【ประกาศจากตำหนักธุรการ:
หลายปีมานี้มีโบราณสถานปรากฏขึ้นที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก เหล่าเซียนต่อสู้กันวุ่นวาย สรรพชีวิตเดือดร้อนทุกข์เข็ญ มหาปีศาจหลายตนร่วงหล่นลงที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก ซากศพของพวกมันก่อมลพิษแก่น้ำทะเล ดึงดูดให้เหล่าปีศาจร้ายในทะเลจำนวนมากมาซุ่มซ่อนอยู่ในเขตน้ำตื้น ช่วงนี้พวกมันมักจะออกมาก่อกวนหมู่บ้านชาวประมงของคนธรรมดา ทำให้มีผู้คนบาดเจ็บไปแล้วหลายร้อยคน
หากไม่กำจัดปีศาจร้าย โลกมนุษย์ก็ยากจะสงบสุข
ดังนั้น 'สำนักชมสมุทร' ซึ่งเป็นสำนักเซียนฝ่ายธรรมะแห่งทะเลตะวันออก จึงได้เชิญห้าสำนักเซียนใหญ่ จัดการทดสอบของศิษย์ทั้งหกสำนักขึ้น เจตนาเดิมคือเพื่อปราบมารพิทักษ์มรรคา และเพื่อขัดเกลาเหล่าศิษย์ไปในตัว
สำนักหมื่นเมฆาของเราจะคัดเลือกศิษย์ยอดเขาละหนึ่งคน รวมทั้งสิ้นสามสิบหกคน เพื่อเดินทางไปตามนัดหมายที่ทะเลตะวันออก
ผู้ที่ได้รับป้ายหยกนี้ จะต้องไปถึงตำหนักธุรการก่อนยามอู่ของวันพรุ่งนี้
ห้ามชักช้าเด็ดขาด】
…
หลี่ผิงอันกวาดตามองเนื้อหาในป้ายหยกจนจบในคราวเดียว แล้วรีบร้องเรียกศิษย์ลาดตระเวนเขาที่กำลังจะจากไปทันที
"ศิษย์พี่ผิงอัน" ศิษย์ลาดตระเวนเขาประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม "ท่านมีคำสั่งอันใดหรือขอรับ?"
หลี่ผิงอันประสานมือคารวะตอบพลางพูดพลางหัวเราะว่า "ระดับการฝึกตนของเจ้ากับข้าใกล้เคียงกัน ไม่ต้องมากพิธีไปหรอก ขอถามหน่อยว่าป้ายหยกแบบนี้ส่งให้กี่คนแล้ว?"
ศิษย์ลาดตระเวนเขาลองคำนวณคร่าวๆ แล้วรีบตอบว่า "ท่านเป็นคนที่สามสิบเจ็ดขอรับ"
นี่มัน? ต้องการศิษย์สามสิบหกคน แต่ส่งป้ายหยกออกไปสามสิบเจ็ดอัน? นี่ท่านพ่อฝากฝังให้เขาเข้ามางั้นหรือ? เพราะตัวเองก็นับว่าเป็นสายยอดเขาเมฆาสายรุ้ง หลี่ผิงอันจึงถามตรงๆ ว่า "ไม่ทราบว่าของยอดเขาเมฆาสายรุ้งส่งให้ศิษย์พี่หญิงท่านใดหรือ?"
ศิษย์ลาดตระเวนเขาตอบยิ้มๆ ว่า "ผู้ที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งคัดเลือกมาคือศิษย์พี่หญิงเหลียนรั่วขั้นเหอเจินระดับกลางขอรับ"
หลี่ผิงอันพอจะรู้คำตอบในใจแล้ว เขาเป็นคนที่ 'อยู่นอกเหนือแผนการ' จริงๆ ด้วย จึงประสานมือให้ศิษย์ผู้นั้นแล้วยิ้มกล่าว "ขอบใจที่บอกกล่าว"
"เอ่อ..."
ศิษย์ลาดตระเวนเขามีสีหน้าตึงเครียดเล็กน้อย เขากดเสียงต่ำแล้วกระซิบว่า "ตอนข้ามา ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งกำชับไว้เป็นพิเศษว่า หากท่านถามคำถามทำนองนี้ ก็ให้ข้าบอกท่านว่า... ท่านเจ้าสำนักเป็นคนระบุชื่อท่านด้วยตัวเอง ให้ท่านเข้าร่วมการทดสอบครั้งนี้ขอรับ"
หลี่ผิงอันถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
ท่านเจ้าสำนัก...
