฆที่บางเบาดุจขนห่านลอยฟ่องอยู่ประปราย เมฆเหล่านี้มักจะถูกผู้บำเพ็ญปราณที่สัญจรผ่านไปมารบกวนเป็นระยะๆ ทำให้ปุยเมฆแตกกระจายออกไปซ้ายทีขวาที

ผืนน้ำทะเลสีครามเบื้องล่างกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ณ เส้นขอบฟ้าที่ผืนน้ำบรรจบกับแผ่นฟ้า มองเห็นอาคารสูงเรียงรายสลับซับซ้อนอยู่ลิบๆ

"โอ่อ่ามากเลยนะ" มู่หนิงหนิงกระซิบ "ตรงนั้นคือเมืองการค้าใช่ไหม?"

"ตามแผนที่ ตรงนั้นน่าจะเป็นเมืองชมคลื่น หนึ่งในเมืองการค้าที่ใหญ่ที่สุดบนชายฝั่งทะเลตะวันออก เป็นอาณาเขตหลักของสำนักชมสมุทร"

หลี่ผิงอันยิ้มพลางกล่าว "หากอยากไปเดินเล่น รอให้งานฝึกฝนครั้งนี้จบลง พวกเราค่อยไปขออนุญาตเหล่าผู้อาวุโสกัน"

"อื้ม!"

ดวงตาดอกท้อของมู่หนิงหนิงเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม นางกล่าวเสียงนุ่มนวล "หากยุ่งยากเกินไปก็ช่างเถอะ ศิษย์พี่ชอบความสงบไม่ชอบความวุ่นวาย คนอื่นไม่รู้ แต่ข้าย่อมรู้ดี"

หลี่ผิงอันพยักหน้ายิ้มบางๆ ไม่ได้กล่าวอะไรเพิ่มเติม

คุยกันแค่นี้ก็พอแล้ว

เสียงพูดคุยสัพเพเหระของพวกเขาทั้งสอง ทำให้จิตเต๋าของศิษย์สำนักหมื่นเมฆาหลายคนที่เดิมทีค่อนข้างประหม่าค่อยๆ กลับมาสงบเยือกเย็น เมื่อเหล่าศิษย์มองลงไปยังเกาะเบื้องล่างอีกครั้ง แววตาก็ดูมั่นคงขึ้นมาก

ทว่าผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่อยู่ด้านข้างกลับขมวดคิ้วแน่น ตกอยู่ในความลำบากใจเล็กน้อย

สำนักหมื่นเมฆาของพวกเขายังไม่ได้ซื้อทรัพย์สินใดๆ ในเมืองชมคลื่น ที่นี่เป็นอาณาเขตของสำนักชมสมุทร พวกเขาจึงไม่สะดวกที่จะยื่นมือเข้ามาวุ่นวาย

หรือจะส่งคนไปซื้อเรือนเล็กๆ ริมทะเลสักหลังตอนนี้เลย?

แล้วจะซื้อในนามของใคร? ฝ่ายนอกใช้ศิลาวิญญาณซื้อเรือน เพื่อให้ศิษย์หนุ่มสาวคู่หนึ่งได้พักพิงร่วมกัน ดูจะหลีกหนีข้อครหาเรื่องนำทรัพยากรของสำนักไปใช้ส่วนตัวไม่ได้

เมฆหมอกจางหาย คณะของสำนักหมื่นเมฆาเดินทางมาถึงจุดรวมพลสำหรับการฝึกฝนครั้งนี้แล้ว

เกาะร้างแห่งนั้นถูกปกคลุมด้วยแท่นเมฆหกเหลี่ยมขนาดยักษ์ ผู้บำเพ็ญปราณหลายร้อยคนจากหกสำนักมารวมตัวกันพร้อมหน้า ด้านหน้าของแต่ละสำนักล้วนมีธงประจำสำนักโบกสะบัดอยู่

เมื่อมองดูให้ดี ก็พบว่ามีเพียงที่นั่งของสำนักหมื่นเมฆาเท่านั้นที่ยังว่างเปล่า

ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งกล่าวเสียงดัง "ต้องขออภัยทุกท่านด้วย ฝ่ายเราเพิ่งได้รับป้ายหยกสื่อสารเมื่อคืนนี้ แม้จะเร่งเดินทางกันทั้งคืน แต่ก็ยังมาสายไปบ้าง"

