คนสองสามคนที่อยู่ด้านนอกห้องเพิ่งเคยเข้าร่วมเกมด้วยความสมัครใจเป็นครั้งแรก ทุกคนจึงรู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง
"ฉีเซี่ย" หลินฉินร้องเรียก
"ว่าไง?"
"นายเคยพูดไว้ว่า สัตว์ที่แตกต่างกันเป็นตัวแทนของประเภทเกมที่แตกต่างกัน ใช่ไหม?"
"น่าจะเป็นอย่างนั้น"
เมื่อหลินฉินได้ยินดังนั้นก็มองไปที่มนุษย์หนูตรงหน้า แล้วเอ่ยถามเสียงเบา "นายคิดว่า 'เกมประเภทหนู' คือเกมอะไร?"
ฉีเซี่ยเองก็กำลังพิจารณาปัญหานี้อยู่เช่นกัน หากไม่รู้ประเภทของเกมล่วงหน้า สถานการณ์ของเถียนเถียนก็จะตกเป็นรอง
แต่ 'หนู' มันเกี่ยวข้องกับอะไรกันล่ะ?
"ดูเหมือนว่าเกมที่กำลังดำเนินอยู่ตอนนี้จะเข้ากับคุณลักษณะของ 'หนู' มาก นั่นก็คือการค้นหาเป้าหมายท่ามกลางของจุกจิกมากมาย" ฉีเซี่ยกล่าวเสียงต่ำ "หรือว่า 'หนู' จะหมายถึงเกมประเภท 'ค้นหา' กันนะ?"
...
เถียนเถียนที่อยู่ภายในห้องกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องคร่าวๆ เป็นอันดับแรก และพบว่าที่นี่มีชั้นวางของอยู่มากมาย
บนชั้นวางของแต่ละชั้นมีกล่องกระดาษขนาดเล็กใหญ่ตั้งวางอยู่ มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีอย่างน้อยนับร้อยใบ
เถียนเถียนสุ่มหยิบกล่องกระดาษใบหนึ่งมาดู ภายในบรรจุของจุกจิกเอาไว้จนเต็ม
เธอคำนวณในใจ หากต้องเปิดกล่องกระดาษทีละใบภายในเวลาห้านาทีนี้ แล้วคุ้ยหาของข้างใน เกรงว่ายังไงก็คงหา 'เต๋า' ไม่เจอแน่ เพราะจำนวนกล่องมันเยอะเกินไป
เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง และพบว่าภายในโกดังที่ไม่ใหญ่มากนักแห่งนี้มีหลอดไส้เพียงดวงเดียวเท่านั้น และสวิตช์ก็อยู่บนผนังข้างกายนี่เอง
เถียนเถียนครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที จู่ๆ แผนการหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว
เธอรวบรวมเรี่ยวแรง ดันชั้นวางของอันหนึ่งให้ล้มลงไปตรงๆ จนเกิดเสียงดังสนั่น
คนสองสามคนที่อยู่ด้านนอกเมื่อได้ยินก็เกิดอาการลนลานขึ้นมาทันที
"เฮ้ย! สาวสวย เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?" เฉียวเจียจิ้นตะโกนถาม
"ฉันไม่เป็นไร" เถียนเถียนตอบเสียงดัง "ฉันแค่คิดวิธีหนึ่งออกน่ะ"
ฉีเซี่ยครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้าพูดขึ้น "ไม่เลว เป็นวิธีที่ดีจริงๆ"
"เอ๋?" เฉียวเจียจิ้นชะงัก "นี่นายก็รู้ด้วยเหรอ? พวกเธอสองคนมีวิชา 'ส่งเสียงผ่านกระแสจิต' เหมือนในนิยายกำลังภายในหรือไง?"
