ชิงซู่ทะลวงสู่ขอบเขตเทียนเซียนรวดเร็วเพียงนี้เชียวหรือ?
หลี่ต้าจื้อขับขี่เมฆาพาหลี่ผิงอันมุ่งหน้าไปยังบริเวณใกล้ยอดเขาเมฆาสายรุ้ง ตลอดทางได้พบเจอเหล่าเซียนที่คุ้นเคยมากมาย เสียงทักทายไต่ถามสารทุกข์สุกดิบดังขึ้นไม่ขาดสาย
หลี่ผิงอันยืนอยู่ด้านหลังบิดาของตน พลางรักษารอยยิ้มสุภาพไว้
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาติดตามบิดาเข้าร่วม ‘งานมหกรรม’ ภายในสำนัก พลันเกิดความรู้สึกคุ้นตาเหมือนครั้งที่เคยติดตามบิดาไปร่วมงานเลี้ยงมงคลสมรสสมัยมัธยม
ทุกหนแห่งเต็มไปด้วยการทักทายไต่ถาม ที่ปรากฏแก่สายตาก็มีแต่รอยยิ้มเปี่ยมไมตรี
แม้หลี่ผิงอันอยากจะตั้งใจชมภาพอันยิ่งใหญ่ของการก้าวขึ้นสู่ขอบเขตเทียนเซียน แต่ตอนนี้ก็ไม่อาจเสียมารยาทเกินไปได้ ทำได้เพียงพยักหน้าพลางยิ้มไม่หยุด และเมื่อบิดาแนะนำยอดเขานี้หรือผู้อาวุโสท่านนั้น เขาก็ทำความเคารพอย่างศิษย์ที่เชื่อฟัง
หลี่ผิงอันแอบนับจำนวนอยู่ในใจ ตลอดเส้นทางเมฆาจากสำนักเมฆาคล้อยถึงยอดเขาเมฆาสายรุ้ง เขาได้ทักทาย ‘ผู้อาวุโส’ ไปแล้วกว่าหกสิบท่าน ได้รู้จักกับผู้บำเพ็ญเพียรเพศชายที่ ‘ดูเหมือนจะรุ่นราวคราวเดียวกัน’ สิบสองคน และผู้บำเพ็ญเพศหญิงที่ ‘ภายนอกดูเป็นเด็กสาวแต่ความจริงอายุร้อยแปดสิบปีแล้ว’ อีกกว่าสี่สิบคน อีกทั้งผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มสาวเหล่านี้ล้วนเป็นยอดฝีมือของแต่ละยอดเขา ส่วนใหญ่อยู่ในขอบเขตสะพานฟ้าดิน
รูปแบบการสนทนาของทุกคนก็เป็นไปในทิศทางเดียวกัน เริ่มจากถามไถ่ว่าช่วงนี้การบำเพ็ญเพียรราบรื่นดีหรือไม่ จากนั้นก็นัดแนะว่าหากมีโอกาสจะร่วมดื่มสุรากัน แล้วจึงเริ่มชื่นชมศิษย์ของอีกฝ่าย
เหล่าเซียนในสำนักเดียวกันต่างเปลี่ยนวิธีชื่นชมหลี่ผิงอัน ส่วนหลี่ต้าจื้อก็กล่าวชมเชยศิษย์ของเหล่าเซียนเหล่านั้นด้วยวาทะคมคายเช่นกัน
การเข้าสังคมในสำนักเซียน ก็ไม่นอกเหนือไปจากนี้
ในที่สุด หลี่ผิงอันก็ได้พบกับผู้ช่วยชีวิตของตน
“ศิษย์พี่ผิงอัน! ทางนี้ใกล้กว่าเจ้าค่ะ!”
