เมื่อได้ยินคำพูดนี้
เผยเจียนที่เดิมทียังมีท่าทีหงอยเหงาก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที "ไอ้หน้าไหนมันกินดีหมีหัวใจเสือมา ถึงกล้ามารังแกเจ้า!"
"เจ้าบอกมาได้เลย พี่ใหญ่จะไปอัดมันให้เจ้าเอง!"
หลี่เฮ่ออวี้ จวงจิ่น และเกาฉีทั้งสามคนก็หันขวับไปมองชุยเซี่ยนทันทีด้วยท่าทางถกแขนเสื้อเตรียมพร้อมลุย
พอพูดถึงเรื่องเรียน พวกเขาก็ทำตัวไร้เรี่ยวแรง
แต่ถ้าเป็นเรื่อง 'ตีรันฟันแทง' นั่นมันของถนัดของพวกพี่น้องเลยไม่ใช่หรือไง!
ทว่ากลับได้ยินชุยเซี่ยนพูดว่า "คนผู้นั้นคือจ้าวจื้อ"
จากนั้น เขาก็เล่าเรื่องที่บ้าน 'ถูกขโมยขึ้น' เมื่อวาน และเรื่องที่สงสัยว่าจะเป็นนายอำเภอจ้าวที่ใส่ร้ายป้ายสีให้ฟังอย่างละเอียดทีละเรื่อง
รวมไปถึงจดหมายเตือนให้ระวังตระกูลจ้าวที่ได้รับในสำนักศึกษาสกุลเผยก่อนหน้านี้ด้วย
ชุยอวี้ที่อยู่ด้านข้างหน้าซีดเผือด
เดิมทีเขาคิดว่าก็แค่มีขโมยกระจอกๆ เข้าบ้านเท่านั้น
ใครจะไปรู้ว่าแท้จริงแล้วมีคนจงใจเล่นงาน!
เมื่อเผยเจียนและอีกสามคนฟังจบ สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งเครียดขึ้นมา
นี่ไม่ใช่การวิวาทธรรมดาๆ แล้ว
ในฐานะผู้นำคหบดีแห่งเมืองหนานหยาง ตระกูลจ้าวไม่ใช่พวกที่จะรับมือได้ง่ายๆ!
"ไอ้จ้าวเย่าจู่ผู้นั้น เสนอหน้ามาท้าประชันบทกวีเองแท้ๆ พอแพ้ก็พาลยอมรับไม่ได้ ช่างไร้ยางอายจริงๆ"
เผยเจียนสูดหายใจเข้าลึก ข่มความโกรธแล้วพูดว่า "ก็แค่การประชันครั้งเดียว ถึงกับต้องการเอาชีวิตคนเลยหรือ? น้องเซี่ยน เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะกลับบ้านไปเขียนจดหมายถึงท่านพ่อและท่านปู่เดี๋ยวนี้!"
หลังจากออกจากหมู่บ้านเหอซีในวันนั้นได้ไม่นาน
เมื่อแน่ใจแล้วว่าชุยเซี่ยนจะเข้าเรียนที่สำนักศึกษาสกุลเผย จวี่เหรินทั้งสองอย่างเผยฉงชิงและเผยไคไท่ก็เดินทางกลับไคเฟิงไปแล้ว
เกาฉีและอีกสองคนก็แสดงความจำนงทันทีว่าจะกลับไปขอให้ผู้ใหญ่ที่บ้านช่วยเหลือ
ตระกูลจ้าวมีอำนาจบาตรใหญ่ล้นฟ้าจริงๆ
ทว่าพวกเขาทั้งสี่คนกลับไม่แม้แต่จะคิด และเสนอตัวออกโรงปกป้องชุยเซี่ยนทันที
ชุยเซี่ยนรู้สึกอบอุ่นหัวใจยิ่งนัก
แต่เขากลับส่ายหน้า แล้วเอ่ยถามอย่างจริงจังว่า "เรื่องนี้อย่าว่าแต่ข้าไม่มีหลักฐานเลย ต่อให้ได้หลักฐานมา ก็ไม่อาจทำให้จ้าวจื้อได้รับผลกระทบอย่างแท้จริงได้หรอก"
"ถึงแม้จะมีตระกูลของพวกเจ้าทั้งสี่คอยช่วยเหลือก็ตาม"
"หากไม่สามารถถอนรากถอนโคนตระกูลจ้าวให้สิ้นซากได้ในคราวเดียว การต่อต้านของพวกเราย่อมต้องเผชิญกับการถูกอีกฝ่ายเล่นงานกลับอย่างรุนแรงกว่าเดิมแน่นอน"
ซี้ด!