ผู้อาวุโสขั้นสวรรค์แห่งสำนักชมสมุทรหัวเราะ "สหายเต๋าทุกท่านเชิญนั่งเถิด เมื่อคืนพวกเราสนทนาธรรมกันที่นี่ ก็นับว่าได้อรรถรสไปอีกแบบ"

มีคนเล่นบทคนดี ย่อมต้องมีคนเล่นบทคนร้าย

ผู้อาวุโสขั้นสัจธรรมจากสำนักหลอมสวรรค์สร้างสรรพสิ่ง ซึ่งเป็นสำนักเซียนแห่งทะเลตะวันออก เอ่ยเสียงดังว่า

"หนึ่งสำนักสามเซียนทองคำ ช่างไม่ธรรมดาจริงๆ! ปล่อยให้พวกเรารอเก้อตั้งนานนม กล่าวขออภัยเพียงคำเดียวก็ถือเป็นอันจบเรื่องเลยหรือ"

ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งไม่ได้ร้อนรน เขาเพียงมองดูศิษย์ฝั่งตนเข้านั่งประจำที่ด้วยรอยยิ้ม

ทางฝั่งศิษย์สำนักเหว่ยหยวน หญิงชรานางหนึ่งหัวเราะพลางกล่าว

"สหายเต๋าจากสำนักหมื่นเมฆาเพียงแค่ได้รับข่าวช้าไปก็เท่านั้น

"คิดว่าป้ายหยกสื่อสารน่าจะเกิดความคลาดเคลื่อนระหว่างทาง การฝึกฝนศิษย์เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใด พวกเราล้วนมีอายุขัยยืนยาว จะกลัวอะไรกับการเสียเวลาคลายเหงาไปเพียงคืนเดียว?"

ผู้อาวุโสจากสำนักแยกปฐพีเคลื่อนภูผาเอ่ยขึ้นบ้าง "ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่เหตุใดจึงไม่ส่งเซียนสักคนล่วงหน้ามาบอกพวกเราก่อนสักคำเล่า?"

ผู้อาวุโสสำนักห้วงสวรรค์ยิ้มกล่าว "มีเวลาส่งเซียนบินมา ก็สู้เดินทางมาเลยโดยตรงไม่ดีกว่าหรือ? ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไฉนต้องคิดเล็กคิดน้อยด้วย?"

สถานการณ์ในสนามประลองนั้นชัดเจนยิ่งนัก

สำนักชมสมุทร สำนักหลอมสวรรค์สร้างสรรพสิ่ง และสำนักแยกปฐพีเคลื่อนภูผาย่อมเป็นพวกเดียวกัน ส่วนสำนักหมื่นเมฆา สำนักเหว่ยหยวน และสำนักห้วงสวรรค์ก็สนิทสนมกัน ทั้งสองฝั่งแบ่งแยกกันอย่างชัดเจน

——การที่สำนักหมื่นเมฆายอมตกลงเข้าร่วมการฝึกฝนที่สำนักชมสมุทรจัดขึ้น ก็เป็นเพราะสำนักพี่สำนักน้องทั้งสองนี้อยู่ในรายชื่อผู้ได้รับเชิญเช่นกัน

หลี่ผิงอันกับมู่หนิงหนิงนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของแท่นเมฆ พอจะมองเห็นภาพรวมทั่วทั้งลานได้

มู่หนิงหนิงกระตุกแขนเสื้อหลี่ผิงอัน ส่งเสียงผ่านปราณถาม "ศิษย์พี่ คงจะไม่ตีกันจริงๆ หรอกนะ"

"สำนักหมื่นเมฆาของพวกเราเป็นแหล่งรวมผู้กล้า ย่อมมีศิษย์พี่ศิษย์หญิงออกหน้ารับมือ"

หลี่ผิงอันหยิบขนมถุงหนึ่งวางใส่มือเรียวบางของมู่หนิงหนิง ส่งเสียงผ่านปราณพึมพำ "หากข้าเดาไม่ผิด เดี๋ยวศิษย์ที่ชื่อปู้หลินไห่เมื่อครู่ จะเป็นฝ่ายก้าวออกมาร้องขอ... ดูสิ เจ้านั่นเริ่มขยับแล้ว นั่นไง มาแล้ว"