ท่านเจ้าสำนักผู้นั้น ตอนงานประลองใหญ่ในสำนักเมื่อสองปีก่อน ยังบอกอยู่เลยว่าถ้าเขาทะลวงเข้าสู่สิบอันดับแรกของทำเนียบปฐพีได้ จะมอบของวิเศษให้เขาสองสามชิ้น
จนป่านนี้ เขายังไม่ได้กลิ่นของวิเศษพวกนั้นเลยสักนิด! ปรมาจารย์แห่งการวาดฝันของแท้
แววตาของศิษย์ผู้นั้นเต็มไปด้วยความอิจฉา เขากระซิบว่า "ศิษย์พี่ ข้าเคยได้ยินวีรกรรมของท่าน ท่านเริ่มฝึกฝนตอนโต ใช้เวลาสามปีเข้าสู่ขั้นหนิงกวง ฝึกฝนวิชาเซียนนับร้อยแขนง เมื่อสองปีก่อนในงานประลองใหญ่ของสำนัก ท่านก็เอาชนะเหล่าศิษย์ขั้นเหอเจินได้ ตอนนั้นข้าก็เห็นกับตา เคล็ดระเบิดวิญญาณของท่านกลายเป็นวิชาลับที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ผู้ที่ยังไม่บรรลุเป็นเซียนไปแล้ว! ปกติทุกคนก็เอาแต่พูดถึงเรื่องนี้กันทั้งนั้น"
"ก็แค่ข่าวลือปากต่อปากเท่านั้นแหละ จะเวอร์อะไรขนาดนั้น เคล็ดระเบิดวิญญาณก็แค่เอาไว้ทำลายอุปกรณ์เวททิ้งเท่านั้นเอง"
หลี่ผิงอันหยิบศิลาวิญญาณสองสามก้อนยัดใส่มือศิษย์ลาดตระเวนเขา แล้วกำชับว่า
"รบกวนกลับไปเรียนผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งทีว่า ช่วงนี้ข้าฝึกวิชาจนลมปราณตีกลับ ไม่สะดวกออกเดินทาง"
"หา?"
ศิษย์ลาดตระเวนเขางุนงงเล็กน้อย
เขายังนึกว่าหลี่ผิงอันพูดเล่น
โอกาสสร้างชื่อเสียงโด่งดังแบบนี้ ศิษย์พี่ท่านนี้กลับจะปฏิเสธงั้นหรือ? หลี่ผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "บอกไปตามนี้แหละ"
"เอ่อ ได้ขอรับ งั้นข้า... ข้าจะกลับไปเรียนตามนี้นะขอรับ!"
ศิษย์ลาดตระเวนเขาเหยียบกระบี่บินจากไปด้วยความมึนงง
หลี่ผิงอันมองส่งเขาจากไป จากนั้นจึงปิดประตูถ้ำ เปิดค่ายกล ร่างกายของเขาพริ้วไหวดั่งใบไม้ร่วงที่ถูกลมพัด ปลิวไปที่มุมห้องโถงด้านหน้า
สองปีมานี้ อาจารย์เทียนเซียนของเขาใช้เวลาไปไม่น้อยในการจัดการถ้ำแห่งนี้
หน้ากำแพงแต่ละด้านมีม่านสีอบอุ่นเพิ่มขึ้นมา ตามมุมต่างๆ ก็มีเฟอร์นิเจอร์ ภาพอักษร ภาพวาด และบอนไซประณีตเพิ่มมาอีกสองสามชิ้น ดูมีกลิ่นอายของ 'บ้าน' มากกว่าตอนที่เพิ่งบุกเบิกเมื่อสองปีก่อนเยอะเลย
หลี่ผิงอันร่อนลงตรงหน้าชั้นหนังสือแห่งหนึ่ง เขาผลักช่องลับบนชั้นออก เผยให้เห็นช่องขนาดเท่ากำปั้น
จากนั้นเขาก็ใช้วิชาหลบหนี กลายร่างเป็นหมอกควันมุดเข้าไป ลอยตัวอยู่ครู่หนึ่ง ดำดิ่งลงไปประมาณหกเจ็ดร้อยจั้ง ก็มาถึงโถงใหญ่ใต้ดินที่เขาขุดไว้เมื่อปีที่แล้ว
ถึงจะเรียกว่าโถงใหญ่ แต่ความจริงก็คือถ้ำหินสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่เป็นระเบียบเรียบร้อยเท่านั้น