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ พี่น้องทั้งหลายต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง
เผยเจียนยิ่งเบิกตาโพลง ถามตะกุกตะกักว่า "น้องเซี่ยน เจ้ากำลังหมายความว่า เจ้าจะถอนรากถอนโคนตระกูลจ้าวอย่างนั้นหรือ?"
คุณชายเหล่านี้มักจะทำตัวกร่างมาแต่ไหนแต่ไร แต่ก็ไม่เคยบ้าบิ่นถึงขั้นคิดจะบดขยี้ตระกูลจ้าวให้ตายคามือโดยตรง!
เมื่อชุยเซี่ยนได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ "ทำไม เจ้ากลัวหรือ"
เผยเจียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเชิดหน้าเถียงว่า "พี่ใหญ่ของเจ้าคนนี้ไม่รู้จักคำว่ากลัวสะกดอย่างไรหรอก! ปัญหาก็คือ ต่อให้พวกเราไปขอให้คนในครอบครัวช่วย ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะกำจัดตระกูลจ้าวทิ้งได้นี่นา"
ชุยเซี่ยนมองไปยังเหล่าพี่น้อง "ใครบอกว่าเป็นไปไม่ได้ ทุกสิ่งล้วนเป็นไปได้ทั้งนั้น"
"ข้ามีวิธี และไม่ต้องไปขอให้คนในครอบครัวช่วยด้วย แค่พวกเราพี่น้องร่วมมือกัน ก็สามารถลากจ้าวจื้อลงจากหลังม้าได้แล้ว!"
หา?
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลายคนก็มองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ
ความหมายของเจ้าคือ แค่พวกเราเด็กเมื่อวานซืนไม่กี่คน จะไปเอาชนะจ้าวจื้อได้งั้นหรือ?
จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า!
แต่ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ในใจคิดว่าเป็นไปไม่ได้
ทว่าพอทุกคนมองดูสีหน้าที่มั่นอกมั่นใจของน้องเซี่ยน หัวใจก็อดไม่ได้ที่จะเริ่มเต้นแรงขึ้นมา
ไม่แน่ว่า...อาจจะทำได้จริงๆ ก็ได้!
ได้ยินชุยเซี่ยนลดเสียงลงแล้วพูดอีกว่า "ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขียนเรื่อง 'แมวรุ้ง' ด้วยกันจบ พวกเราพี่น้องก็ไม่ได้ร่วมมือกันทำเรื่องใหญ่มานานแล้ว!"
"ในเมื่อไอ้จ้าวจื้อผู้นั้นมันกำเริบเสิบสาน ไม่เห็นกฎหมายอยู่ในสายตา งั้นพวกเรามาร่วมมือกัน พี่น้องรวมใจ จัดการมันซะ!"
"วันนี้เลิกเรียนแล้ว ไปเจอกันที่ป่าไผ่เล็กริมแม่น้ำ เพื่อปรึกษาหารือรายละเอียดของแผนการ"
"รหัสลับ: ปฏิบัติการ 'เด็ดหัว'!"
ยอดไปเลย
แม้จะไม่รู้ว่ารหัสลับคืออะไร
แต่พอรหัสลับนี้หลุดออกมา ฟังแล้วมันก็มีความรู้สึกเลือดลมสูบฉีดอย่างบอกไม่ถูก!