มู่หนิงหนิงกะพริบตา ก้มหน้ามองลงไป ก็เห็นศิษย์ในชุดหรูหราหลายคนเดินตามการนำของปู้หลินไห่ผู้นั้นมายังใจกลางแท่นเมฆจริงๆ พวกเขาประสานมือคารวะเหล่าผู้อาวุโสสำนักชมสมุทร

หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณทางนี้ ปู้หลินไห่ก็ตะโกนขึ้นจากเบื้องล่าง ทั้งสองฝั่งแทบจะประสานเสียงพร้อมกันพอดี

หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณบอกมู่หนิงหนิง

"ศิษย์ได้ยินชื่อเสียงวิชาควบคุมเมฆาอันล้ำเลิศของสำนักหมื่นเมฆามานาน วันนี้โอกาสดีหาได้ยากยิ่ง จึงอยากประลองกับสหายเต๋าสำนักหมื่นเมฆาสักกระบวนท่า เพียงเพื่อขอคำชี้แนะวิชาควบคุมเมฆา หาได้มีความคิดแก่งแย่งชิงดีแต่อย่างใดไม่"

ส่วนสิ่งที่ปู้หลินไห่กล่าวคือ "ศิษย์ได้ยินชื่อเสียงวิชาเซียนอันล้ำเลิศและวิชาควบคุมเมฆาของสำนักหมื่นเมฆามานาน ในโอกาสการฝึกฝนหกสำนักและยังไม่ได้ออกไปปราบปรามปีศาจมารนี้ จึงอยากใช้โอกาสนี้ประลองเวทกับผู้มีพรสวรรค์ของสำนักหมื่นเมฆาดูสักตั้ง ศิษย์เพียงแค่เห็นผู้มีความสามารถแล้วคันไม้คันมือ หาได้มีความตั้งใจจะหาเรื่องไม่ ขอผู้อาวุโสโปรดอนุญาตด้วยขอรับ!"

หลี่ผิงอันส่ายหน้า "เห็นไหมล่ะ"

มู่หนิงหนิงหลุดขำพรืดออกมา เมื่อสัมผัสได้ว่ามีสัมผัสเทวะหลายสายพุ่งเป้ามาที่นาง จึงรีบเม้มปากกะพริบตาทำตัวสงบเสงี่ยมทันที

โชคดีที่นางสวมผ้าคลุมหน้า จึงไม่มีใครเห็นว่านางกลั้นขำจนทรมานแค่ไหน

ละครฉากนี้ยังคงดำเนินต่อไป

ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรส่งเสียงตวาดปู้หลินไห่

"เหลวไหล! วันนี้หกสำนักมารวมตัวกัน งานชุมนุมใหญ่โตเช่นนี้ จะปล่อยให้ศิษย์ไม่กี่คนมาเล่นสนุกได้อย่างไร? ถอยไป! เจ้ากำลังจะถูกผู้อาวุโสจากสำนักต่างๆ หัวเราะเยาะเอาแล้วนะ!" ปู้หลินไห่ประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

"ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตาศิษย์ด้วย! ศิษย์มิใช่คนชอบใช้กำลัง เพียงแค่อยากประลองกับศิษย์สำนักหมื่นเมฆาสักสองสามกระบวนท่า เพื่อเปิดหูเปิดตากับสุดยอดวิชาควบคุมเมฆาเท่านั้น!"

ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรหลายท่านมีสีหน้าไม่พอใจ

ผู้อาวุโสจากสำนักหลอมสวรรค์สร้างสรรพสิ่งและสำนักแยกปฐพีเคลื่อนภูผาเริ่มเล่นละครรับส่งกัน คนหนึ่งค่อนขอดสำนักหมื่นเมฆา อีกคนหนึ่งยกยอสำนักชมสมุทร

ในมือของหลี่ผิงอันและมู่หนิงหนิงมีเมล็ดแตงวิญญาณคั่วเองเพิ่มมาสองถุง พวกเขานั่งแทะ 'กร้วมๆ' อยู่ตรงมุมนั้น

