ขั้นตอนแรกของการชวนเด็กคุย: ทำให้เขาเป็นฝ่ายเข้ามาคุยกับเจ้าก่อน
จะอธิบายคนบางประเภทอย่างไรดี...
ก็คือพอเขาอ้าปากพูด เจ้าก็จะรู้ได้ทันทีว่าหลอกเขาได้แน่
ชุยเซี่ยนแสร้งทำเป็นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือออกไปอย่างระมัดระวัง แล้วเอ่ยอย่างไม่เต็มใจ “ดูสิ”
พี่ชายคนรวยเหลือบมองอย่างไม่ใส่ใจ
แล้วก็เหลือบมองอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “บนมือเจ้าไม่มีอะไรเลย จะให้ข้าดูอะไร”
ชุยเซี่ยนลดเสียงลง พูดอย่างจริงจังว่า “เจ้าโง่ นี่เจ้ายังไม่รู้จักอีกรึ นี่คือโมโหวหลัว”
หากจะบอกว่าตุ๊กตาหวงพั่งคือ ‘ฟิกเกอร์ธรรมดา’
เช่นนั้นโมโหวหลัวก็คือ ‘ฟิกเกอร์ระดับไฮเอนด์’ ของยุคนี้ เป็นของเล่นชั้นสูงที่กำลังเป็นที่นิยมอย่างยิ่งในหมู่ฟิกเกอร์
ในตำรา"จุ้ยเวิงถานลู่"มีบันทึกไว้ว่า “ในเมืองหลวงวันนี้มีการค้าขายตุ๊กตาดินเผามากมาย รูปโฉมงดงามประณีต ภาษาเมืองหลวงเรียกว่า ‘โมโหวหลัว’ มีขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากัน ราคาก็มิใช่ถูกๆ บ้างก็ประดับประดาด้วยเสื้อผ้าบุรุษสตรี มีกระทั่งที่หรูหราฟุ่มเฟือย ชาวใต้เรียกขานว่า ‘เฉี่ยวเอ๋อร์’”
แตกต่างจากตุ๊กตาหวงพั่งที่ผลิตอย่างหยาบๆ
ตุ๊กตาโมโหวหลัวมีรูปลักษณ์งดงามประณีต ทั้งยังสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์เหมือนคนจริงๆ
เป็นของเล่นหายากที่เหล่าลูกหลานเชื้อพระวงศ์และขุนนางในเมืองหลวงต่างแย่งชิงกันไขว่คว้า
พอได้ยินคำว่า ‘โมโหวหลัว’ คุณชายเผยก็ตกใจอย่างเห็นได้ชัด จากนั้นก็หัวเราะเยาะอย่างดูแคลน “ตาของข้าผู้นี้ไม่ได้บอด บนมือเจ้าเห็นๆ อยู่ว่า...”
ยังพูดไม่ทันจบ
ชุยเซี่ยนก็ยื่น ‘ของ’ บนมือส่งให้เขา “ช่วยข้าถือโมโหวหลัวหน่อย”
หะ?
โอ้ๆ
คำพูดของคุณชายเผยถูกขัดจังหวะ จึงยื่นมือไป ‘รับ’ มาอย่างลนลานตามสัญชาตญาณ
คราวนี้ถึงตาชุยเซี่ยนหัวเราะเยาะเขาบ้าง “ในเมื่อท่านไม่เชื่อว่าในมือข้ามีโมโหวหลัว แล้วไยท่านต้องรับมันไปด้วยเล่า”
ใบหน้าของคุณชายเผยแข็งทื่อ จากนั้นก็ทำท่าทิ้งของอย่างฉุนเฉียวอับอาย “พูดจาเหลวไหล ข้าผู้นี้ไม่ได้ซะหน่อย”
ชุยเซี่ยนเห็นดังนั้นจึงพูดเสียงดังขึ้น “เจ้าทำโมโหวหลัวของข้าพังแล้ว จ่ายเงินมา เงินห้าตำลึง!”
ขู่กรรโชก นี่มันขู่กรรโชกกันชัดๆ!
แม้พี่ชายคนรวยจะโง่และเงินเยอะ แต่ก็ไม่ยอมเสียเปรียบอย่างเงียบๆ แบบนี้เด็ดขาด
เขากลอกตาไปมา เลียนแบบท่าทางก่อนหน้าของชุยเซี่ยน ล้วง ‘อากาศ’ กำมือหนึ่งออกมาจากอกเสื้อแล้วยื่นให้ “จ่ายก็จ่าย! นี่เงินสิบตำลึง ให้เจ้าหมดเลย!”