ภายในโถงค่อนข้างโล่งกว้าง ผนังหินทั้งหกด้านถูกวางค่ายกลป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ต่อให้มีผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเหอเจินสองคนมาต่อสู้กันเอาเป็นเอาตายที่นี่ ภายนอกก็จะไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวใดๆ
ที่นี่มีไว้สำหรับใช้ในงานที่เป็นเรื่องเป็นราวโดยธรรมชาติ แม้ว่าหลี่ผิงอันจะเคยคิดว่าในอนาคตจะเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นที่พักอาศัยที่เน้นความเป็นส่วนตัวก็ตาม
ด้านบนสุดของโถงใหญ่มีป้ายไม้แขวนอยู่ เขียนไว้ว่า:
【ศูนย์วิจัยและพัฒนาอุปกรณ์เวทระเบิดวิญญาณรุ่นใหม่】
อะไรคือการทดสอบหกสำนัก การประชันฝีมือของศิษย์หกสำนัก ต้องออกเดินทาง ต้องไปในที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านวุ่นวาย ไม่แน่ว่าจะได้ผลประโยชน์อะไร แถมยังต้องมารับความเสี่ยงพื้นฐานจากการออกไปข้างนอกฟรีๆ อีก
สู้หมกตัวอยู่ในเขา คอยผลักดันความคืบหน้าในการพัฒนาอุปกรณ์เวทรุ่นใหม่ต่อไปยังจะดีกว่า
ตอนนี้ ท่านพ่อมีฐานะในสำนักมั่นคงขึ้นเรื่อยๆ เสียงซุบซิบนินทาก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆ หายไป ความปลอดภัยของเขาในสำนักถือว่ารับประกันได้เต็มร้อย
อาจารย์เทียนเซียนถ่ายทอดมรรคาให้ข้า บิดาผู้ใจดีคอยคุ้มครองข้าก้าวเดิน
ควรแสวงหาความอิสระเสรีแห่งวิถีเซียน ไยต้องฝืนแย่งชิงชื่อเสียงจอมปลอม? เป้าหมายเดียวของหลี่ผิงอันในตอนนี้ คือการหลอมความว่างเปล่าผสานสัจธรรม ก้าวข้ามสะพานฟ้าดิน เพื่อไปให้ถึงฝั่งฝันแรกของสรรพชีวิต
แสวงหามรรคา บรรลุเป็นเซียน
ส่วนเรื่องอื่นๆ อย่างเช่น 'การพัฒนาอุปกรณ์เวทรุ่นใหม่' ที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้ ล้วนเป็นไปเพื่อปกป้องมรรคผลหลังจากที่ได้รับมาในอนาคตเท่านั้น
หลี่ผิงอันถอดเสื้อคลุมยาวออกแล้วโยนไปที่ราวแขวนผ้ามุมห้อง จากนั้นก็หยิบ 'เสื้อเกราะเหล็กป้องกัน' ออกมาจากของวิเศษเก็บของประจำตัว
รูปลักษณ์ของเกราะวิเศษตัวนี้ดูน่าเกลียดไปสักหน่อยจริงๆ ทั่วทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยปะซ่อมแซมหลากสีสัน พอสวมแล้วจะทำให้รูปร่างดูเทอะทะ เคลื่อนไหวไม่สะดวกอย่างยิ่ง
แต่จากอุบัติเหตุในการทดลองนับสิบครั้งก่อนหน้านี้ ได้พิสูจน์แล้วว่าประสิทธิภาพการป้องกันของเกราะวิเศษชุดนี้แข็งแกร่งมาก
ป้องกันได้หลายจุด อุ่นใจยิ่งกว่า
ญาณหยั่งรู้ของหลี่ผิงอันเปิดข้อห้ามบนเกราะวิเศษ เขาประสานอินอย่างลวกๆ ผนังหินตรงมุมห้องก็แยกออกเป็นรอยแตก ของวิเศษเก็บของรูปร่างคล้ายวงแหวนชิ้นหนึ่งก็บินออกมาจากข้างใน