ในตอนนั้นเอง กู้ชิงเฉิงก็ก้มหน้าเดินจ้ำอ้าวมาอยู่ข้างหลี่ผิงอัน

เวลานี้ผู้บำเพ็ญปราณหลายร้อยคนในสนามต่างจับจ้องมาทางสำนักหมื่นเมฆา เมื่อเห็น 'ผู้นำศิษย์' กู้ชิงเฉิงเดินไปยังมุมของแท่นเมฆ สะกิดข้อศอกส่งเสียงผ่านปราณกับศิษย์หนุ่มผู้หนึ่งที่มองเผินๆ ดูไม่สะดุดตา แต่พินิจดูแล้วกลับหล่อเหลาเอาการ ไม่รู้ว่ากำลังพูดคุยอะไรกันอยู่

ไม่นาน กู้ชิงเฉิงก็พยักหน้า เขาผละจากด้านหลัง กระโดดสองก้าวมาอยู่กลางแท่นเมฆ หันไปประสานมือคารวะเหล่าผู้อาวุโสสำนักหมื่นเมฆา

"ผู้อาวุโส! ศิษย์ยินดีสนองความต้องการของศิษย์สำนักชมสมุทรขอรับ!"

ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งพยักหน้า "ไปเถอะ ประลองกันอย่าให้ถึงขั้นบาดเจ็บล่ะ"

"ขอรับ!"

กู้ชิงเฉิงตอบเสียงหนักแน่น หมุนตัวกลับไปมองปู้หลินไห่ผู้นั้น

ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรก็กล่าวเช่นกัน "หลินไห่ ในเมื่อผู้อาวุโสเหยียนแห่งสำนักหมื่นเมฆาตอบตกลงแล้ว เจ้าก็ไปขอรับคำชี้แนะเถิด การประลองไม่จำเป็นต้องใส่ใจผลแพ้ชนะ แต่ครั้งนี้เจ้าเสียมารยาทนัก กลับสำนักไปต้องถูกลงโทษกักตัวสำนึกผิดสามปี"

"ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่เมตตา!"

มุมปากของปู้หลินไห่กระตุกเล็กน้อย

(เมื่อวานไม่ได้ตกลงกันไว้อย่างนี้นี่นา! เมื่อวานแค่บอกให้เขายืนกรานร้องขอ แล้วผู้อาวุโสจะดุด่าสักสองสามคำก็พอ ไฉนวันนี้ถึงต้องกักตัวสำนึกผิดตั้งสามปีด้วย...)

ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในใจปู้หลินไห่ เมื่อหันกลับมามองกู้ชิงเฉิง ก็เห็นว่าคนผู้นี้มีฐานะการบำเพ็ญเพียงขั้นผสานสัจธรรมระดับสามหรือสี่เท่านั้น เสื้อคลุมเต๋าที่สวมใส่ก็มีสีสันฉูดฉาด ไม่เหมือนยอดฝีมือเลยสักนิด ในใจจึงอดโมโหขึ้นมาไม่ได้

วันนี้เขาจะต้องสั่งสอนศิษย์สำนักหมื่นเมฆาผู้นี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง! ปู้หลินไห่ประสานมือคารวะ มือขวากำขลุ่ยหยกขาวไว้แน่น

"ศิษย์สายในสำนักชมสมุทร ปู้หลินไห่ ขอสหายเต๋าโปรดชี้แนะ"

กู้ชิงเฉิงประสานมือคารวะตอบ มือซ้ายสะบัดแขนเสื้อ กล่องกระบี่สีดำขลับใบหนึ่งร่วงหล่นลงมา แสงเซียนพวยพุ่งขึ้นเหนือกล่องกระบี่ กระบี่เซียนสามเล่มดีดตัวขึ้นมาหลายชุ่น

"ศิษย์สายในสำนักหมื่นเมฆา กู้ชิงเฉิง! มิกล้าชี้แนะ ได้ยินชื่อเสียงวิชาควบคุมวารีของสำนักชมสมุทรว่าไร้เทียมทานในทะเลตะวันออก วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!"

"ดี!"