คุณชายทั้งสี่มองหน้ากัน และต่างก็เห็นความตื่นเต้นในแววตาของอีกฝ่าย
แม้แต่ชุยอวี้ที่มักจะสุภาพเรียบร้อยอยู่เสมอ ก็ยังมีสีหน้ากระตือรือร้นอยากจะลองดูสักตั้ง
รอยยิ้มปรากฏขึ้นในดวงตาของชุยเซี่ยน
ตระกูลจ้าวมีอำนาจล้นฟ้าในหนานหยาง การดึงตระกูลของพี่ใหญ่ทั้งสี่เข้ามาพัวพันกับการต่อสู้ห้ำหั่นอย่างผลีผลามถือว่าไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย
อีกทั้งยังยากที่จะประสบความสำเร็จด้วย
ดังนั้นจึงต้องใช้ 'กองกำลังเหนือความคาดหมาย'
เป้าหมายหลักคือเพื่อสังหารแม่ทัพ แต่ก็สามารถใช้โอกาสนี้ฝึกฝนความสามารถและความกล้าหาญของพี่ใหญ่ทั้งหลายไปในตัวด้วย!
การเรียนหนังสือในสถานศึกษาเป็นสิ่งสำคัญมาก
แต่วางตำราลง แล้วเรียนรู้ที่จะใช้พู่กัน น้ำหมึก และฝีปากเป็นอาวุธ ก็เป็นสิ่งที่ไม่ควรละเลยเช่นกัน
จ้าวจื้อ
คอยดูเถอะว่าข้าจะพาเหล่าพี่น้องไป 'ฟาดฟัน' กับเจ้าสักตั้ง!
วันนี้
บรรดาศิษย์ในสถานศึกษาและอาจารย์อู๋ต่างก็รู้สึกแปลกใจมาก
เพราะเผยเจียนและอีกสามคนเอาเป็นเอาตายกับการท่องตำรา งัดเอาแรงทั้งหมดที่มีมาคัดลายมือ ซ้ำยังได้รับตั๋วรางวัลเป็นครั้งแรกในประวัติการณ์อีกด้วย
ส่วนสาเหตุนั้นก็คือ: พวกเขากลัวถูกกักบริเวณหลังเลิกเรียน!
หากถูกกักบริเวณ ก็จะไม่สามารถเข้าร่วม 'ปฏิบัติการเด็ดหัว' ของน้องเซี่ยนได้น่ะสิ
ปฏิบัติการนี้ฟังดูร้ายกาจมาก
พวกเขาอยากเข้าร่วมสุดๆ ไปเลย!
ยามเย็น
แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องเต็มท้องฟ้า ณ ป่าไผ่ริมแม่น้ำ
เด็กหนุ่มหลายคนมาพบกันอย่างลับๆ ล่อๆ สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจเก็บซ่อนไว้ได้
ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ ลำพังแค่พวกเขากี่คน กลับกล้าไปงัดข้อกับนายอำเภอผู้มีอำนาจล้นฟ้าจริงๆ!
เผยเจียนลดเสียงลงพูดว่า "น้องเซี่ยน เจ้าพูดมาเร็วเข้า ว่าพวกเราต้องทำอย่างไร"
ภายใต้สายตาที่จ้องมองมาอย่างจดจ่อของเหล่าพี่น้อง
ชุยเซี่ยนเอ่ยว่า "อันดับแรกต้องชัดเจนก่อนว่า เป้าหมายสูงสุดของแผนการในครั้งนี้ คือการกำจัดจ้าวจื้อ"
"ประการที่สอง ในขณะที่กำจัดเขา พวกเราจะต้องเหยียบหัวเขาเพื่อสร้างชื่อเสียงให้โด่งดัง!"
"ในขณะเดียวกัน ก็ต้องอาศัยโอกาสนี้กอบโกยเงินสักก้อนใหญ่ เพื่อเปิดร้านขายตุ๊กตาดินเผาเจ็ดจอมยุทธ์แมวรุ้งให้ได้"
"นี่เรียกว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสามตัว!"
หา?
นี่ขนาดแค่กำจัดจ้าวจื้อยังไม่พอ ยังมีผลประโยชน์แอบแฝงอีกตั้งมากมายขนาดนี้เลยหรือ?