พูดจบ คุณชายเผยก็มองชุยเซี่ยนอย่างภาคภูมิใจ รอให้เขาโกรธจนกระทืบเท้า
คาดไม่ถึง
ชุยเซี่ยนกลับรับ ‘เงินสิบตำลึง’ นั้นไว้จริงๆ แล้วประสานหมัดให้พี่ชายคนรวยอย่างจริงจัง “ข้ารอนแรมในยุทธภพมาแปดปี ถือโมโหวหลัวตระเวนไปตามตรอกซอกซอย ทดสอบวีรบุรุษผู้กล้ามานับไม่ถ้วน ท่านเป็นคนแรกที่ยอมจ่ายเงินให้ข้า! แถมยังมือเติบ ให้มาตั้งสิบตำลึง!”
“ท่านดีจริงๆ ข้าขอยอมรับท่านเป็นพี่ใหญ่!”
อะ...อะไรนะ?
คุณชายเผยตกตะลึงกับการพลิกผันอันน่ามหัศจรรย์นี้ อ้าปากค้างกล่าว “ยอมรับข้าเป็นพี่ใหญ่?”
แววตาของชุยเซี่ยนแน่วแน่ สายตาเต็มไปด้วยความชื่นชมบูชา “แน่นอน! เพราะมีเพียงบุรุษเช่นท่านที่ใจกว้าง เปิดเผย กล้าหาญ รูปงาม เที่ยงตรง เปี่ยมด้วยกลิ่นอายของผู้ทรงคุณธรรมเท่านั้น ถึงจะคู่ควรเป็นพี่ใหญ่ของข้า!”
คุณชายเผยถูกคำเยินยอที่ทั้งตรงไปตรงมาและร้อนแรงระลอกนี้ซัดเข้าจนรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ใบหน้าดำคล้ำอมแดงไปทั่วทั้งหน้า ร่างกายชาวาบไปทั้งตัว กระทั่งรู้สึกเบิกบานใจราวกับได้พบสหายรู้ใจในชีวิต
ในโลกนี้ ในที่สุดก็มีคนมองเห็นว่าเผยเจียนผู้นี้คือหยกชั้นดีที่ยังไม่ผ่านการเจียระไน!
ดังนั้น คุณชายเผยจึงเอ่ยอย่างเขินอายขณะใบหน้าแดงก่ำ “จริงๆ แล้วข้าก็...ก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมอย่างที่เจ้าพูดขนาดนั้นหรอก”
ชุยเซี่ยนเห็นท่าทีของพี่ชายคนรวยก็รู้ได้ทันทีว่า ครั้งนี้สำเร็จแน่แล้ว
อยากสนิทกับผู้ใหญ่ ต้องเรียนรู้ที่จะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายเหมือนเด็ก
อยากสนิทกับเด็ก ต้องเรียนรู้ที่จะปฏิบัติต่ออีกฝ่ายเหมือนผู้ใหญ่
ในฐานะผู้ใหญ่ในชาติก่อนและเด็กในชาตินี้ ชุยเซี่ยนย่อมรู้วิธีรับมือกับความคิดของพี่ชายคนรวยผู้ขี้โอ่แบบนี้เป็นอย่างดี
เขาคิดจะฉวยโอกาสเยินยอ ‘พี่ใหญ่’ อีกสักระลอก
แต่แล้วท่านปู่สามที่อยู่ไกลออกไปก็ขายไข่ไก่หมดแล้ว เห็นเขาไม่อยู่ข้างกายจึงร้องเรียกอย่างร้อนรน “เจ้าเซี่ยนเอ๊ย เจ้าเซี่ยนเอ๊ย! เราต้องไปที่ประตูเมืองเพื่อหาท่านย่าของเจ้าแล้วนะ ช้ากว่านี้ฟ้าจะมืดแล้ว!”
“ไปเดี๋ยวนี้ขอรับ!”
