ทั้งสามคนเลิกผ้าสีฟ้าขึ้น แล้วเดินออกจากร้านเกมอาเขต
อู๋ต้าไห่เอื้อมมือไปดึงประตูม้วนลงมา "เหล่าหวง คุณก็อย่าโกรธผมเลยนะ ผมมันก็แค่ชนชั้นแรงงานคนหนึ่งในองค์กร กฎเกณฑ์พวกนี้พวกระดับบอสเขาเป็นคนกำหนดมาทั้งนั้น"
ตอนนี้ ชิงหลิงกำลังยืนเงียบๆ อยู่ริมถนนนอกร้าน
"ชิงหลิง? หรือว่าชิงหลิ่ง?" เกาหยางถามอย่างระมัดระวัง
"ชิงหลิง" เธอหันกลับมามอง "นายชนะไหม?"
"ชนะแล้ว" เกาหยางยิ้มเฝื่อน "แต่นี่มันก็แค่อุ่นเครื่อง ยังมีการทดสอบด่านที่สองอีก"
ชิงหลิงทำหน้าเหมือนคาดไว้อยู่แล้ว "ฉันก็คิดงั้นแหละ"
"กลายเป็นว่ามีแค่ผมที่คิดตื้นๆ ว่าแค่เล่นเกมชนะก็พอแล้วงั้นสิ?" สารวัตรหวงรู้สึกปวดใจเล็กน้อย
"ความจริงพวกคุณจะเล่นเกมเก่งหรือไม่เก่งมันไม่สำคัญเลยสักนิด หลักๆ คือผมกำลังทดสอบความอดทนของพวกคุณ แล้วก็ถือโอกาสสังเกตนิสัยใจคอไปด้วย องค์กรของเราไม่ได้ใช้ความแข็งแกร่งเป็นเกณฑ์วัดเพียงอย่างเดียวหรอกนะ" อู๋ต้าไห่ขยี้จมูกอย่างภูมิใจ
"ในเมื่อนิสัยใจคอเราผ่านเกณฑ์แล้ว ต่อไปก็ต้องทดสอบความแข็งแกร่งแล้วใช่ไหม?" เกาหยางถาม
"แน่นอนสิ องค์กรเราไม่รับพวกขยะหรอกนะ พวกที่หมายเลขลำดับพรสวรรค์ไม่ติดท็อป 100 ปัดตกเรียบ"
เกาหยางใจแป้ว: ที่พูดมานั่นมันฉันไม่ใช่หรือไง? ดูท่าเดี๋ยวคงต้องเนียนๆ แถให้ผ่านไปก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็ให้ชิงหลิงกับสารวัตรหวงเข้าองค์กรไปก่อนก็แล้วกัน ยังไงเขาก็ยังสามารถปล่อยบอทเก็บแต้มโชคไปเรื่อยๆ ได้ สะสมแต้มโชคจนพอแล้วค่อยตระหนักรู้พรสวรรค์ใหม่ก็ยังไม่สาย
"ของเจ้านี่ ฉันเอาไปได้ไหม?" เสียงแหบพร่าและชราภาพดังมาจากไม่ไกลนัก
เกาหยางชำเลืองมอง เป็นชายชราหลังค่อมสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งคนหนึ่ง เขาสะพายตะกร้าเก็บขยะสกปรกๆ ไว้บนหลัง ในมือถือที่คีบถ่านขึ้นสนิม
ชายชรายืนอยู่ข้างรถตำรวจของสารวัตรหวง ใช้ที่คีบถ่านชี้ไปที่ขวดโค้กเปล่าบนกระโปรงหน้ารถ "อันนี้ถ้าไม่เอาแล้วให้ฉันได้ไหม?" ชายชราถามย้ำอีกครั้ง
"อ้อ ได้ครับ ไม่มีปัญหา" สารวัตรหวงเดินเข้าไปหาอย่างกระตือรือร้น เทน้ำโค้กหยดสุดท้ายทิ้ง บีบขวดโค้กให้แบนด้วยมือเปล่า แล้วโยนลงในตะกร้าเก็บขยะบนหลังชายชรา
"หึๆ พวกหนุ่มๆ นี่เรี่ยวแรงดีจริงๆ" ใบหน้าชายชราเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น แต่รอยยิ้มกลับดูเบิกบานใจ
"แน่นอนครับ จบโรงเรียนตำรวจมาก็ฝึกทุกวัน" สารวัตรหวงล้วงซองบุหรี่ออกจากกระเป๋าเสื้อที่หน้าอก "ลุงครับ สักมวนไหม?"