มู่หนิงหนิงในชุดศิษย์สีฟ้าอ่อน กำลังยืนอยู่ด้านหลังอาจารย์ของตน บนเมฆขาวที่ไม่ไกลออกไปพลางโบกมือให้หลี่ผิงอันไม่หยุด
หลี่ต้าจื้อใช้ไหล่กระทุ้งหลี่ผิงอันเบาๆ แล้วหัวเราะ “ไปเถอะ พ่อยังต้องไปคุยกับผู้อาวุโสอีกหลายท่าน ไม่พาเจ้าไปด้วยแล้ว”
หลี่ผิงอันขอบคุณความกรุณา ‘ที่ไม่ต้องเข้าสังคม’ ของบิดา ก่อนจะลอยตัวไปอยู่ข้างกายมู่หนิงหนิงท่ามกลางสายตาจับจ้องของเหล่าศิษย์หนุ่มสาว
“ศิษย์ผิงอันคารวะผู้อาวุโสชิงซวี่”
เซียนชิงซวี่พยักหน้าพลางยิ้ม “มิต้องเรียกผู้อาวุโสหรอก สหายตัวน้อยกับหนิงหนิงตามสบายเถิด”
“ขอบคุณผู้อาวุโส!”
หลี่ผิงอันถอนหายใจเบาๆ แล้วยืนเคียงข้างมู่หนิงหนิง เงยหน้าขึ้นมองไป
ดอกบัวน้ำแข็งที่ราวกับเป็นของจริงดอกหนึ่งกำลังเบ่งบานอยู่บนยอดเขา มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าพันจั้ง ใจกลางดอกบัวน้ำแข็งมีร่างเลือนรางร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างเงียบสงบ
ดอกบัวน้ำแข็งนี้คือการสำแดงแห่งมรรคาวิถีของชิงซู่
มู่หนิงหนิงยิ้มอย่างยินดี “ศิษย์พี่ ท่านอาศิษย์ชิงซู่เป็นคนแรกในรุ่น 'ชิง' ของยอดเขาเมฆาสายรุ้งที่ทะลวงสู่ขอบเขตเทียนเซียนเลยนะเจ้าคะ! คนต่อไปต้องเป็นอาจารย์ของข้าแน่!”
“สัมผัสแห่งมรรคาวิถีของเทียนเซียนช่างซับซ้อนนัก”
หลี่ผิงอันจ้องมองริ้วลายที่ไหลเวียนอยู่บนดอกบัวน้ำแข็งไม่วางตา พยายามทำความเข้าใจสัมผัสแห่งมรรคาวิถีแม้เพียงเศษเสี้ยว
ทว่ากลับรู้สึกว่าสัมผัสแห่งมรรคาวิถีทุกเส้นสายสำหรับตนในยามนี้ ช่างยิ่งใหญ่กว้างขวางเหลือเกิน ราวกับซุกซ่อนดินแดนมหัศจรรย์อันไร้ที่สิ้นสุดเอาไว้
มู่หนิงหนิงกระซิบ “ศิษย์พี่ ได้ยินว่าในอนาคตท่านอาศิษย์ชิงซู่มีหวังทะลวงสู่ขอบเขตจินเซียนด้วยนะเจ้าคะ”
หลี่ผิงอันยิ้ม “หากทะลวงได้จริง นั่นย่อมเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง สำนักหมื่นเมฆาของเราก็จะมีจินเซียนคอยคุ้มครองเพิ่มอีกหนึ่งท่าน”
มู่หนิงหนิงถอนหายใจ “ข้าได้ยินอาจารย์พูดคุยกันว่า กระบวนการจากเทียนเซียนถึงจินเซียนต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าพันปี อาจจะหลายหมื่นปี หรือแสนปี... เทียนเซียนมีอายุขัยยืนยาวได้หลายยุค ช่างน่าอิจฉาเสียจริง”
“ตั้งใจบำเพ็ญเพียร เส้นทางเซียนย่อมคาดหวังได้”
“เอ่อ... ศิษย์พี่...”
