"ไม่ใช่สิ! ผิงอัน ลูกจะรีบร้อนลงเขาไปทำไม เตรียมตัวเพิ่มอีกสักสองสามเดือนเถอะ"
ภายในเรือนไม้ หลี่ต้าจื้อที่รีบรุดกลับมาหลังจากได้รับข้อความจากเวยเหยียนจื่อ กำลังเอามือไพล่หลังเดินวนไปวนมา
หลี่ผิงอันยืนอยู่หน้ากระจกทองเหลือง กำลังสวมใส่เกราะอ่อนระดับของวิเศษ
เขาคอยจัดระเบียบอุปกรณ์เวทมิติเก็บของกว่ายี่สิบชิ้นที่ติดอยู่บนเกราะอ่อน ตรวจสอบสิ่งของที่เก็บไว้ในอุปกรณ์เวทแต่ละชิ้น และจำลองลำดับการหยิบใช้เมื่อถึงคราวต้องต่อสู้อยู่ซ้ำๆ
หลี่ผิงอันตระหนักดีถึงช่องว่างระหว่างทฤษฎีและการปฏิบัติ
เขาบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขามาสามปีแล้ว ประสบการณ์การต่อสู้ที่แท้จริงมีเพียงการปะทะเล็กๆ น้อยๆ กับศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถผู้นั้น ทำให้เขายังประเมินระดับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของตนเองได้ไม่ชัดเจนนัก
ดังนั้น ด้วยคติที่ว่าเตรียมพร้อมไว้ก่อนย่อมดีกว่า หลี่ผิงอันจึงนำทรัพย์สมบัติส่วนใหญ่พกติดตัวไปด้วย โดยจัดแบ่งหมวดหมู่และจัดเรียงอย่างละเอียดรอบคอบ
"พ่อ ผมก็แค่ไปส่งจดหมายเท่านั้นเอง"
หลี่ผิงอันพูดพลางหัวเราะ "พ่อช่วยจัดการให้ผมจนถึงขั้นนี้แล้ว ผมจะมาปอดแหกไม่ได้หรอก"
"ไม่ใช่แบบนั้น!"
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจ "พ่อบอกความจริงกับลูกเลยนะ พ่อกำลังรอผู้อาวุโสเซียนสวรรค์ท่านหนึ่งออกจากด่านกักตน พ่อสืบมาอย่างละเอียดแล้วว่าผู้อาวุโสท่านนี้สามารถรับลูกเป็นศิษย์ได้! เราไม่ได้หวังอะไรจากผู้อาวุโสท่านนี้หรอก แค่ขอใช้ชื่อเป็นศิษย์เพื่อให้ได้เป็นศิษย์สายในก็พอแล้ว!"
หลี่ผิงอันเอามือไพล่หลัง เอ่ยถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย "พ่อ ตอนนี้ผมขาดแคลนเคล็ดวิชาเหรอ?"
"แน่นอนว่าไม่ขาด เคล็ดวิชาหลักของสำนักหมื่นเมฆาพ่อก็มีหมดแล้ว แม้แต่วิชาอาคมที่ต้องบรรลุเป็นเซียนก่อนถึงจะใช้ได้ พ่อก็หามาให้ลูกตั้งเยอะแยะแล้ว!"
หลี่ผิงอันถามอีก "แล้วผมขาดแคลนของวิเศษกับศิลาวิญญาณไหม?"
หลี่ต้าจื้อเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ "มีพ่ออยู่ทั้งคน ลูกจะขาดของพวกนี้ได้ยังไง?"
"ถ้าอย่างนั้นพ่อดูสิ" หลี่ผิงอันผายมือทั้งสองข้าง "เคล็ดวิชา ทรัพย์สมบัติ สหายเต๋า สถานที่บำเพ็ญเพียร นอกจากสหายเต๋าแล้ว อย่างอื่นผมก็ไม่ขาดเลย แถมยังมีพ่อที่เป็นถึงศิษย์ของปรมาจารย์คอยคุ้มครอง ไม่ว่าผมจะกราบอาจารย์หรือไม่ สภาพแวดล้อมในการบำเพ็ญเพียรของผมมันต่างกันมากเหรอ?"