ของวิเศษเก็บของชิ้นนั้นสาดแสงสว่างวาบ ทิ้งโต๊ะหินสีดำเกรียมไว้ตัวหนึ่ง บนโต๊ะมี 'เครื่องมือ' ง่ายๆ วางอยู่สองสามชิ้น ตรงกลางคือแผ่นกลมที่ประดับด้วยศิลาวิญญาณหลากสีสันนับสิบก้อน
หลี่ผิงอันยกแผ่นกลมขึ้นมาพิจารณาอย่างละเอียด
แผนการครั้งนี้น่าจะใช้ได้
มีเพียงการแก้ปัญหา 'กักเก็บพลังงาน' เท่านั้น 'แผนการเกราะเซียน' ของเขาถึงจะเกิดขึ้นได้จริง
หลี่ผิงอันสูดลมหายใจเข้า ยกมือขึ้นชี้ไปที่ลูกแก้วบันทึกภาพที่ซ่อนอยู่ตรงมุมซ้ายบนของโถงใหญ่ แล้วกล่าวเสียงดังว่า "แกนกลางจ่ายพลังงานรุ่นติงในแผนการเกราะเซียน การทดลองครั้งที่สามสิบเก้า"
เขาขยับเข้าไปใกล้โต๊ะอย่างระมัดระวัง ยกมือขึ้นอย่างยากลำบากเล็กน้อย ดึงเอาศิลาวิญญาณสีทองขนาดเท่าเล็บมือสามก้อนออกมาจากของวิเศษวงแหวนที่ลอยอยู่ด้านบน แล้วค่อยๆ วางลงในร่องสามร่องสุดท้ายบนแผ่นกลม
เมื่อศิลาวิญญาณสีทองทั้งสามก้อนเข้าใกล้ ศิลาวิญญาณหลากสีบนแผ่นกลมก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาพร้อมกัน แผ่นกลมเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ ศิลาวิญญาณต่างๆ สั่นไหวไม่หยุด ที่ฐานของแผ่นกลมปรากฏลวดลายข้อห้ามที่เล็กกว่าเส้นผมถึงสิบเท่า
หลี่ผิงอันยังคงกดศิลาวิญญาณลงไป การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงเรื่อยๆ ญาณหยั่งรู้ระดับขั้นเลี่ยนซวีช่วงปลายแทรกซึมเข้าไปในทุกซอกทุกมุมของแผ่นกลม เพื่อตรวจสอบสถานะของข้อห้ามเล็กๆ ทุกจุด
แผ่นกลมเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรวดเร็ว คล้ายกับจะหนีไปด้านข้าง ใต้โต๊ะหินสาดแสงเซียนออกมาหลายสาย ล็อกแผ่นกลมเอาไว้อย่างแน่นหนา
เฟอร์นิเจอร์ที่สามารถอยู่รอดในโถงใหญ่นี้ได้ ย่อมไม่ใช่ของธรรมดาเด็ดขาด
ศิลาวิญญาณกำลังจะลงไปในร่องแล้ว!
หลี่ผิงอันสูดลมหายใจเข้าลึก
หากลังเลไม่ตัดสินใจย่อมนำภัยมาสู่ตัว ชี้ชะตาความสำเร็จหรือล้มเหลวก็อยู่ที่ครั้งนี้แหละ! "หยุด!"
ปลายนิ้วของเขาพ่นพลังเวทสีเขียวออกมา ศิลาวิญญาณทั้งสามก้อนถูกกดลงอย่างแรง ได้ยินเสียงดังกริ๊ก ภายในโถงใหญ่เงียบสงบไปชั่วครู่ แผ่นกลมตกอยู่ในความนิ่งงันที่แปลกประหลาด
สำ... สำเร็จแล้ว? เส้นทางพลังวิญญาณมั่นคงแล้ว? เส้นลมปราณจำลองที่สร้างขึ้นข้างในสามารถรักษาระดับพลังวิญญาณให้ไหลเวียนได้เองแล้ว...
ไม่ชอบมาพากล! ดวงตาหลังหน้ากากเกราะของหลี่ผิงอันเพิ่งจะฉายแววยินดี จู่ๆ จิตวิถีก็เกิดสัมผัสเตือนภัย ร่างกายพุ่งถอยหลังไปเร็วกว่าสมองสั่งการ ญาณหยั่งรู้ที่สอดส่องเข้าไปในแผ่นกลมดึงกลับมาไม่ทันเลยด้วยซ้ำ
วืดดด ตู้ม!
จู่ๆ แผ่นกลมก็ยุบตัวลง พลังวิญญาณเจ็ดสีอันตระการตาพวยพุ่งออกมา เติมเต็มโถงใหญ่ทั้งโถงในชั่วพริบตา
"เวรเอ๊ย!"