หลี่ผิงอันก้มลงมองมู่หนิงหนิง
นางน่าจะถูกอาจารย์พาตัวออกมาขณะกำลังบำเพ็ญเพียร แม้ใบหน้าจะไร้เครื่องสำอาง แต่ผิวพรรณยังคงขาวกระจ่างใส ใบหน้าที่บอบบางน่าทะนุถนอมนั้นไร้ซึ่งตำหนิใดๆ
นี่คือข้อดีของการได้รับการบำรุงจากพลังปราณทุกวัน
มู่หนิงหนิงกระซิบ “ศิษย์พี่ นี่ให้ท่านเจ้าค่ะ”
ปลายนิ้วของนางมีเชือกสีแดงเส้นหนึ่งพันอยู่ นางดึงเชือกแดงออกมาเล็กน้อย เผยให้เห็นยันต์คุ้มภัยที่เพิ่งถักเสร็จไม่นาน
นางเงยหน้ามองหลี่ผิงอัน “นี่... เป็นของตอบแทนป้ายหยกนั่นเจ้าค่ะ”
“เจ้านำสิ่งนี้ไปทานเดือนละหนึ่งเม็ด”
หลี่ผิงอันรับยันต์คุ้มภัยมา พร้อมกันนั้นก็ยื่นขวดยาเม็ดเซียนบำรุงหยวนที่ได้รับเป็นรางวัลจากสำนักก่อนหน้านี้ให้นาง
ทั้งสองสบตากัน แล้วก็รีบเบือนหน้าหนี ต่างฝ่ายต่างเก็บของในมือเข้าไปในของวิเศษสำหรับเก็บของ
เซียนชิงซวี่ที่ยืนอยู่ด้านหน้า อดไม่ได้ที่จะยกมือไพล่หลัง เงยหน้ามองปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้า มุมปากปรากฏรอยยิ้มขึ้นหลายส่วน
วิธีถักยันต์คุ้มภัยนั้น ก็เป็นนางผู้เป็นอาจารย์สอนให้
เป็นธรรมเนียมเก่าแก่ของยอดเขาเมฆาสายรุ้งของพวกนาง
หลี่ผิงอันเงยหน้ามองบิดาของตน พบว่าบิดากำลังกระซิบกระซาบอะไรบางอย่างกับผู้อาวุโสนอกสำนักสองสามท่าน ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งก็อยู่ด้วย ทั้งหมดพยักหน้ายิ้มเป็นครั้งคราว
'ป้ายหยกประจำตระกูล' ที่บิดาทำลงไปครั้งนี้ ทำให้จังหวะที่เขาวางแผนไว้เดิมปั่นป่วนไปหมด
(เห็นทีต้องหาอะไรให้บิดาทำเสียหน่อยแล้ว พอขึ้นเป็นเซียนแล้วเขายิ่งว่างกว่าเดิม)
อีกด้านหนึ่ง
หลี่ต้าจื้อดึงผู้อาวุโสนอกสำนักร่างท้วมคนหนึ่งไว้ แล้วส่งเสียงกระซิบ “พอจะหาป้ายหยก กำไลหยกอะไรพวกนี้ให้ข้าอีกสักสองสามชิ้นได้หรือไม่... ใช่ๆ แบบครั้งที่แล้วเลย หาจากโลกมนุษย์ ดีที่สุดคือหยกวิเศษที่สืบทอดกันในตระกูลของคนธรรมดา ที่ผ่านการสัมผัสมาอย่างดีแล้ว... ใช่ ต้องเป็นของที่มีอายุหน่อย ติดกลิ่นอายของมนุษย์... หามาให้ข้าเยอะๆ หน่อยนะ! ขอบคุณมาก ขอบคุณมาก!”