"แน่นอนว่าไม่ต่างกันมาก"
หลี่ต้าจื้อกะพริบตา รู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ เมื่อตั้งสติได้ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและด่าทอ "ก็ไม่ใช่เพราะลูกเองหรอกเหรอที่เอาแต่ซึมเศร้าเพราะกราบอาจารย์ไม่ได้สักที! พ่อเคยบอกแล้วไงว่าให้พ่อชี้แนะการบำเพ็ญเพียรให้ลูกก็พอ ท่านปรมาจารย์ไม่มาสนใจเรื่องเล็กน้อยพรรค์นี้หรอก อีกอย่าง... สองปีมานี้ก็มีแต่ลูกนั่นแหละที่คอยชี้แนะพ่อ จนพ่อได้รับคำชมจากท่านปรมาจารย์ตั้งมากมาย
"ผิงอัน สู้รออีกสักสองสามเดือนดีกว่า ดูสิว่าผู้อาวุโสเซียนสวรรค์ท่านนั้นจะออกจากด่านกักตนไหม
"พวกผู้อาวุโสสายนอกก็ไม่ได้บังคับให้ลูกเข้าร่วมการทดสอบเสียหน่อย!"
"พ่อ ความรู้แจ้งพวกนั้นมันเป็นสิ่งที่พ่อตระหนักรู้ได้เองตอนที่ชี้แนะผม ไม่ได้เกี่ยวกับผมเลย"
หลี่ผิงอันเน้นย้ำเตือนผู้เป็นพ่อประโยคหนึ่ง จากนั้นก็ถอนหายใจ "ที่ผมอยากกราบอาจารย์ เป็นเพราะผมอยากแสวงหามรรคที่ไกลและลึกซึ้งยิ่งขึ้น ไม่ใช่เพราะอยากหาอาจารย์มาคอยคุ้มกะลาหัว
"การบำเพ็ญเพียรของผู้ฝึกปราณ คือการสอดประสานกับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน ซึ่งเป็นสิ่งที่ลึกล้ำพิสดารยิ่งนัก เมื่อดำดิ่งลงไปก็สามารถลืมเลือนความว้าวุ่นใจทั้งปวงได้
"สามปีมานี้ผมอ่านตำราของสำนักมามากมาย สิ่งที่รู้ สิ่งที่เห็น สิ่งที่ได้ยิน แตกต่างจากเมื่อสามปีก่อนอย่างสิ้นเชิง แต่ยิ่งรู้มากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งรู้สึกว่าเส้นทางแห่งเซียนนั้นยากลำบาก
"ดังนั้นผมจึงอยากกราบอาจารย์ และอยากกราบอาจารย์ที่จะยอมเสียสละเวลามาสอนผมจริงๆ"
หลี่ต้าจื้อจ้องมองลูกชายของตน แม้จะมีคำพูดมากมายเป็นหมื่นพัน แต่เมื่อถึงปากก็เหลือเพียงประโยคเดียว "เอาเถอะ ลูกอย่ากดดันตัวเองมากเกินไปล่ะ ยังไงลูกก็เก่งกว่าพ่ออยู่แล้ว"
"เอาล่ะครับพ่อ!"
หลี่ผิงอันหันหน้าไปทางผู้เป็นพ่อและก้มศีรษะประสานมือคารวะ
"ขอให้พ่อบำเพ็ญเพียรอยู่ในสำนักอย่างสบายใจเถอะ ผมจะไปเข้าร่วมการทดสอบศิษย์สายนอกแล้ว!"
"ชอบทำเป็นพิธีรีตองอยู่เรื่อย!"