ได้ยินเพียงเสียงจากในห้องที่ดังขึ้นเรื่อยๆ เถียนเถียนผลักชั้นวางของทั้งหมดให้ล้มลงจนหมด กล่องกระดาษก็หล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
ข้าวของจุกจิกสารพัดชนิดทะลักออกมาในพริบตา
กล่องกระดาษบางใบใส่จานและชามพลาสติก บางใบใส่เสื้อผ้าเก่า และบางใบก็ใส่เศษกระดาษ
เธอเดินไปที่กล่องกระดาษสองสามใบที่ยังคงสภาพสมบูรณ์ แล้วกระทืบลงไปอย่างแรง ใช้เวลาไม่นานนัก โกดังที่เดิมทีเป็นระเบียบเรียบร้อยก็กลายสภาพเป็นเละเทะยุ่งเหยิง
เธอมองดูอย่างหอบเหนื่อย รู้สึกว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว จึงเดินไปที่ริมผนัง แล้วปิดสวิตช์หลอดไส้
ภายในห้องตกอยู่ในความมืดมิดทันที ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจของเถียนเถียนเท่านั้น
"นี่มัน..." เถียนเถียนกวาดสายตามองไปรอบๆ คิ้วค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน
ในความทรงจำของเธอ ลูกบอลกลมๆ เล็กๆ ที่เรียกว่า 'เต๋า' นั้นเปล่งแสงสลัวๆ ออกมา หากข้าวของจุกจิกในที่แห่งนี้หล่นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น โอกาสที่จะค้นพบ 'เต๋า' ในความมืดก็มีสูงมาก
แต่ในวินาทีที่เธอปิดไฟ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความมืดมิด ไม่มีแสงสว่างเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว
เธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก จึงทำใจดีสู้เสือเดินเข้าไป แล้วใช้เท้าเตะกล่องกระดาษต่างๆ อย่างต่อเนื่อง เพื่อขยายพื้นที่ในการค้นหาของตัวเอง
ลูกบอลกลมๆ เล็กๆ ที่สามารถเรืองแสงได้ ทำไมถึงได้ไร้ร่องรอยไปอย่างสิ้นเชิงในห้องที่มืดมิดแบบนี้ล่ะ?
เตะอยู่นาน เถียนเถียนก็รู้สึกว่ากล่องกระดาษทั้งหมดถูกตัวเองเปิดออกเรียบร้อยแล้ว แต่กลับยังคงไม่พบสิ่งใดที่เรืองแสงได้เลย
ตอนนั้นเอง มนุษย์หนูก็เคาะประตูจากด้านนอก แล้วพูดขึ้นว่า "เหลืออีกสิบวินาที"
เถียนเถียนส่ายหน้าอย่างจนปัญญา แล้วเปิดไฟ
อาศัยแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาอย่างกะทันหัน เธอพบว่าใต้เท้าของตัวเองกลับเป็นกระป๋องอาหารจำนวนหนึ่งลัง ก่อนหน้านี้กระป๋องพวกนั้นถูกบรรจุอยู่ในกล่องกระดาษ แต่ตอนนี้มันหล่นเกลื่อนกลาดเต็มพื้น
เธอยื่นมือออกไป หยิบกระป๋องขึ้นมาหนึ่งใบแล้วอ่านฉลากดู พบว่าสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในคือ 'ถั่ว'
เถียนเถียนเขย่ากระป๋องดู ก็มีเสียง 'สวบสาบ' ดังออกมาจริงๆ
"ฉันนี่มันโง่ชะมัด..." เถียนเถียนกัดฟัน "หรือว่าจะอยู่ในกระป๋องพวกนี้?!"
แอ๊ด
มนุษย์หนูบิดลูกบิดจากด้านนอก แล้วผลักประตูเปิดออก "หมดเวลา ท้าทายล้มเหลว"
เถียนเถียนสะดุ้งตกใจ เงยหน้าขึ้นมาสบเข้ากับใบหน้าอันแสนประหลาดของมนุษย์หนูพอดี
ทั้งสามคนที่อยู่หน้าประตูรีบเดินเข้ามาหาทันที เฉียวเจียจิ้นเอ่ยถาม "เป็นไงบ้าง สาวสวย หาเจอไหม?"
"ไม่ได้..." เถียนเถียนโยนกระป๋องทิ้ง แล้วลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าเศร้าหมอง "ฉันสงสัยว่า 'เต๋า' น่าจะถูกใส่ไว้ในกระป๋องพวกนี้ เพียงแต่การจะใช้มือเปล่าเปิดกระป๋องหลายสิบใบนี้ให้ได้ภายในเวลาห้านาที...มันก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"
ฉีเซี่ยก้มหน้าลงมอง กระป๋องเหล่านี้ล้วนเป็นกระป๋องถั่วปากอ้า การจะซ่อน 'เต๋า' ไว้ข้างในสักเม็ดก็สมเหตุสมผลดี
แต่เขาก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องอยู่ดี
เถียนเถียนเดินออกจากห้องไปอย่างผิดหวัง แล้วมองไปที่มนุษย์หนูด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย
แต่มนุษย์หนูกลับไม่มีท่าทีใดๆ เพิ่มเติม เธอเพียงแค่ปิดประตูห้อง แล้วยืนอยู่ตรงนั้นต่อไป
"ที่แท้ก็แค่เสีย 'เต๋า' ไปหนึ่งเม็ดจริงๆ สินะ?" เถียนเถียนกระซิบถาม "เธอไม่ได้กะจะเอาชีวิตฉัน..."