ผู้อาวุโสท่านนั้นลูบเคราพยักหน้า
สำนักหมื่นเมฆาของพวกเขาควบคุมอาณาจักรเซียนของมนุษย์ขนาดกลางหนึ่งแห่งและขนาดเล็กอีกสองแห่ง การหาหยกของมนุษย์เช่นนี้ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ
เพียงแต่ไม่รู้ว่าปรมาจารย์อาต้าจื้อจะนำของสิ่งนี้ไปทำอะไร
บนท้องฟ้า ดอกบัวน้ำแข็งดอกนั้นได้เข้าสู่ช่วงเบ่งบานสุดท้ายแล้ว
ชิงซู่มาถึงช่วงเวลาสำคัญของการทะลวงขอบเขต เกล็ดน้ำแข็งเล็กๆ ในอากาศมีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ บริเวณยอดเขาเริ่มมีหิมะโปรยปรายลงมาดุจปุยนุ่น
ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยสัมผัสได้ถึงบางสิ่ง จึงตั้งสมาธิเพื่อทำความเข้าใจ
หลี่ผิงอันเริ่มนั่งสมาธิบนก้อนเมฆ รอบกายมีผลึกน้ำแข็งเล็กน้อยลอยวนอยู่
ค่ายกลใหญ่คุ้มกันภูเขาของสำนักหมื่นเมฆาเปิดใช้งานเต็มกำลัง ม่านค่ายกลที่บางเบาและลื่นไหลถูกห่อหุ้มด้วยหมอกบางๆ บดบังภาพอันยิ่งใหญ่ภายในสำนักเอาไว้
...
บนยอดเขาแห่งหนึ่งภายในสำนัก ร่างกว่าสิบสายยืนอยู่ที่ศาลาพักใจ มองไปยังทิศทางของยอดเขาเมฆาสายรุ้ง
รองเจ้าสำนักม่ออี้และผู้อาวุโสหลายท่านกำลังรวมตัวกันอยู่ที่นี่ พูดคุยกันเรื่องการบำเพ็ญเพียรวิถีซู่ซิน พลางชื่นชมที่ในสำนักมีปรมาจารย์ระดับเทียนเซียนเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน
ผู้อาวุโสท่านหนึ่งเอ่ยขึ้น ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ:
“หรือว่า... โชคชะตาของสำนักหมื่นเมฆาเราถูกอาจารย์อาต้าจื้อกระตุ้นขึ้นมาจริงๆ? ช่วงนี้ยังมีเซียนที่ใกล้จะสิ้นอายุขัยอีกหลายท่านที่ใกล้จะทะลวงขอบเขต เริ่มปิดด่านตายกันแล้ว”
บรรยากาศในศาลาเย็นเยียบลงทันที
มีผู้อาวุโสท่านหนึ่งถลึงตาใส่คนที่พูด แล้วกระซิบ “การบำเพ็ญเพียรล้วนขึ้นอยู่กับความเข้าใจและวาสนาของตนเอง จะมีการกระตุ้นอะไรกัน”
รองเจ้าสำนักม่ออี้ยิ้ม “อาจจะมีผลกระทบด้านนี้อยู่บ้างก็ได้ แต่ท้ายที่สุดแล้วการบำเพ็ญเพียรก็เป็นเรื่องของตัวเอง อย่าไปพูดแบบนี้ข้างนอกเลย เดี๋ยวจะทำให้เพื่อนพ้องร่วมสำนักที่เพิ่งทะลวงขอบเขตลำบากใจ”
“ถูกต้อง”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว!”