ปู้หลินไห่ตวาดเสียงต่ำ ร่างทะยานขึ้นอย่างฉับพลัน ใต้ฝ่าเท้าเปล่งประกายแสงสีฟ้าน้ำทะเล

กู้ชิงเฉิงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน กระบี่เซียนทั้งสามเล่มถูกชักออกจากฝักโดยพร้อมเพรียง เสียงกระบี่ร้องกังวานก้องไปถึงหมู่ดาว

ในชั่วพริบตานั้น กู้ชิงเฉิงก็นึกถึงคำกำชับสามประโยคที่เพิ่งได้รับมา

นี่คือคำกำชับจากศิษย์พี่ผิงอัน 'พี่กู้ เวลาประลองเวทอย่ามัวชักช้า'

'เคล็ดวิชาควบคุมวารีสามารถส่งผลกระทบต่อวิชาควบคุมเมฆาของสำนักหมื่นเมฆาพวกเราได้เล็กน้อย จงพุ่งโจมตีจุดตายของอีกฝ่ายโดยตรง'

'วิชาควบคุมกระบี่ของท่านเมื่อใช้คู่กับยาระเบิดเมฆาจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง จำไว้ว่าต้องซ่อนเสียงกระบี่ร้องเอาไว้'

จู่ๆ กู้ชิงเฉิงก็ตะโกนลั่น ฝ่ามือซ้ายผลักไปข้างหน้าอย่างแรง จุดสีดำหกเม็ดพุ่งทะลวงเข้าหาปู้หลินไห่อย่างรวดเร็ว

ปู้หลินไห่ตอบสนองอย่างรวดเร็วยิ่ง ขลุ่ยหยกในมือแกว่งไกวเบาๆ ร่องรอยเกลียวคลื่นหลายสายแผ่กระจายออกจากรอบกาย เสียงคลื่นยักษ์กระทบฝั่งดังขึ้นไปทั่วทิศ

ปู้หลินไห่มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าจะเอาชนะการประลองเวทตานี้ได้ จิตวิญญาณในห้วงวิญญาณเปล่งแสงเจิดจ้า

(จากนี้ไป ขอเพียงทำแบบนี้ๆ แล้วก็แบบนั้นๆ ก็จะสามารถจัดการศิษย์สำนักหมื่นเมฆาตรงหน้านี้ได้แบบนี้ๆ และแบบนั้นๆ!) ทันใดนั้น!

ปัง! ยาสีดำทั้งหกเม็ดระเบิดออกพร้อมกัน เมฆสีขาวขนาดยักษ์หกกลุ่มพวยพุ่ง กลืนกินร่างของปู้หลินไห่ไปจนมิดในชั่วพริบตา

เหนือเกาะกลางทะเล เมฆทึบกว้างหลายร้อยจั้งปิดกั้นสัมผัสวิญญาณทั้งภายในและภายนอก

ปู้หลินไห่พยายามจะหลบหลีกตามสัญชาตญาณ ทว่าก็พลาดโอกาสไปเสียแล้ว

กู้ชิงเฉิงเอามือซ้ายไพล่หลัง คิ้วกระบี่เลิกขึ้นเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้ม กระบี่เซียนทั้งสามเล่มพุ่งหายเข้าไปในมวลเมฆ แม้ความเร็วจะลดลงจากระดับสูงสุดถึงเก้าส่วน แต่ก็ทดแทนด้วยความเงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง

วินาทีต่อมา เสียงร้องอู้อี้ก็ดังมาจากในมวลเมฆทึบ

กระบี่บินก่อกวนลอบโจมตี เมฆหมอกบดบังทิศทาง ดูเหมือนปู้หลินไห่จะสูญเสียการรับรู้ทิศทางไปแล้ว

นิ้วกระบี่มือขวาของกู้ชิงเฉิงขยับไหวเบาๆ ทันใดนั้นเขาก็ประสานมือคารวะไปรอบทิศทางอย่างสง่างาม กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หากเป็นการประลองเวทเอาเป็นเอาตาย เขาคงถูกข้าสังหารไปแล้ว"

จากนั้นกระบี่เซียนก็กลับคืนสู่ฝัก เขาหมุนตัวล่องลอยกลับไปยังแท่นเมฆของเหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆา

ท่ามกลางเมฆทึบ ร่างของปู้หลินไห่พุ่งชนไปมา ราวกับแมลงวันไร้หัว

เสียงดนตรีและเสียงคลื่นทะเลที่ดังขึ้นเป็นระยะๆ นั้น เดิมทีฟังดูเร้นลับและทรงพลังอย่างยิ่ง แต่เพียงผู้บำเพ็ญปราณจากสำนักต่างๆ ปรายตามองกู้ชิงเฉิงที่นั่งสบายอารมณ์อยู่ริมสนาม ก็รู้สึกว่า...