ร่างของหลี่ผิงอันกระแทกเข้ากับกำแพงที่ส่องประกายแสงเซียนอย่างแรง พร้อมกับส่งเสียงร้องตะโกนลั่น
ภายใต้เสื้อเกราะเซียนเหล็กที่ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ หลี่ผิงอันอ้าปากพ่นควันดำออกมา เขายิ้มกว้างอย่างกะทันหัน แล้วหันหน้าสลบเหมือดไปทันที
ครืนนน
ภูเขาสั่นสะเทือนเบาๆ
ที่ห้องโถงด้านหลังของถ้ำ ภายในห้องนอนของเทียนเซียนที่เต็มไปด้วยดอกไม้และต้นไม้ ชิงซู่ในชุดกระโปรงสีขาวลืมตาขึ้น เอียงคอเล็กน้อย
ลูกศิษย์กำลังเล่นอุปกรณ์เวทแปลกๆ พวกนั้นของเขาอีกแล้ว
เวลาสองปี ไม่เพียงพอที่จะทิ้งร่องรอยแห่งกาลเวลาใดๆ ไว้บนใบหน้าของเทียนเซียนได้เลย
ชิงซู่ค่อยๆ ลุกขึ้น แสงเซียนที่อบอวลอยู่ตรงชายกระโปรงไหลรินลงสู่ปลายเท้าดั่งสายน้ำ เธอใช้วิชาทะลวงลงไปใต้ดินโดยตรง ไม่นานก็หิ้วหลี่ผิงอันที่ถูกระเบิดจนสลบกลับมาที่โถงด้านหน้า แล้ววางเขาลงบนเก้าอี้เอน
หลี่ผิงอันไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงแค่จิตวิญญาณดั้งเดิมของเขาถูกกระแทกเท่านั้น
เนื่องจากมีของวิเศษเซียนคอยคุ้มครองอยู่ใกล้ๆ จิตวิญญาณดั้งเดิม จึงไม่ได้ทิ้งบาดแผลใดๆ เอาไว้
ชิงซู่ชักนำสายน้ำสายหนึ่งมาล้างขี้เถ้าบนใบหน้าของหลี่ผิงอันจนสะอาด เธอจ้องมองลูกศิษย์ของตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป มุ่งหน้าสู่ยอดเขาเมฆาสายรุ้ง
……
ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของประตูสำนัก บนยอดเขาที่เพิ่งสร้างตำหนักเซียนเชื่อมต่อกันกว่าสิบหลัง
ตำหนักเซียนที่นี่ ย่อมดูโอ่อ่ากว่าถ้ำที่หลี่ผิงอันขุดไว้ใต้ดินมากนัก ทุกหนทุกแห่งล้วนเป็นกระเบื้องเซียนหลิวหลี มองเห็นการแกะสลักคานและวาดลวดลายบนเสาได้ทั่วไป ศิษย์ในสำนักเดินเข้าออกตำหนักต่างๆ ด้วยความเร่งรีบ เมื่อค่ายกลที่ครอบคลุมสถานที่แห่งนี้เปิดๆ ปิดๆ เสียงดังก๊องแก๊งวุ่นวายก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ ดูเป็นภาพที่ยุ่งเหยิงวุ่นวาย
สถานที่แห่งนี้ก็คือต้นไม้เงินต้นไม้ทอง และอ่างรวมสมบัติที่สำนักหมื่นเมฆาเพิ่งสร้างขึ้นมาได้สองปี หอหลอมเมฆา
ตำหนักเซียนที่อยู่ตรงกลางค่อนข้างเงียบสงบ หน้าประตูแขวนป้ายไม้ 【หอหลอมเมฆา】 ภายในตำหนักมีโต๊ะยาวหลายสิบตัววางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ หลังโต๊ะคือผู้ดูแลสายนอกประจำหอหลอมเมฆาแต่ละคนที่กำลังขีดเขียนอย่างขะมักเขม้น
ที่มุมตะวันตกเฉียงเหนือของตำหนัก พื้นที่สี่เหลี่ยมระหว่างฉากกั้นและหน้าต่างเต็มไปด้วยแสงแดดอันอบอุ่น
หยวนเซียนร่างท้วมในชุดคลุมกว้างสีน้ำตาล นั่งหลับตาทำสมาธิอยู่หลังโต๊ะหนังสือที่เต็มไปด้วยป้ายหยก ระหว่างคิ้วมีแสงเซียนไหลเวียนอยู่เล็กน้อย
จู่ๆ ก็ได้ยินเขาถอนหายใจเบาๆ ด้วยความพึงพอใจ ร่างวิถีเปล่งประกายแสงเซียนออกมาเป็นสายๆ ซึ่งเขาก็กดแสงเซียนนี้ลงไปอย่างลวกๆ
"ทะลวงขั้นอีกแล้ว"
หลี่ต้าจื้อส่ายหน้า จากนั้นก็คำนวณเวลา เตรียมตัวจะไปหาลูกชายสักหน่อยในภายหลัง เพื่อถ่ายทอดพลังให้ลูกชาย และถือโอกาสนำทรัพยากรการฝึกฝนไปให้ด้วย
สองปีมานี้ ศิลาวิญญาณและทรัพย์สมบัติที่สำนักมอบให้เป็นรางวัล มีมากพอให้เทียนเซียนสิบคนใช้ฝึกฝนไปได้เป็นพันปีอย่างเหลือเฟือ
ตอนนี้เขาเป็นแค่หยวนเซียนระดับสาม ยังห่างจากเจินเซียนระดับเก้าอยู่อีกหลายก้าวใหญ่ อีกทั้งกฎเกณฑ์ของการเลื่อนระดับการฝึกตนก็คือ ยิ่งระดับสูงเท่าไหร่ การทะลวงขั้นก็จะยิ่งช้าลงเท่านั้น จะไปใช้ศิลาวิญญาณและสมบัติมากมายขนาดนี้หมดได้อย่างไร
ของวิเศษเก็บของแทบจะยัดของวิเศษเก็บของจนเต็มอยู่แล้ว
"รีบทำงานตรงนี้ให้เสร็จก่อนดีกว่า"
หลี่ต้าจื้อคว้าป้ายหยกที่กำลังตรวจสอบอยู่เมื่อครู่ขึ้นมา ตรวจสอบบัญชีทั้งหมดของเดือนที่แล้วต่อไป
ทันใดนั้นก็มีเสียงรายงานดังมาจากนอกประตู: "ท่านนายหอ ผู้ดูแลหวังขอเข้าพบขอรับ"
"เข้ามา"
หลี่ต้าจื้อจำต้องวางป้ายหยกลงอีกครั้ง พร้อมกับเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
ร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งโผล่พ้นฉากกั้นออกมา สวมกระโปรงสั้นสีชมพูสลับขาว ผมยาวมวยเป็นมวยคู่ ทำท่าทางเชิญอย่างนอบน้อม
นางคือเวินหลิงเอ๋อร์นั่นเอง
ผู้ดูแลหวังซินฮุยรีบเดินเข้ามา เขาเปิดค่ายกลของที่แห่งนี้อย่างลวกๆ เดินตรงไปตรงหน้าหลี่ต้าจื้อแล้วประสานมือคารวะ
"ปรมาจารย์อาต้าจื้อ..."