ผู้อาวุโสในสำนักท่านหนึ่งเดินมาข้างรองเจ้าสำนักผู้นี้ ชายเสื้อคลุมของทั้งสองสัมผัสกัน เริ่มส่งเสียงพูดคุยกัน
ผู้อาวุโสท่านนั้นกล่าวว่า:
“รองเจ้าสำนัก โชคชะตาอันยิ่งใหญ่ของหลี่ต้าจื้อนี้ หรือว่าจะทำให้เขาก้าวสู่สวรรค์ได้ในก้าวเดียวจริงๆ? จดหมายลับที่เซียวเยว่ส่งมา ข้าผู้น้อยได้อ่านแล้ว
“ตามที่เซียวเยว่กล่าว นางเพียงแค่คิดจะสร้างความลำบากให้หลี่ผิงอัน ก็จะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น แผนการหลายครั้งต้องล้มเหลวทั้งหมด
“อีกทั้งเรื่องที่หลี่ผิงอันช่วยชิงซู่กลับมา ศิษย์ระดับขอบเขตควบแน่นแสงคนหนึ่ง สั่งการผู้ดูแลที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นเซียนได้ไม่นาน กลับหลบหนีการไล่ล่าของปรมาจารย์มากมายไปได้ไกลนับหมื่นลี้
“หากในเรื่องนี้ไม่มีโชคชะตาของบิดาเขาคอยคุ้มครอง ข้าผู้น้อยย่อมไม่เชื่อ”
“เรื่องโชคชะตา ท้ายที่สุดก็ไม่อาจพิสูจน์ได้”
ม่ออี้ยิ้ม:
“เด็กหนุ่มคนนี้มีไหวพริบดี รู้จักปรับตัวตามสถานการณ์ แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์ไม่ดี เส้นทางเซียนมีอุปสรรคมาก ยังไม่ต้องกังวลในตอนนี้
“ส่วนเซียวเยว่... จดหมายลับของนางอ่านแล้วก็แล้วไป “เด็กคนนี้ฉลาดมาตั้งแต่เล็ก แม้ข้าจะมองดูนางเติบโตมา แต่นางก็ไม่ได้สนิทสนมกับข้ามากนัก ทำอะไรก็ชอบกั๊กไว้ นางเพียงแค่อยากจะยืนมองดูอยู่ข้างๆ เพื่อเอาประโยชน์ทั้งสองฝ่าย ค่อนข้างจะโลภมากไปหน่อย
“จริงๆ แล้วนางมีพรสวรรค์และความเข้าใจที่จะทะลวงสู่ขอบเขตเทียนเซียนได้ แต่น่าเสียดายที่คนในสำนักเห็นว่านางมีความคิดหลักแหลม จึงมอบหมายเรื่องทางโลกให้นางจัดการมากเกินไป ตอนนี้นางกลับให้ความสำคัญกับเรื่องทางโลกเหล่านี้ การบำเพ็ญเพียรของตัวเองจึงล่าช้าไป
“ต่อไปก็ดูว่านางทำอะไร ไม่ต้องฟังว่านางพูดอะไร หากไม่ได้เรื่องก็เกลี้ยกล่อมให้นางกลับมาบำเพ็ญเพียรอย่างสงบบนเขา การเดินทางในโลกมนุษย์บ่อยครั้ง ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะแปดเปื้อนไอขุ่น”
“ขอรับ ท่านรองเจ้าสำนักพูดมีเหตุผล”
ผู้อาวุโสท่านนั้นถามอีกว่า “หลี่ต้าจื้อได้เป็นเซียนแล้ว แม้สำนักจะไม่ได้ประกาศข่าวนี้ออกไป แต่ผู้อาวุโสในสำนักทุกท่านล้วนได้รับการแจ้งจากเจ้าสำนักแล้ว
“ความหมายของเจ้าสำนักคือต้องการให้เหล่าผู้อาวุโสหารือเรื่องตำแหน่งงานให้หลี่ต้าจื้อ ตำแหน่งที่ไม่ต้องใช้พลังงานมากเกินไป และยังสามารถรับตำแหน่งในหกตำหนักได้
“เช่นนี้ก็ชัดเจนแล้วว่าเป็นการปูทางให้หลี่ต้าจื้อ... เฮ้อ ไม่รู้จริงๆ ว่าเจ้าสำนักคิดอย่างไร”
“เจ้าสำนักก็เพื่อพิจารณาถึงสำนักหมื่นเมฆาของเรานั่นแหละ”
ม่ออี้หรี่ตาเล็กน้อย:
“การจัดเตรียมของเจ้าสำนัก พวกเราเพียงทำตามก็พอ ไม่ต้องคิดมาก