หลี่ต้าจื้อบ่นพึมพำ แม้จะเต็มไปด้วยความกังวล แต่ก็รู้ดีว่าไม่สามารถเปลี่ยนความคิดของลูกชายได้ จึงทำได้เพียงโบกมือเบาๆ
"ไปเถอะๆ ปีกกล้าขาแข็งแล้วยังไงก็ต้องบินออกไปอยู่ดี"
หลี่ผิงอันหันหลังเดินไปยังประตูเล็กบนชั้นสองของเรือนไม้
หลี่ต้าจื้อรีบตามมาทันที ปากก็พร่ำกำชับไม่หยุด "ระหว่างทางต้องระวังตัวให้ดีนะ ข้างนอกไม่เหมือนในสำนัก มีพวกมารนอกรีตดักปล้นอยู่เต็มไปหมด! ที่นี่ไม่ใช่สังคมที่ปกครองด้วยกฎหมายเหมือนบ้านเกิดเราหรอกนะ!"
"ถ้าเห็นพวกผู้ฝึกตนหญิงที่แต่งตัวโป๊ๆ ก็ต้องอยู่ให้ห่างเข้าไว้ ทวีปบูรพามีคนร้อยพ่อพันแม่ปะปนกันอยู่ นางมารหลายคนฝึกเคล็ดวิชาลับสูบหยางเสริมหยิน ผู้ฝึกตนชายรูปงามผิวพรรณผุดผ่องแบบลูกนี่แหละตรงสเปกพวกนางพอดี!"
"ถ้าให้พ่อพูดนะ ลูกก็รีบๆ เป็นสหายเต๋ากับหนิงหนิงไปซะก็สิ้นเรื่อง พ่อรวบรวมเคล็ดวิชาบำเพ็ญคู่มาให้ตั้งสิบกว่าเล่ม รับรองว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของลูกจะพุ่งพรวด..."
หลี่ผิงอันที่เหยียบฝักดาบลอยตัวขึ้นฟ้าอย่างช้าๆ อดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นปิดหน้า ปล่อยให้ตัวเองรีบหนีออกจากพื้นที่โจมตีด้วยคลื่นเสียงของพ่อ
กระทั่งด้านหลังมีเสียงตะโกนไล่หลังมาอีกว่า "ผิงอัน! รีบๆ กลับมาล่ะ!"
หลี่ผิงอันหันกลับไปโบกมือ จากนั้นก็มองหาทิศทาง แล้วร่อนลงไปยังยอดเขาประธาน
หลี่ต้าจื้อยืนอยู่หน้าประตูพักใหญ่ บนใบหน้าที่อวบอิ่มเต็มไปด้วยความหดหู่ใจ
นิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อของเขางอพับลงทีละนิ้ว กำลังคำนวณการเตรียมการต่างๆ ที่เขาทำไว้สำหรับการทดสอบของลูกชายในครั้งนี้
ตลอดสามปีที่ผ่านมา เขาใช้วิชาอาคม 'พ่อลูกร่วมใจ' ถ่ายทอดพลังให้หลี่ผิงอันรวมทั้งหมดสามครั้ง
และนี่ก็เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของหลี่ผิงอันนำหน้ามู่หนิงหนิงอยู่นิดหน่อย
ในช่วงสามปีมานี้ หลี่ต้าจื้อหาของวิเศษและอุปกรณ์เวทมาให้ลูกชายมากมายเท่าไหร่ ตัวเขาเองก็จำไม่ได้แล้ว
เอาเป็นว่ามีพอใช้ก็แล้วกัน
แน่นอนว่าเหตุผลที่หลี่ต้าจื้อพอจะวางใจได้ชั่วคราว เป็นเพราะเขาได้เตรียมไพ่ตายเอาไว้แล้ว
เขาได้จัดหาเซียนแท้จริงหนึ่งท่าน และเซียนระดับหยวนอีกหนึ่งท่าน มาเป็นผู้คุ้มกันชั่วคราวให้ลูกชาย คอยคุ้มครองหลี่ผิงอันอย่างลับๆ ตลอดการเดินทางไปกลับในครั้งนี้
ด้วยเงื่อนไขในปัจจุบัน เขาก็ทำเพื่อลูกชายได้เท่านี้แหละ
"เฮ้อ!"