ช่างน่าขันสิ้นดี

ข้างแท่นเมฆ กู้ชิงเฉิงหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย ในใจรู้สึกทอดถอนใจเป็นล้นพ้น

'เวลาประลองแล้วทิ้งคู่ต่อสู้ไว้บนเวที มันสะใจเช่นนี้นี่เอง จิตเต๋าเติมเต็มแล้ว จิตเต๋าเติมเต็มแล้ว'

ในที่สุด เซียนสำนักชมสมุทรผู้หนึ่งก็สะบัดแขนเสื้อ ร่างของปู้หลินไห่ร่วงหล่นลงมาจากเมฆทึบ

เสื้อคลุมเต๋าทั้งตัวของเขาถูกกรีดเป็นรอยยาวนับสิบแห่ง ทว่าเสื้อชั้นในกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย

ปู้หลินไห่มองกู้ชิงเฉิงอย่างเดือดดาล เพิ่งจะอ้าปากตะโกน ก็รู้สึกเย็นวาบที่บั้นท้าย จิตเต๋าสั่นคลอน เขาคว้าเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาปิดบังแผ่นหลังส่วนล่างที่กำลัง 'เปิดเผยสู่สายตาประชา' ตามสัญชาตญาณ

ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรกล่าวเสียงเย็น "ยังไม่รีบถอยไปอีก!"

ปู้หลินไห่หน้าแดงก่ำ รีบล่าถอยไปอยู่ริมสนาม

ทางฝั่งสำนักหมื่นเมฆา เหล่าศิษย์ต่างอมยิ้ม ในมือของแต่ละคนล้วนกำ 'ยาระเบิดเมฆา' สีดำไว้หลายเม็ด รอคอยโอกาสที่จะได้ลงสนามไปสร้างชื่อเสียง

เหล่าศิษย์หันไปมองหลี่ผิงอันที่อยู่ตรงมุมตามสัญชาตญาณ แววตาแฝงความเคารพยกย่องเพิ่มขึ้นหลายส่วน

ของเล่นชิ้นเล็กๆ ของศิษย์พี่ผิงอันผู้นี้ ช่างมหัศจรรย์เกินไปแล้ว

หลี่ผิงอันกำลังแบ่งหญ้าวิญญาณอบแห้งกินกับศิษย์น้องมู่ของตน เสียงที่ส่งผ่านปราณสายหนึ่งดังเข้ามาในหูของเขา แฝงความตื่นตระหนกและสงสัยอยู่หลายส่วน

"สหายตัวน้อย ใช่บุตรชายของต้าจื้อหรือไม่?"

หลี่ผิงอันไม่เข้าใจสถานการณ์ การส่งเสียงผ่านปราณของเซียนเช่นนี้ ยากที่เขาจะบอกได้ว่ามาจากทิศทางใด

เขาไม่ได้ตอบกลับ เสียงส่งผ่านปราณนั้นคล้ายกับละไปถามคนอื่นต่อแล้ว หลี่ผิงอันเหลือบไปเห็นผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งกำลังพยักหน้าเบาๆ อยู่ตรงนั้น

ทันใดนั้น ที่ฝั่งสำนักเหว่ยหยวนก็ปรากฏป้ายหยกสื่อสาร พุ่งแหวกมวลเมฆทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทิศตะวันตก

กล่าวถึงช่วงประลองศิษย์ที่สำนักชมสมุทรจงใจจัดเตรียมไว้ กลับถูกอาวุธวิเศษไม่กี่ชิ้นของหลี่ผิงอันคลี่คลายลงอย่างง่ายดาย ศิษย์สำนักหมื่นเมฆาได้หน้า ศิษย์สำนักชมสมุทรขายหน้าจนกางเกงในแทบหลุด ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรหน้าดำคร่ำเครียดราวกับก้นหม้อ

การประลองศิษย์เช่นนี้ เดิมทีก็เป็นเพียงแค่ออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยเท่านั้น

ในขณะนี้ ผู้อาวุโสท่านนั้นมองลงไปยังศิษย์เบื้องล่าง ส่งเสียงผ่านปราณกำชับเรื่องการฝึกฝนสองสามประโยค จากนั้นผายมือเชื้อเชิญ กล่าวเสียงดังว่า

"การฝึกฝนศิษย์ในครั้งนี้ เดิมทีเป็นเพราะปีศาจมารในทะเลชุกชุม..."