ปัญหาก็คือ เรื่องพวกนี้ดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกันเลยสักนิดนะ!
เมื่อเห็นสีหน้ามึนงงของบรรดาพี่ใหญ่
ชุยเซี่ยนก็ล้วงเอาตุ๊กตาดินเผาออกมาจากอกเสื้อหลายตัวแล้วหัวเราะ "แน่นอนว่าพึ่งแค่พวกเราไม่กี่คนย่อมไม่พอแน่ ดังนั้นก้าวแรกที่ต้องทำก็คือ การระดม 'พล'!"
"ลูกชายของช่างฝีมือและช่างจัดสวนในบ้านจ้าวจื้อ ลูกชายของเจ้าหน้าที่และมือปราบในที่ว่าการอำเภอ ลูกชายของลูกจ้างในเหลาอาหารและหอคณิกา ลูกชายของเถ้าแก่โรงน้ำชาและนายหน้าค้าทาส ล้วนสามารถเป็นทหารของพวกเราได้ทั้งนั้น!"
"จ้าวจื้อทำงานในที่ว่าการอำเภอเวลาใด ต้อนรับใครที่บ้านบ้าง ไปเหลาอาหารแห่งไหน สนทนาเรื่องอะไรกัน"
"ชอบดื่มชา หรือชอบฟังเพลง"
"ข้างนอกมีหญิงคณิกาคนสนิทหรือไม่ โอนกรรมสิทธิ์อสังหาริมทรัพย์ใดไปบ้าง"
"สนิทสนมกับตระกูลใด และมีความแค้นกับตระกูลใด"
"ข่าวคราวเหล่านี้ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ ไปสืบมาให้หมด! ก่อนจะลงมือเด็ดหัว ต้องจับ 'หาง' ของเขาให้ได้เสียก่อน!"
"เด็กบ้านไหนสืบข่าวมาได้เป็นประโยชน์ที่สุด จะได้รับรางวัลเป็นตุ๊กตาดินเผาหนึ่งตัว"
เดิมทีคุณชายทั้งหลายก็ไม่ได้คาดหวังอะไรมากนัก
แต่พอฟังคำพูดของชุยเซี่ยนจบ แต่ละคนก็ตาเป็นประกาย สีหน้าตื่นเต้นฮึกเหิม
ที่แท้ สุดท้ายก็วนกลับมาที่สิ่งที่พวกเขาถนัดที่สุดนี่เอง!
ครอบครัวของจวงจิ่นทำการค้า พ่อค้าแม่ค้าที่พอมีชื่อเสียงและมีอิทธิพลในหนานหยาง ที่มีลูกชายรุ่นราวคราวเดียวกับเขา เขารู้จักมักจี่เป็นอย่างดี
ส่วนครอบครัวของหลี่เฮ่ออวี้ล่ะ?
อันนี้น่ากลัวยิ่งกว่า ช่างฝีมือมากมายในหนานหยาง กระจายอยู่ตามคฤหาสน์ต่างๆ ทุกหนทุกแห่งล้วนมี 'สายสืบ' ทั้งนั้น
ส่วนเผยเจียนนั้น มีความสามารถพอที่จะยื่นมือเข้าไปในที่ว่าการอำเภอได้อย่างเหลือเฟือ!
พวกเขาทั้งหลายล้วนเป็น 'หัวโจกของเด็กๆ' อยู่แล้ว
หากมีตุ๊กตาดินเผาเป็นรางวัลด้วยล่ะก็ เด็กพวกนั้นที่อยู่ใต้บังคับบัญชา จะต้องแย่งกันมาทำงานให้อย่างแน่นอน
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้
ชุยเซี่ยนก็รำลึกถึงรูปร่างหน้าตาของ 'ต้าชวน' อีกครั้ง แล้ววาดภาพขึ้นมาตรงนั้น ก่อนจะส่งให้เผยเจียน "พี่ใหญ่ ตอนไปที่ว่าการอำเภอ ให้คนสืบดูหน่อยว่าคนผู้นี้คือใคร"
เจ้าหน้าที่หลินผู้เป็นลูกเขยของตาเฒ่าชุย เห็นได้ชัดว่าจำ 'ต้าชวน' ได้
แต่ชุยเซี่ยนไม่ได้บุ่มบ่ามไปสืบถาม
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้าชวนคือใคร ขืนผลีผลามเข้าไปสืบถาม จะไม่เป็นการเผยไต๋หรอกหรือ?