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจเบาๆ กวาดสายตามองไปรอบห้องของหลี่ผิงอัน เดินไปที่ข้างเตียง เก็บชุดศิษย์สองชุดที่หลี่ผิงอันเพิ่งโยนทิ้งไว้มาพับวางไว้ที่ปลายเตียง แล้วนั่งเหม่อลอยอยู่ริมเตียงครู่หนึ่ง
เขานึกถึง 'ผลข้างเคียงของโชควาสนาอันยิ่งใหญ่' ที่นักพรตคงหมิงผู้เป็นอาจารย์เคยกล่าวไว้ ก็ยิ่งเพิ่มความกังวลใจมากขึ้นไปอีก
โชควาสนาสามารถนำพาวาสนามาให้ แต่วาสนามักจะมาพร้อมกับอันตราย ผู้ที่เป็นเจ้าของโชควาสนาย่อมสามารถแคล้วคลาดปลอดภัยได้ ทว่าผู้ที่ถูกดึงดูดเข้ามาพัวพันกับโชควาสนาของผู้อื่นนั้น ไม่รู้ว่าจะมีบุญพอที่จะคว้าวาสนานั้นไว้ได้หรือไม่
"เฮ้อ ความดื้อรั้นที่อยู่ในสายเลือดของเด็กคนนี้ก็เหมือนฉันไม่มีผิด ห้ามยังไงก็ไม่อยู่"
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจ ใต้ฝ่าเท้าปรากฏเมฆขาวก้อนหนึ่งลอยขึ้นมา รองรับร่างของเขาให้ลอยขึ้นไปบนฟ้าอย่างช้าๆ แล้วหายลับเข้าไปในม่านเมฆกลางหุบเขา
เขาตัดสินใจแล้ว
จะไม่กดทับระดับพลังอีกต่อไป อาศัยช่วงที่ผิงอันไม่อยู่ เลื่อนระดับเป็นเซียนระดับหยวนสักหน่อย พยายามบรรลุระดับเซียนสวรรค์ให้ได้โดยเร็ว เพื่อที่จะได้มีจุดยืนที่มั่นคงในสำนัก
ครู่ต่อมา ณ ตำหนักธุรการ
เซียนแท้จริงอาวุโสหลายท่านหลบอยู่หลังฉากกั้น จับจ้องไปยังหลี่ผิงอันที่กำลังจับฉลาก
ผู้ที่คอยต้อนรับหลี่ผิงอันยังคงเป็นผู้ดูแลหวังซินฮุย และเรื่องทั้งหมดนี้หวังซินฮุยก็เป็นคน 'จัดการ' หลี่ผิงอันหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกล่องไม้ และก็เป็นไปตามคาด มันคือ 'เหลืองยี่สิบสาม' ผู้ดูแลหวังซินฮุยรับกระดาษไป ทำทีเป็นให้หลี่ผิงอันรออยู่กับที่ จากนั้นก็หันหลังเดินไปที่ตู้ไม้ด้านข้าง หยิบป้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมาจากลิ้นชักที่เขียนว่าเหลืองยี่สิบสาม
ผู้ดูแลหวังซินฮุยถือป้ายหยกเดินกลับมาแล้วกล่าว "นี่คือภารกิจที่เจ้าต้องทำให้สำเร็จ"
หลี่ผิงอันรับป้ายหยกมาด้วยสองมือ ส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไปด้านใน ข้อความบรรทัดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในใจ
【ช่วงนี้เมืองหว่านอันในโลกมนุษย์ไม่ค่อยสงบสุขนัก เฉินกงหมิ่น ศิษย์สายนอกที่ประจำการอยู่เมืองหว่านอันค่อนข้างร้อนใจ โปรดนำป้ายหยกนี้ไปมอบให้เฉินกงหมิ่น และกลับมายังสำนักภายในสองเดือน จะถือว่าเสร็จสิ้นการทดสอบในครั้งนี้】
หลี่ผิงอันหยิบถุงหอมมิติเก็บของออกมาใบหนึ่ง นำป้ายหยกใส่ลงไป แล้วเก็บไว้แนบกาย
หวังซินฮุยพูดพลางหัวเราะ "การทดสอบของศิษย์สายนอกไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรอยู่แล้ว ทางสำนักก็ไม่ได้มีข้อเรียกร้องอะไรมากมาย มีเพียงสองเรื่องที่เจ้าต้องจำไว้ให้ดี"
หลี่ผิงอันประสานมือพร้อมก้มศีรษะ "ศิษย์รับฟังขอรับ"
"ข้อแรก เจ้าคือศิษย์ของสำนักหมื่นเมฆา เวลาเดินทางไปข้างนอกต้องจำไว้ให้ขึ้นใจว่าห้ามทำให้ชื่อเสียงบารมีของสำนักหมื่นเมฆาของเราต้องมัวหมอง
"ข้อสอง แม้สำนักหมื่นเมฆาของเราจะเป็นสำนักฝ่ายธรรมะ ไม่ขออยู่ร่วมโลกกับพวกมารนอกรีต แต่ตอนนี้ระดับการบำเพ็ญเพียรของเจ้ายังต่ำต้อย ไม่จำเป็นต้องทำตัวเป็นผู้ผดุงคุณธรรม เวลาเดินทางไปข้างนอกต้องระมัดระวังตัวให้มาก หากเจออันตรายให้เน้นรักษาชีวิตตัวเองเป็นหลัก"
ผู้ดูแลหวังซินฮุยพูดเสริมอีกว่า "เจ้าไม่ต้องคิดมากหรอก ศิษย์ทุกคนที่ออกไปเข้าร่วมการทดสอบศิษย์สายนอก ข้าก็กำชับแบบนี้ทั้งนั้น ไม่ใช่แค่เจ้าคนเดียวหรอก"
หลี่ผิงอันพยักหน้ายิ้มๆ "ขอบคุณขอรับท่านผู้ดูแล"
"สิ่งนี้ให้เจ้า เป็นของที่เหล่าผู้อาวุโสมอบให้ กลับมาที่เขาเมื่อไหร่ก็อย่าลืมเอามาคืนด้วย"
ผู้ดูแลหวังซินฮุยกวาดสายตามองซ้ายขวา ก่อนจะหยิบป้ายหยกสีขาวอ่อนรูปทรงเหรียญมีดออกมาจากแขนเสื้อ บนนั้นสลักคำว่า 'หมื่นเมฆา' ด้วยอักษรจ้วน แล้วยัดใส่มือของหลี่ผิงอัน
"หากเจออันตรายอยู่ข้างนอก ก็เอาของสิ่งนี้ออกมา นี่คือหลักฐานแสดงตนเป็นคนของสำนักหมื่นเมฆา ใครกล้าแตะต้องเจ้าก็เท่ากับเป็นศัตรกับสำนักหมื่นเมฆา
"แต่ถ้าอีกฝ่ายยังยืนกรานจะลงมือ... หากเจ้าเจออันตรายใดๆ ก็ให้ใช้เคล็ดวิชาของสำนักหมื่นเมฆากระตุ้นป้ายหยกนี้
"จำไว้ให้ดี อย่าได้ถือของสิ่งนี้โอ้อวดไปทั่วเชียว!"