'การเปลี่ยนเรื่องนี้ออกจะแข็งทื่อไปสักหน่อย'

หลี่ผิงอันลอบขำในใจ และครุ่นคิดอย่างละเอียดถึงสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นตามมา

คงหนีไม่พ้นเหล่าศิษย์สำนักชมสมุทรจะสร้างความลำบากให้กับศิษย์ฝั่งเขา

แม้ว่าหลี่ผิงอันจะไม่รู้สึกว่าตนเองมีความสำคัญในสำนักหมื่นเมฆามากมายนัก และความรู้สึกถึงเกียรติยศส่วนรวมของเขาก็ไม่ได้มีมากเท่าใด แต่เพื่อให้ฝั่งของตนผ่านด่านไปได้อย่างราบรื่นในภายภาคหน้า เมื่อกลับถึงสำนักแล้วจะได้ไม่ทำให้บิดาบังเกิดเกล้าต้องขายหน้าจนเกินไป หลี่ผิงอันจึงตัดสินใจทำอะไรสักอย่าง

หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณเรียกกู้ชิงเฉิง เมื่อรองผู้นำศิษย์เข้ามาใกล้ เขาก็ยัดถุงเก็บของวิเศษใบหนึ่งใส่มือกู้ชิงเฉิง

กู้ชิงเฉิงเขยิบเข้ามาใกล้ส่งเสียงผ่านปราณถาม "พี่หลี่ นี่คือ?"

"ยาระเบิดเมฆา สูตรลับเฉพาะ ระเบิดใต้น้ำได้"

หลี่ผิงอันตอบ "ข้างในผสมผงสลบสามพิฆาตระดับมนุษย์ลงไป ตอนที่เมฆหมอกพวยพุ่ง ผู้บำเพ็ญปราณที่อยู่ต่ำกว่าระดับเซียน สถานเบาคือตอบสนองเชื่องช้า สถานหนักคือสลบเหมือดไปเลย ขอให้ใช้สอยอย่างประหยัดด้วย เซียนทุกท่านบนยอดเขาธุลีโอสถล้วนไม่เต็มใจหลอมยาสลบยาพิษ นี่เป็นยาสลบที่ท่านพ่อของข้าลงทุนลงแรงไปไม่น้อยกว่าจะได้มา"

ลูกกระเดือกของกู้ชิงเฉิงขยับขึ้นลง ส่งเสียงผ่านปราณว่า "หลี่... ศิษย์พี่ผิงอัน แบบนี้จะเหมาะสมหรือ?"

"เอาไว้ใช้ปราบปีศาจ" หลี่ผิงอันกะพริบตา "หากมีศิษย์คนอื่นบังเอิญโดนลูกหลงเพราะอยู่ใกล้ปีศาจเกินไป นั่นก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา"

"เออ จริงด้วย"

กู้ชิงเฉิงฉีกยิ้มกว้าง แววตาที่มองหลี่ผิงอันแฝงความเลื่อมใสเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

ศิษย์พี่ผิงอันผู้นี้ มักจะสรรหาลูกเล่นแปลกๆ มาได้เสมอ อีกทั้งคำพูดและการกระทำของเขา ยังทำให้ผู้คนรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

เหนือแท่นเมฆ ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรประกาศกฎเกณฑ์การฝึกฝนศิษย์ในครั้งนี้ กล่าวถึงความสำคัญของการปราบปีศาจปกป้องโลกมนุษย์อย่างปลุกใจฮึกเหิม และประกาศขอบเขตของสถานที่ฝึกฝน

มีเซียนตียักษ์ฆ้องเซียนจากด้านนอกแท่นเมฆ

โผง——

ผู้อาวุโสของหกสำนักเซียนต่างร่ายเวท เมฆสีขาวขนาดสามหมู่หกกลุ่มค่อยๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ช้อนร่างเหล่าศิษย์มุ่งหน้าไปยังโบราณสถานที่ผุพังแห่งนั้น