“แม้ครั้งนี้ศิษย์หลานเซียวเยว่ลงใต้ไปจะไม่มีผลงานอะไร แต่แนวคิดที่นางเคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ถูกต้องแล้ว”
ผู้อาวุโสครุ่นคิดอย่างละเอียด แล้วยิ้ม “ข้าผู้น้อยเข้าใจแล้ว หลี่ต้าจื้อได้รับการคุ้มครองจากปรมาจารย์ ใครก็แตะต้องเขาไม่ได้ แต่สิ่งที่เขาให้ความสำคัญที่สุดคือหลี่ผิงอัน เดี๋ยวเพียงหาโอกาสทำให้หลี่ผิงอันทำเรื่องน่าหัวเราะ ก็สามารถทำลายชื่อเสียงของพ่อลูกคู่นี้ได้”
“ชื่อเสียง” ม่ออี้ถอนใจเล็กน้อย “ชื่อเสียงในวันนี้คือบารมีในวันหน้า นี่คือกฎของดินแดนสำนักเซียน”
ผู้อาวุโสเหลือบมองไปทางยอดเขาประธาน แล้วก็ถอนหายใจเบาๆ ส่งเสียงแสดงความรู้สึก:
“ตะวันเจิดจ้ากลางนภา”
ทิศทางของยอดเขาเมฆาสายรุ้งเกิดความผิดปกติเล็กน้อย เหล่าเซียนในศาลาต่างจ้องมองอย่างตั้งใจ นักพรตเฒ่าทั้งสองก็ไม่ส่งเสียงพูดคุยกันอีก
ดอกบัวน้ำแข็งขนาดยักษ์ดอกนั้นเบ่งบานเต็มที่แล้ว
ลำแสงสีฟ้าเยือกแข็งสายหนึ่งพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องทะลุม่านค่ายกลคุ้มกันภูเขา ก่อให้เกิดมวลเมฆหมอกม้วนตัวเป็นชั้นๆ บนท้องฟ้า
ฟ้าดินเปลี่ยนสีตามไป สุริยันจันทราพลันอับแสง
ในลำแสงนั้น เซียนหญิงนางหนึ่งลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ เรือนผมสลวยสามพันเส้นพลิ้วไหวอย่างอิสระ ชายกระโปรงสั่นไหวเบาๆ ราวกับคลื่นน้ำ ใบหน้าที่เย็นชากระจ่างใสเปล่งประกายศักดิ์สิทธิ์ ราวกับจะจากไปพร้อมกับมรรคาวิถี
...
“ท่านอาศิษย์ชิงซู่กำลังจะทะลวงสู่ขอบเขตเทียนเซียนแล้ว!”
“ท่านอาศิษย์ชิงซู่งดงามยิ่งนัก!”
“หากข้ามีตบะบำเพ็ญเพียรเพียงหนึ่งในสิบของปรมาจารย์อาชิงซู่ ชาตินี้ตายไปก็ไม่เสียดายแล้ว!”
ข้างกายมู่หนิงหนิงมีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงสาวเพิ่มขึ้นอีกสองสามคน ทุกคนต่างเงยหน้าจ้องมองร่างของชิงซู่ ปากก็พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุด
หลี่ผิงอันถูกเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเหล่าศิษย์หญิงยอดเขาเมฆาสายรุ้งรบกวนจนหลุดจากสมาธิ เขานั่งขัดสมาธิพลางเงยหน้ามองลำแสงสีฟ้าเยือกแข็งนั้น
ความยิ่งใหญ่ของการทะลวงจากเจินเซียนสู่เทียนเซียน ช่างน่าตื่นตาตื่นใจกว่าตอนที่เวยเหยียนจื่อเลื่อนขั้นเป็นเซียนร้อยเท่าพันเท่า
ดีมาก
ตอนนี้ชิงซู่ได้เลื่อนขั้นเป็นเทียนเซียนแล้ว ยาเม็ดรักษาชีวิตระดับจินเซียนที่นางเคยบอกว่าจะคืนให้ก่อนหน้านี้ โดยพื้นฐานแล้วก็คงจะมีหวังแล้ว
เมื่อครู่หลี่ผิงอันเกิดความเข้าใจบางอย่างขึ้นมา ทำให้เข้าใจในสิ่งที่เรียกว่าวิถีซู่ซินลึกซึ้งยิ่งขึ้น
วิถีซู่ซินหมายถึงวิธีการ ‘ควบคุมตนเอง’ รูปแบบหนึ่ง จัดเป็น ‘เคล็ดวิชาเสริม’ ประเภทหนึ่ง เดินในเส้นทางของจิตใจที่บริสุทธิ์ปราศจากกิเลส เพื่อรักษาให้จิตวิถีอยู่ในสภาพกระจกเงาที่สงบนิ่งดั่งน้ำในบ่อโบราณ สะดวกต่อการเข้าถึงมรรคาวิถี