หลี่ผิงอันมีสีหน้าจริงจัง "ศิษย์เข้าใจแล้วขอรับ"
หวังซินฮุยโบกมือ "ไปเถอะ"
หลี่ผิงอันประสานมือคารวะแบบนักพรตอีกครั้ง แล้วหันหลังเดินไปยังประตูตำหนัก
สัมผัสวิญญาณหลายสายติดตามร่างของเขาไป เซียนหลายคนในตำหนักต่างจับจ้องไปยังศิษย์หนุ่มที่เหยียบฝักดาบบินมุ่งหน้าไปยังประตูภูเขา เวลาพูดคุยหยอกล้อกันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะกล่าวถึงหลี่ต้าจื้อ
ภายในตำหนักธุรการ หลังฉากกั้น
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเรียกเวยเหยียนจื่อเข้ามาใกล้ๆ และกำชับอย่างละเอียดสองสามประโยค
เวยเหยียนจื่อก้มหน้ารับคำสั่ง กลายร่างเป็นแสงรุ้งพุ่งทะยานออกไป ล่วงหน้าไปดักรอหลี่ผิงอัน
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งยกกล้องยาสูบรากวิญญาณขึ้นมาสูบปื้ดหนึ่ง ส่ายหน้าพลางยิ้มขื่น
ผู้อาวุโสสายนอกที่อยู่ข้างๆ พูดกลั้วหัวเราะ "ศิษย์พี่เหยียนเซิ่ง ท่านจะออกเดินทางเมื่อไหร่ล่ะ?"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งหัวเราะพลางถอนหายใจ "ไม่น่าไปกินเหล้ามื้อนั้นของอาจารย์อาต้าจื้อเลยจริงๆ นักพรตเฒ่ากระดูกผุอย่างข้ายังต้องออกจากเขาไปเดินเตาะแตะอีกตั้งรอบหนึ่ง"
พูดจบ ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งก็ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ เอามือไพล่หลัง หลังค่อม ก้าวเท้าออกไปเพียงสองก้าว ร่างก็ไปปรากฏอยู่นอกประตูภูเขาแล้ว ราวกับกลุ่มควันบางๆ ที่ลอยตามหลังหลี่ผิงอันไป
เวยเหยียนจื่อและผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง ก็คือ 'ผู้คุ้มกัน' สองคนที่หลี่ต้าจื้อเชิญมานั่นเอง
หลังจากผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งออกจากประตูภูเขาไปได้ไม่นาน แสงสีขาวอมชมพูสายหนึ่งก็บินออกจากประตูภูเขา มุ่งหน้าไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้
……
กล่าวถึงทางด้านหลี่ผิงอัน
เขาเหยียบฝักดาบออกจากประตูภูเขา หยิบแผนที่ออกมาดูทิศทางอย่างละเอียด แล้วร่อนลงไปยังหุบเขารอยแยกที่อยู่ห่างออกไปร้อยลี้
โดยยึดประตูภูเขาเป็นศูนย์กลาง รัศมีห้าร้อยลี้ล้วนถือเป็นเขตอิทธิพลของสำนักหมื่นเมฆา จะมีศิษย์คอยลาดตระเวนตามเวลาที่กำหนด
หุบเขารอยแยกแห่งนี้เดิมทีเป็นที่ราบ แต่เพราะใต้ดินมีชีพจรวิญญาณซ่อนอยู่ จึงถูกเซียนของสำนักหมื่นเมฆาฉีกแผ่นดินออก นำชีพจรวิญญาณย้ายเข้าไปในค่ายกลพิทักษ์ภูเขา ถึงได้ทิ้งร่องรอยเช่นนี้ไว้บนผืนดิน
หลี่ผิงอันหลบเข้าไปในหุบเขา เวยเหยียนจื่อที่ซ่อนตัวอยู่กลางอากาศก็ใช้วิชาเซียนแปลงกายเป็นเมฆขาวก้อนหนึ่ง ลอยอยู่เหนือหุบเขา
ภายในเมฆขาวยังซ่อนกระจกวิเศษหยินหยางเอาไว้อีกหนึ่งบาน
กระจกวิเศษนี้เดิมทีมีเป็นคู่ ตอนนี้บานหนึ่งอยู่ในมือของเวยเหยียนจื่อ ส่วนอีกบานหลี่ต้าจื้อกำลังถืออยู่ เวยเหยียนจื่อหันกระจกวิเศษลงไปยังหุบเขารอยแยกเบื้องล่าง เพื่อส่งภาพสถานที่แห่งนี้กลับเข้าไปในสำนัก
ครู่ต่อมา เวยเหยียนจื่อก็เริ่มเกิดความสงสัย
ทำไมหลี่ผิงอันเข้าไปในหุบเขารอยแยกแล้วถึงไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย? เขารออยู่แบบนั้นครึ่งชั่วยาม จนกระทั่งผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่ซ่อนตัวอยู่บนฟ้าสูงลิบอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงด่าทอลงมา
"ป่าเขาทางใต้ห่างออกไปสามร้อยหกสิบลี้! ระดับเซียนระดับหยวนของเจ้านี่มันเปล่าประโยชน์จริงๆ! ปล่อยให้ศิษย์ระดับควบแน่นแสงหนีรอดไปได้ใต้จมูกแท้ๆ! นักพรตอย่างข้าล่ะโมโหจริงๆ!"