ชุยเซี่ยนทำได้เพียงขานรับแล้ววิ่งกลับไป
ครู่ต่อมา เขาก็หยุดฝีเท้า หันกลับมาพูดกับคุณชายเผยอย่างจริงจัง “พี่ใหญ่ น้องเล็กนามว่าชุยเซี่ยน บ้านอยู่ที่หมู่บ้านเหอซี หลังที่สามทางทิศตะวันออก หน้าประตูมีต้นหวยขนาดใหญ่ต้นหนึ่ง!”
“ต่อไปหากท่านมีเรื่องอะไร ก็มาเรียกหาได้ทุกเมื่อ วันนี้น้องเล็กยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะ แล้วก็ ข้ากับพี่ใหญ่รู้สึกถูกชะตากันตั้งแต่แรกพบ ในใจข้า พี่ใหญ่คือคนที่ยอดเยี่ยมที่สุด!”
สายตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้า เปี่ยมด้วยความชื่นชมบูชา
คุณชายเผยถูกชมจนหน้าร้อนผ่าว อดไม่ได้ที่จะยืดอกขึ้น วางท่าเป็น ‘พี่ใหญ่’ “ในเมื่อเจ้ามาเป็นน้องเล็กของข้าแล้ว ต่อไปก็ต้องทำอะไรให้สุขุมรอบคอบ ไปเถอะ อีกสองสามวันข้าจะให้คนไปหาเจ้า”
สำหรับเด็กหนุ่มอายุราวสิบขวบคนหนึ่ง ต่อให้เจ้าบอกว่ามีโมโหวหลัว ก็อาจจะหลอกเขาไม่ได้
ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้ชุยเซี่ยนไม่มีโมโหวหลัวด้วยซ้ำ
แต่ถ้าเจ้าบอกว่าจะยอมรับเขาเป็นพี่ใหญ่...เช่นนั้นเจ้าหนูอย่างเจ้าก็โชคดีแล้ว
ต่อไปขอเพียง ‘พี่ใหญ่’ มีอะไรกิน ก็ยอมตัดใจแบ่งให้เจ้าครึ่งคำได้
ดังนั้นจึงไม่ต้องรีบร้อน ทิ้งเบ็ดไว้ก่อน
ต่อไปไม่ช้าก็เร็วได้ติดตาม ‘พี่ใหญ่’ ทำธุรกิจหาเงินบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือหรอกหรือ
ชุยเซี่ยนจากไปแล้ว
เผยเจียนยังคงยืนอยู่ที่เดิม ยิ้มอย่างโง่งมทั้งที่หน้ายังแดงก่ำ
เขาคิดอย่างไรก็คิดไม่ถึงว่า วันนี้ทะเลาะกับมารดา งอนหนีข้ารับใช้ออกจากบ้าน กลับได้น้องเล็กมาอย่างไม่คาดฝัน!
เพียงแต่ว่าน้องเล็กคนนี้ออกจะโง่ไปหน่อย
พอได้ยินว่าจะให้เงินสิบตำลึง ก็รีบยอมรับเป็น ‘พี่ใหญ่’ ทันที
อย่างน้อย ก็รอให้ได้เงินจริงๆ ก่อนค่อยยอมรับสิ!
แต่น้องเล็กพูดจาไพเราะ ทั้งยังค้นพบข้อดีมากมายของตนเองอีกด้วย
ช่างเถอะๆ ไว้เจอกันคราวหน้า จะให้เงินเขาสิบตำลึงแล้วจะเป็นไรไป!
ใครใช้ให้ตนที่เป็นพี่ใหญ่เป็นคนใจกว้างกันเล่า!
เผยเจียนผู้มีรอยยิ้มสดใสไม่ได้สังเกตเห็น
อันที่จริงแล้ว พ่อบ้านใหญ่ของตระกูลเผยและเหล่าข้ารับใช้ต่างคอยติดตามเขาอยู่ห่างๆ ตลอดเวลา เพราะกลัวว่าเขาจะเป็นอันตราย
ในตรอกตรงข้ามกับตลาด
“ไปสืบมาทีว่าเด็กหนุ่มที่เล่นกับคุณชายเมื่อครู่เป็นลูกเต้าเหล่าใคร”
พ่อบ้านมองคุณชายน้อยที่หางตาและหัวคิ้วเต็มไปด้วยรอยยิ้ม พลางถอนใจอย่างจริงใจว่า “ไม่ได้เห็นคุณชายยิ้มอย่างมีความสุขเช่นนี้มานานแล้ว”