เคล็ดวิชาหลักของเซียนชิงซู่ ซึ่งเป็นที่มาของพลังเซียนของนาง ยังคงเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรของสำนักหมื่นเมฆา "เคล็ดหมื่นเมฆา"
หลี่ผิงอันเคยเห็นในตำราโบราณของสำนัก หากจะสืบสาวถึงต้นกำเนิด "เคล็ดหมื่นเมฆา" มีที่มาจาก "คัมภีร์ภาพเมฆาสมบัติ" ที่อวิ๋นจงจื่อ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวังหยกสุญญตาแห่งภูเขาคุนหลุนเป็นผู้สร้างขึ้น
—เรื่องนี้จริงๆ แล้วไม่อาจตรวจสอบได้ เป็นไปได้อย่างยิ่งว่าผู้อาวุโสเซียนของสำนักหมื่นเมฆาในอดีตเป็นผู้แต่งขึ้นเอง เพื่อแอบอ้างชื่อเสียงของสถานธรรมสามบริสุทธิ์
อย่างไรก็ตาม "เคล็ดหมื่นเมฆา" ได้รับการพิสูจน์โดยนักพรตคงหมิงแล้วว่าเป็นเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรอันล้ำค่าอย่างยิ่งที่สามารถบำเพ็ญจนมีชีวิตยืนยาวได้
เคล็ดวิชาหลักที่เซียนชิงซู่บำเพ็ญก็คือ "เคล็ดหมื่นเมฆา" 'คุณสมบัติ' ของพลังเซียนในร่างจึงคล้ายคลึงกับเซียนท่านอื่นๆ ในสำนัก บนพื้นฐานเช่นนี้ นางก็ได้เดินในเส้นทางของตนเอง
เมฆากำเนิดน้ำ เมฆาซ่อนน้ำแข็ง
ก็คงจะเป็นเช่นนี้
หลี่ผิงอันรู้สึกบางอย่างในใจ เริ่มครุ่นคิดถึงเส้นทางที่ตนเองสามารถเลือกได้ในอนาคต
บนพื้นฐานของวิถีแห่งเมฆา เขาควรจะขยายไปในทิศทางใด? ธาตุทั้งห้าของเขาเอนเอียงไปทางไม้และขาดดิน ในอนาคตการพัฒนาไปในทิศทาง 'น้ำหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง' จึงเป็นอุดมคติที่สุด ก่อนที่จะเป็นเซียนสามารถฝึกฝนวิชาควบคุมน้ำให้มากขึ้น ใกล้ชิดกับน้ำให้มากขึ้น และทำความเข้าใจมรรคาวิถีแห่งน้ำ
มรรคาวิถีก็คือกฎเกณฑ์ กฎเกณฑ์ซ่อนอยู่ในธรรมชาติ...
ในใจของหลี่ผิงอันเกิดความเข้าใจขึ้นอีกครั้ง เขามองเซียนหญิงที่อาบแสงเซียนอันไร้ขอบเขตบนท้องฟ้า แล้วก้มหน้าหลับตาลงต่อ ทำความเข้าใจมรรคาวิถีของตนเอง
เมื่อเก็บจิตสัมผัสที่ปล่อยออกไปตลอดเวลากลับคืนสู่แท่นวิญญาณชั่วคราว เสียงจอแจรอบข้างก็เบาลงไปกว่าครึ่ง
ไม่นานนัก รอบกายของหลี่ผิงอันก็ปรากฏกระแสลมหมุนเป็นสายๆ
ท่าทีเช่นนี้ของเขาจริงๆ แล้วไม่สะดุดตาเท่าใดนัก ในตอนนี้บนยอดเมฆาต่างๆ ใกล้ยอดเขาเมฆาสายรุ้ง มีศิษย์ในสำนักจำนวนไม่น้อยที่กำลังนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรอยู่
แต่หลี่ผิงอันค่อยๆ รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง
เริ่มจากอากาศรอบข้างที่สดชื่นขึ้นเล็กน้อย พลังปราณก็มากขึ้นเล็กน้อย
จากนั้น เสียงจอแจรอบข้างก็พลันเงียบหายไป
ราวกับมีคนมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ความรู้สึก 'แผดเผา' จากการถูกเหล่าเซียนจับจ้องปรากฏขึ้นอีกครั้ง ข้างหูก็มีเสียงเรียกเบาๆ ของมู่หนิงหนิงดังขึ้น
“ศิษย์พี่ผิงอัน... ศิษย์พี่!”