ตอนนี้จ้าวจื้อกำลังจ้องตะครุบเหยื่อตาเป็นมัน ชุยเซี่ยนยังอยากจะแอบอ้างบารมีต่อไป เพื่อให้เจ้าหน้าที่หลินผู้นั้นคอยดูแลความปลอดภัยให้ครอบครัวของตนต่อ
เผยเจียนรับภาพวาดที่ชุยเซี่ยนยื่นให้มา แล้วหัวเราะหึๆ อย่างมีเลศนัยร่วมกับคุณชายอีกสามคน
หลังจากนั้น พวกเขาก็แยกย้ายกันไป
ชุยอวี้ที่ไม่ได้รับมอบหมายงาน เอ่ยถามตาละห้อยว่า "น้องพี่ แล้วข้าล่ะ?"
ชุยเซี่ยนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "พี่ ท่านไปซุ่มดูแถวๆ บ้านจ้าวจื้อสิ เผื่อจะโชคดี"
ไม่แน่อาจจะได้อะไรกลับมาบ้างก็ได้!
วันนี้
ภายใต้สถานการณ์ที่พวกผู้ใหญ่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย เด็กๆ หลายคนต่างก็ตื่นเต้นกันมาก
"จะให้ตุ๊กตาดินเผาแมวรุ้งจริงๆ หรือ? พี่เผยเจียน ท่านวางใจได้เลย ข้ารับรองว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้ท่านอย่างดี! ข้าปากแข็งมาก ต่อให้เป็นท่านพ่อท่านแม่ของข้า ข้าก็ไม่บอกหรอก!"
"พี่เฮ่ออวี้ พ่อข้าเป็นช่างจัดสวนของจวนตระกูลจ้าว ข้าจะไปสืบมาให้!"
"พี่จวงจิ่น ข้าคอยทำตามคำสั่งท่านมาตลอด ข้าไม่เอาอะไรเลย แต่จะจัดการเรื่องนี้ให้ท่านอย่างแน่นอน!"
"พี่เกาฉี ท่านวางใจเถอะ..."
คนจำนวนมากมายปานนี้ ลอบสืบข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับจวนตระกูลจ้าว
หากคนพวกนี้เป็นกลุ่มผู้ใหญ่ คงจะทำให้ทุกฝ่ายตื่นตัวไปนานแล้ว และจ้าวจื้อก็คงจะรู้ตัวเป็นคนแรกอย่างแน่นอน
แต่ที่มันยอดเยี่ยมก็คือ นี่เป็นกลุ่มเด็กวัยรุ่นที่ดูไร้พิษสง
อีกทั้งพวกเขายังไม่ได้ติดต่อสื่อสารกันด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ ต่อให้ความแตกก็ไม่เป็นไร
เพราะข้ออ้างที่เผยเจียนและอีกสามคนให้ไว้นั้นตรงกันเป๊ะ
"พี่น้องทั้งหลาย พี่อย่างข้าเห็นไอ้จ้าวเย่าจู่นั่นแล้วขัดหูขัดตา ไปสืบข่าวที่มีประโยชน์ของตระกูลจ้าวมาให้หน่อย ข้าจะหาทางเล่นงานมัน!"
"ใครที่ช่วยได้ จะให้รางวัลเป็นตุ๊กตาดินเผาแมวรุ้งหนึ่งตัว"
"ช่วยไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อีกหนึ่งเดือนให้หลัง ถนนการค้าจะเปิดร้านขายตุ๊กตาดินเผาแมวรุ้ง ให้พ่อแม่ของพวกเจ้าพาไปซื้อเอาแล้วกัน"