มนุษย์หนูยิ้ม แล้วถามกลับ "ฉันเคยพูดตอนไหนว่าจะเอาชีวิตเธอ?"
เฉียวเจียจิ้นเห็นภาพนี้ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง "นี่... ไอ้ขี้โกง ถ้าเป็นแบบนี้... พวกเราก็เล่นอีกรอบได้ใช่ไหม?"
"เล่นอีกรอบ?" ฉีเซี่ยขมวดคิ้ว
"พวกเรารู้แล้วว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ 'เต๋า' จะถูกวางไว้ในกระป๋องพวกนั้น เข้าไปคราวนี้ก็เปิดกระป๋องได้เลยตรงๆ ยังไงซะเธอก็ไม่ฆ่าพวกเราอยู่แล้ว"
ฉีเซี่ยมองไปที่กระเป๋าเสื้อของตัวเอง ในนั้นเหลือ 'เต๋า' อยู่แค่เม็ดเดียวแล้ว
ก่อนหน้านี้ 'มนุษย์มังกร' เคยพูดเอาไว้ว่า 'เต๋า' พวกนี้เป็นทั้งรางวัลและ 'ชิปเดิมพัน' ของพวกเขา
ดูจากรูปการณ์แล้ว การเข้าร่วมเกมเหล่านี้จำเป็นต้องจ่าย 'เต๋า' ในจำนวนที่กำหนด เพื่อใช้เดิมพันกับอีกฝ่าย หากพวกเขาสูญเสีย 'เต๋า' ไปที่นี่มากเกินไป เกมในวันข้างหน้าก็จะไม่สามารถดำเนินต่อไปได้
"สาวสวย เธอแน่ใจนะว่าหาในกล่องใบอื่นหมดแล้ว?" เฉียวเจียจิ้นเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ
"ฉันไม่ได้ค้นดูละเอียดหรอก แค่เปิดกล่องทั้งหมดออก แล้วก็ปิดไฟ" เถียนเถียนส่ายหน้า "แต่ฉันไม่พบจุดที่มีแสงสว่างหลุดรอดออกมาเลย เพราะงั้น... 'เต๋า' น่าจะถูกใส่ไว้ในภาชนะที่ปิดสนิท"
"ดีมาก งั้นฉันจะเข้าไปลองดูอีกสักรอบ!" เฉียวเจียจิ้นพยักหน้าพูด
ทว่าตอนนั้นเอง จู่ๆ ฉีเซี่ยก็ยื่นมือออกไปขวางเขาไว้
"เดี๋ยวก่อน"
"หืม?"
ฉีเซี่ยมองไปที่มนุษย์หนู แล้วเอ่ยถาม "ฉันขอฟังกฎของเกมอีกรอบได้ไหม?"
"ได้แน่นอน!"
มนุษย์หนูยิ้ม หันกลับไปเปิดประตูห้อง
ทุกคนถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าภายในห้องกลับมาอยู่ในสภาพใหม่เอี่ยมเหมือนเดิม ชั้นวางของทั้งหมดกลับไปอยู่ที่เดิม กล่องกระดาษก็ถูกจัดวางกลับเข้าไปแล้ว
"เชี่ย!" เฉียวเจียจิ้นชะงัก
หลินฉินกับเถียนเถียนเองก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
มนุษย์หนูค่อยๆ เดินเข้าไป กวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเอ่ยถาม "เป็นไงล่ะ 'เกม' ของฉันมหัศจรรย์ใช่ไหมล่ะ?"
ฉีเซี่ยพยักหน้า
มนุษย์หนูพูดต่อ " 'เกม' ของฉันมีชื่อว่า 'ตามหาเต๋า' ตั๋วผ่านประตูต้องใช้ 'เต๋า' หนึ่งเม็ด ตอนนี้ในห้องนี้มี 'เต๋า' อยู่หนึ่งเม็ด ขอแค่พวกนายสามารถหามันเจอได้ภายในห้านาที 'เต๋า' ก็จะตกเป็นของพวกนาย"
พูดจบ เธอก็หัวเราะขึ้นมาอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง
ฉีเซี่ยฟังจบก็ค่อยๆ พยักหน้า
"ฉันขอเล่นอีกรอบ" เขาบอก
"ได้ ไม่มีปัญหา" มนุษย์หนูพยักหน้า "พวกนายอยากจะเล่นกี่รอบก็ไม่มีปัญหา"
"ในครั้งนี้ ฉันขอเดิมพันด้วยชีวิต" ฉีเซี่ยกล่าว