"มีอะไรหรือ? นั่งลงเถอะ"
"เอ่อ" ใบหน้าเหลี่ยมของหวังซินฮุยฉายแววลำบากใจอยู่บ้าง "ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งส่งข้ามา มีเรื่องหนึ่งที่ค่อนข้างน่าอึดอัดใจ เกรงว่าคงต้องให้ท่านออกโรงแล้วล่ะขอรับ"
หลี่ต้าจื้อพิงพนักเก้าอี้ทรงกลมที่ลูกชายของตนทำขึ้นกับมือ แล้วยิ้มถาม "มีเรื่องอะไรหรือ? ช่วงหลายเดือนมานี้ ในสำนักก็สงบสุขดีไม่ใช่หรือ?"
"ในสำนักไม่มีเรื่องใหญ่โตอะไรหรอกขอรับ คืออย่างนี้..."
หวังซินฮุยกล่าว:
"สำนักชมสมุทร ซึ่งเป็นสำนักเซียนอันดับหนึ่งในสิบของทวีปบูรพา ได้เชิญสำนักหมื่นเมฆาของเราเข้าร่วมการทดสอบของศิษย์หกสำนัก
"เรื่องการทดสอบแบบนี้ ก่อนหน้านี้ก็มีอยู่บ่อยๆ สำนักหมื่นเมฆาของเราก็เคยจัดมาหลายครั้งแล้ว ปกติก็จะเป็นศิษย์ที่อยู่ต่ำกว่าขั้นสะพานฟ้าดินเข้าร่วม ครั้งนี้สำนักชมสมุทรจู่ๆ ก็จัดงานแบบนี้ขึ้นมา พวกเราก็ต้องไปร่วมงานด้วย
"หลังจากที่เหล่าผู้อาวุโสรายงานท่านเจ้าสำนักแล้ว ท่านเจ้าสำนักก็ระบุชื่อผิงอัน ให้ผิงอันไปร่วมทดสอบด้วย
"ท่านเจ้าสำนักยังพูดกึ่งล้อเล่นว่า การทดสอบแบบนี้ ความจริงก็คือให้พวกศิษย์ไปคว้ารางวัล และยังเป็นโอกาสดีที่จะสร้างชื่อเสียงให้สำนัก หากมีสำนักอื่นมารังแกพวกเรา ก็ให้ผิงอันโยนอุปกรณ์เวทสักพันแปดร้อยชิ้นระเบิดลานประลองไปเลย
"ปรมาจารย์อา ท่านเจ้าสำนักหมายความว่า ผิงอันจำเป็นต้องไปขอรับ"
หลี่ต้าจื้อหัวเราะร่วน "ไปก็ไปสิ เด็กคนนี้อุดอู้อยู่แต่ในสำนักมาสองปีแล้ว ออกไปเดินเล่นข้างนอกบ้างก็จะได้ผ่อนคลายอารมณ์ไง"
"แต่ปัญหาคือ ผิงอันบอกว่าเขาฝึกวิชาจนลมปราณตีกลับ ไม่อยากออกไปไหนน่ะสิขอรับ!"
"หา?"
หลี่ต้าจื้อเบิกตากว้างถาม "เขาลมปราณตีกลับจริงๆ หรือ?"
"ที่ไหนกันเล่า ศิษย์ลาดตระเวนเขาบอกว่าผิงอันสบายดี ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย!"