“หืม?”
หลี่ผิงอันลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือชายกระโปรงสีฟ้าน้ำแข็งเนื้อผ้าบางเบา
เขาไม่เข้าใจ จึงเงยหน้าขึ้นมอง เซียนหญิงร่างสูงโปร่งผู้มีผิวพรรณเปล่งประกายเรืองรองไปทั้งร่าง กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้
เรือนผมสลวยสามพันเส้นดุจน้ำตก นัยน์ตาเย็นเยียบกะพริบเบาๆ
เทียนเซียนชิงซู่!
นางลงมาตั้งแต่เมื่อใดกัน?
หลี่ผิงอันรีบลุกขึ้น ชิงซู่ได้เอ่ยปากแล้ว เนื่องจากเพิ่งทะลวงขอบเขต น้ำเสียงของนางจึงแฝงความรู้สึกโปร่งใสกังวานอยู่หลายส่วน:
“ก่อนหน้านี้ที่ข้าไม่ตอบรับเจ้า เป็นเพราะเจินเซียนไม่สามารถเปิดถ้ำพำนักของตนเองในสำนักได้ และยอดเขาเมฆาสายรุ้งก็ไม่รับศิษย์ชาย
“บัดนี้ข้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตเทียนเซียนแล้ว สามารถย้ายออกจากยอดเขาเมฆาสายรุ้งได้
“ยังจะไหว้ข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?”
หลี่ผิงอันตะลึงไปชั่วขณะ
หลังจากที่นางกลับมายังสำนักแล้วไม่ได้ไปแนะนำตนกับเซียนท่านอื่น เป็นเพราะนางเข้าใจความหมายของเขาผิดไป นางคิดว่าคำพูดที่เขาพูดในตอนนั้น คือต้องการจะไหว้นางเป็นอาจารย์อย่างนั้นหรือ?
หลี่ต้าจื้อที่อยู่ไกลออกไปเบิกตากว้าง เขาเพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง แต่คำพูดก็มาถึงริมฝีปากแล้วกลับต้องกล้ำกลืนลงไป
ไม่มีอะไรอื่น เพียงเพราะหลี่ต้าจื้อเห็นประกายความตื่นเต้นในดวงตาของบุตรชาย
เป็นเวลาหลายปีแล้ว ที่หลี่ต้าจื้อไม่เคยรู้สึกถึงอารมณ์เช่นนี้จากบุตรชาย ครั้งสุดท้ายที่หลี่ผิงอันแสดงสีหน้าเช่นนี้ คือตอนที่ได้รับใบตอบรับเข้าศึกษา...
“ต้องการ! ต้องการขอรับ!”
ปลายจมูกของหลี่ผิงอันร้อนผ่าว เขาก้มลงคำนับ เปล่งวาจาที่เตรียมไว้หลายปีออกมา:
“ศิษย์ผิงอัน ขอคารวะท่านอาจารย์!”
ชิงซู่ย่อตัวลงเล็กน้อย ขณะที่คนอื่นคิดว่านางจะพยุงหลี่ผิงอันให้ลุกขึ้น นางกลับลูบศีรษะของหลี่ผิงอันเบาๆ
“อืม ตามข้ามา”