เวยเหยียนจื่อชะงักไป
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งก็อยู่ด้วยเหรอเนี่ย?
เวยเหยียนจื่อรีบใช้สัมผัสเซียนตรวจสอบ และก็พบผู้ฝึกตนชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังบินเฉียดปลายยอดไม้อย่างรวดเร็ว อยู่ในป่าเขาทางทิศใต้ห่างออกไปสามร้อยกว่าลี้จริงๆ
เขาเพ่งมองให้ชัดเจน บนหน้าผากก็ปรากฏเส้นสีดำขึ้นมาหลายเส้น
ผู้ฝึกตนชายคนนั้นมองเผินๆ ไม่มีจุดบกพร่องใดๆ เขาสวมชุดคลุมสีดำ ดูเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง ระดับการบำเพ็ญเพียรที่แสดงออกมาคือระดับรวบรวมจิตขั้นกลาง ดูเหมือนผู้บำเพ็ญเพียรอิสระธรรมดาๆ ที่กำลังเดินทางไม่มีผิด
แต่ปัญหาคือ...
หน้าตาของผู้ฝึกตนชายคนนี้ จะบอกว่าคล้ายคลึงกับเวยเหยียนจื่อก็ไม่ได้ ต้องบอกว่าถอดแบบกันมาเป๊ะๆ! ไม่ใช่แค่หน้าตา เครื่องประดับที่ห้อยเอว ท่าทางที่แสดงออกทางสีหน้า และรูปแบบของปิ่นปักผม ก็ไม่มีอะไรแตกต่างไปจากร่างต้นฉบับเลยแม้แต่น้อย เกือบจะทำให้เวยเหยียนจื่อคิดว่าตัวเองเกิดมารในใจขึ้นมาเสียแล้ว
นี่มัน! "หนอยแน่ะเจ้าหลี่ผิงอัน บังอาจเอาหน้าตาของข้าไปหลอกลวงชาวบ้านเชียวรึ!"
เวยเหยียนจื่อหัวเราะด่าทอสองสามประโยค แล้วรีบขับเคลื่อนเมฆตามไปทันที โดยทิ้งระยะห่างตามหลังหลี่ผิงอันไปไกลๆ
เดินทางไปได้สองชั่วยาม จู่ๆ หลี่ผิงอันก็หันขวับไปมองบนฟ้า เวยเหยียนจื่อเกือบจะคิดว่าตัวเองเผยร่องรอยให้จับได้เสียแล้ว
โชคดีที่เวยเหยียนจื่อสรุปได้อย่างรวดเร็วว่าตัวเองคิดมากไปเอง
หลี่ผิงอันสังเกตดูรอบๆ อย่างละเอียด แล้วมุดเข้าไปในหุบเขาแม่น้ำอีกแห่งหนึ่ง หาซอกมุมหลบซ่อนตัวครู่หนึ่งเพื่อฟื้นฟูพลังเวท จากนั้นก็ใช้วิชาเร้นกายในเมฆา กลายร่างเป็นควันขาวสายหนึ่งทะลวงลงไปยังแม่น้ำใต้ดินที่ซ่อนอยู่ แล้วใช้วิชาเร้นกายในน้ำเดินทางต่อไป
ที่ด้านบนของเมฆขาวที่เวยเหยียนจื่อแปลงกายมา ปรากฏเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ผุดขึ้นมา
สหายผิงอันกำลังหลบอะไรอยู่? ก็แค่ออกมาส่งจดหมาย ถึงกับต้องระมัดระวังตัวขนาดนี้เลยเหรอ? ความจริงแล้วไม่ใช่แค่เวยเหยียนจื่อกับผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่ไม่เข้าใจ แม้แต่หลี่ผิงอันเองก็เริ่มเกิดความสับสนขึ้นมาเล็กน้อยเช่นกัน
'ข้างนอกประตูภูเขานี่ ก็ไม่ได้วุ่นวายอย่างที่พ่อบอกเลยนี่นา...'