หวังซินฮุยทั้งฉิวทั้งขำ ถอนหายใจกล่าวว่า
"ผิงอันก้าวเข้าสู่ขั้นเลี่ยนซวีแล้ว ร่างวิถีก็สร้างรากฐานเสร็จสมบูรณ์แล้ว จะลมปราณตีกลับได้อย่างไร... ปรมาจารย์อา ท่านลองไปเกลี้ยกล่อมผิงอันดูหน่อยดีไหมขอรับ?
"คำสั่งท่านเจ้าสำนักลงมาแล้ว พวกเราจะไปรายงานต่อหน้าท่านเจ้าสำนักว่าผิงอันลมปราณตีกลับก็คงไม่ได้"
"ฮ่าๆๆ!"
หลี่ต้าจื้อเอนตัวไปด้านหลัง ยิ้มจนตาหยี
"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็มาผิดที่แล้วล่ะ ข้าเป็นพ่อแท้ๆ ของเขาไม่ผิดหรอก แต่ต่อหน้าผิงอันลูกข้า ข้าก็มีแต่จะโดนดุเท่านั้นแหละ
"ทำไมเจ้าไม่ลองไปหาเซียนชิงซู่ดูล่ะ? แค่อย่าให้ลูกชายข้ารู้ก็พอ
"อาจารย์ของลูกชายข้ามีจิตใจที่ใสซื่อบริสุทธิ์มาก หลอกง่าย... อะแฮ่ม เข้าอกเข้าใจผู้อื่นได้ดีมาก
"เจ้าก็แค่บอกนางไปว่า สำนักต้องการให้ผิงอันออกไปสร้างชื่อเสียงให้สำนัก ผิงอันจะต้องไปรายงานตัวที่ตำหนักธุรการอย่างว่าง่ายแน่นอน"
"โอ้? ขอบพระคุณปรมาจารย์อาที่ชี้แนะขอรับ!"
หวังซินฮุยลุกขึ้นประสานมือ หันหลังเตรียมจะจากไป
"เอ๊ะ เจ้าจะรีบวิ่งไปไหน!"
หลี่ต้าจื้อร้องเรียกหวังซินฮุยไว้ แล้วถามต่อ "การออกเดินทางครั้งนี้ มีเซียนในสำนักคอยคุ้มกันเยอะไหม? ต้องการศิษย์กี่คน?"
"เดิมทีต้องการสามสิบหกคน ยอดเขาละหนึ่งคน พอรวมผิงอันเข้าไปก็เป็นศิษย์สามสิบเจ็ดคนพอดีขอรับ"
หวังซินฮุยกล่าว:
"พวกเราจะส่งหยวนเซียนสิบสองท่าน เจินเซียนหกท่านคอยคุ้มกัน ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งจะเป็นผู้นำขบวนด้วยตัวเอง
"สำนักอื่นๆ ก็มีเจินเซียนและหยวนเซียนมาร่วมงานไม่น้อย สำนักชมสมุทรที่เป็นเจ้าภาพย่อมต้องมีเทียนเซียนคอยควบคุมสถานการณ์
"อีกอย่าง ที่ชายฝั่งทะเลตะวันออกก็มีเทียนเซียนของสำนักหมื่นเมฆาเราคอยเฝ้าระวังอยู่ หากเจอเรื่องยุ่งยาก ก็สามารถปรากฏตัวได้ทุกเมื่อ"
"งั้นก็ดีแล้ว" หลี่ต้าจื้อเบาใจขึ้นมาก "ซินฮุย เจ้าดูสิว่าในหมู่ศิษย์พวกนี้ จะขอเพิ่มอีกสักที่ได้ไหม?"
หวังซินฮุยตอบทันที "ได้สิขอรับ ปรมาจารย์อาเอ่ยปากทั้งที ย่อมต้องได้อยู่แล้ว ศิษย์ในสำนักต่างก็อยากจะก้าวหน้ากันทั้งนั้น รายชื่อนี้ก็ไม่ได้มีกฎเกณฑ์ตายตัวอะไรหรอกขอรับ!"
"มู่หนิงหนิงแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง" หลี่ต้าจื้อยิ้มกล่าว "นางสนิทสนมกับผิงอันลูกข้ามาตลอด ระดับการฝึกตนของนางค่อนข้างต่ำ น่าจะใกล้ถึงขั้นเลี่ยนซวีแล้ว ให้นางตามไปฝึกฝนด้วยเถอะ"
"ขอรับ มู่หนิงหนิงแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง เรื่องนี้ข้าจดจำไว้แล้ว"
หวังซินฮุยรีบประสานมือรับคำ
"ปรมาจารย์อา ท่านมีอะไรจะกำชับอีกไหมขอรับ?"
"ไม่มีอะไรแล้ว ข้าทำงานต่อล่ะ" หลี่ต้าจื้อโบกมือ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจโอดครวญ "ข้าถือว่าถูกศิษย์พี่เจ้าสำนักฝังไว้ที่นี่แล้วล่ะ หลายเดือนแล้วที่ไม่ได้เจอลูกชายเลยสักครั้ง"
"คนเก่งก็ต้องทำงานหนักหน่อยสิขอรับ งั้นท่านตามสบายนะขอรับ"
หวังซินฮุยยิ้มขอตัว หันหลังรีบเดินจากไป
ไม่นานนัก เวินหลิงเอ๋อร์ก็ประคองถ้วยชาเดินเข้ามา วางถ้วยชาลงบนโต๊ะข้างๆ หลี่ต้าจื้อ
"ปรมาจารย์อา เชิญดื่มชาเจ้าค่ะ"
"อืม"
หลี่ต้าจื้อไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น กล่าวช้าๆ ว่า "ฝากข้อความไปบอกอาจารย์เจ้าทีนะ ว่าผิงอันลูกข้าจะไปทดสอบที่สำนักชมสมุทร ณ ชายฝั่งทะเลตะวันออก"
เวินหลิงเอ๋อร์ถามอย่างระมัดระวังว่า "ท่านมีอะไรจะกำชับอีกไหมเจ้าคะ? แค่ฝากข้อความไปบอกเรื่องนี้เท่านั้นหรือเจ้าคะ?"
หลี่ต้าจื้อเงยหน้าขึ้นมองเด็กสาว 'ตัวน้อย' คนนี้ แล้วยิ้มกล่าว "ใจความสำคัญของเรื่องนี้ ให้อาจารย์เจ้าไปทำความเข้าใจเอาเองเถอะ ออกไปได้แล้ว"
"เจ้าค่ะ ปรมาจารย์อา"
เวินหลิงเอ๋อร์ก้มหน้าเดินถอยออกไป หลี่ต้าจื้อส่ายหน้าเบาๆ
เด็กน้อยคนนี้แม้หน้าตาจะน่ารัก และนับว่าฉลาดเฉลียวอยู่บ้าง แต่สมองกลับไม่ค่อยดีเท่าไหร่ อยู่ที่หอหลอมเมฆามาสองปีแล้ว ยังแยกแยะไม่ออกเลยว่าคำพูดไหนควรถาม คำพูดไหนไม่ควรถาม
เขาให้เซียวเยว่เตรียมตัวล่วงหน้า จะมีเรื่องอะไรได้อีกล่ะ?
สองปีมานี้ เซียวเยว่ได้ทั้งชื่อเสียงและเงินทองจากหอหลอมเมฆา ฐานะในสำนักก็พุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย ยังไงก็ควรจะแสดงน้ำใจต่อตระกูลหลี่ของเขาบ้างล่ะนะ
หลี่ต้าจื้อส่ายหน้า ตรวจสอบบัญชีในมือต่อไป ทุ่มเทสมาธิให้กับการหาศิลาวิญญาณเป็นกอบเป็นกำ
……
ในขณะเดียวกัน
ชิงซู่ขี่เมฆออกจากยอดเขาเมฆาสายรุ้ง ระหว่างทางกลับถ้ำก็บังเอิญพบกับผู้ดูแลหวังซินฮุยที่กำลังตามหานางอยู่พอดี
ผู้ดูแลหวังซินฮุยพูดเรื่อง 'สำนักต้องการให้ผิงอันไปสร้างชื่อเสียง' ตามที่หลี่ต้าจื้อกำชับไว้ ชิงซู่รับคำอย่างสงบนิ่ง บ่งบอกว่านางจะไปถ่ายทอดให้ลูกศิษย์ฟัง แล้วร่อนลงสู่ถ้ำต่อไป
หวังซินฮุยรู้สึกสงสัยเล็กน้อย... เขาไม่รู้ว่าตัวเองคิดไปเองหรือเปล่า แต่เขารู้สึกเสมอว่าเซียนชิงซู่ผู้นี้ ดูเหมือนจะมีเรื่องหนักใจอยู่เต็มอก
'ชิงซู่ไม่ได้บำเพ็ญวิถีใจบริสุทธิ์หรอกหรือ? จะมีเรื่องกวนใจอะไรได้เล่า?'
ผู้ดูแลหวังซินฮุยย่อมไม่เข้าใจเหตุผลในเรื่องนี้ แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยปากถาม
อีกด้านหนึ่ง ชิงซู่กลับมาถึงถ้ำ เปิดค่ายกล ปิดประตูถ้ำ ขมวดคิ้วมองหลี่ผิงอันที่กำลังหลับสนิทอยู่บนเก้าอี้เอน เธอพลิกมือเรียวบาง ม้วนตำราหยกก็ปรากฏขึ้นในมือ
บนนั้นเขียนไว้ว่า: 《วิถีแห่งอาจารย์ผู้ประเสริฐ》