"เอาสิ" ดวงตาขุ่นมัวของชายชราเป็นประกายขึ้นมาวูบหนึ่ง
สารวัตรหวงหยิบบุหรี่ออกมามวนหนึ่งอย่างชำนาญ ส่งเข้าปากชายชรา แล้วหยิบไฟแช็กมาจุดให้
"อืม... ไม่เลว" ชายชราสูดควันเข้าไปอึกหนึ่งอย่างเพลิดเพลิน ไม่ได้กล่าวขอบคุณอะไร แล้วหันหลังเดินจากไปอย่างเชื่องช้า
ทั้งสี่คนมองดูแผ่นหลังของชายชราที่เดินจากไป
"อายุตั้งขนาดนี้แล้วยังต้องมาเก็บขยะ ลำบากน่าดูเลยนะ" สารวัตรหวงรู้สึกเห็นใจไม่น้อย
"ถ้าคุณเคยเห็นลุงจางตอนหนุ่มๆ คุณจะไม่คิดแบบนี้หรอก" อู๋ต้าไห่แค่นหัวเราะ "ตอนเด็กๆ ผมก็โตมาแถวนี้แหละ ตอนนั้นเด็กทั้งถนนกลัวแกกันหมด"
"งั้นเหรอ?"
"ลุงจางแกเป็นคนขายเนื้อ ดุมาก แกมักจะรังเกียจเมียที่ไม่มีลูกชายให้ วันๆ เอาแต่ตบตีเมีย ตีจนเข้าโรงพยาบาลไปตั้งหลายรอบ ต่อมาเมียแกทนไม่ไหวจริงๆ เลยกินยาฆ่าแมลงฆ่าตัวตาย วันที่ฆ่าตัวตาย ลูกสาวแกเพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จพอดี เมียแกกลัวจะกระทบกับการสอบของลูกสาว เลยอดทนมาจนถึงตอนที่สอบเสร็จ"
ทั้งสามคนเงียบกริบ
"พอลูกสาวแกเข้ามหา'ลัยก็ตัดขาดความเป็นพ่อลูกกับแก ไม่เคยกลับบ้านอีกเลย เมียลุงจางตายไป แกก็ใช้ชีวิตไปวันๆ อย่างห่อเหี่ยว ต่อมาก็เลิกฆ่าหมู เอาแต่กินเหล้าทุกวันจนเสียผู้เสียคน แล้วก็ไปติดการพนันจนเสียบ้านไปอีก หลังจากนั้นก็เลยต้องกินเงินสงเคราะห์ชีพ แล้วก็เก็บขยะประทังชีวิตมาตลอด"
อู๋ต้าไห่เปลี่ยนท่าทีทีเล่นทีจริงก่อนหน้านี้ แววตาลึกล้ำขึ้นเล็กน้อย "ลุงจางคนนี้ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิต ผมรู้สึกว่าถึงตอนนี้แกจะมีสภาพไม่เหมือนคนที่สุด แต่กลับดูเหมือนคนที่สุดแล้ว"
พูดถึงตรงนี้อู๋ต้าไห่ก็หัวเราะเยาะขึ้นมา "แน่นอนสิ ความจริงแล้วแกเป็นอสูรต่างหาก"
"เบาๆ หน่อย" สารวัตรหวงเตือน "เขายังไปไม่ไกล เดี๋ยวก็คงได้ยินหรอก"
"ไม่เป็นไร เขาเป็นผู้หลงลืม ต่อให้ได้ยินก็จะมองข้ามไปเอง"
"เขาล้มลงแล้ว" ชิงหลิงพูดแทรก
อู๋ต้าไห่หันกลับไปมอง ลุงจางที่อยู่ข้างหน้าล้มฟุบลงกับพื้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
"ลุงจาง?" อู๋ต้าไห่รีบสาวเท้าเข้าไปหา "ลุงไม่เป็นไรใช่ไหม?"
ลมกลางคืนพัดปะทะใบหน้า เกาหยางมองลุงจางที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกล จู่ๆ ก็รู้สึกทะแม่งๆ แต่ก็บอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน ดูเหมือนว่ามันจะเป็นสัญชาตญาณระวังภัยที่เกิดจาก 'พลังการรับรู้' ที่เพิ่มขึ้นของเขา
"เดี๋ยวก่อน! อย่าเข้าไปนะ!" เกาหยางตะโกนห้ามอู๋ต้าไห่
อู๋ต้าไห่อยู่ห่างจากชายชราไม่ถึงสามเมตร เขาหยุดชะงัก "มีอะไร"
วินาทีต่อมา ทุกคนยกเว้นอู๋ต้าไห่ก็เห็นว่า... ลุงจางลุกขึ้นมาแล้ว!
ไม่ได้ค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นมาเหมือนคนปกติ แต่เป็นการเมินเฉยต่อแรงโน้มถ่วง ร่างกายที่แข็งทื่อถูกพลังที่มองไม่เห็นบางอย่างดึงให้ตั้งตรงขึ้นมาดัง 'ฟุ่บ'
ชิงหลิงชักดาบยาวออกมา สารวัตรหวงรีบชักปืนพกออกมาอย่างรวดเร็ว
เกาหยางเองก็ไม่ได้อยู่เฉย เขารีบถอยหลังทันที เขารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองก็แค่ตัวไร้ประโยชน์ การไม่เป็นตัวถ่วงคือการทำประโยชน์ให้ทีมมากที่สุดแล้ว
พออู๋ต้าไห่เห็นท่าทีระแวดระวังของทั้งสามคน ก็ตระหนักได้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาหันขวับกลับไป ก็เห็นลุงจางคอเอียง แขนขาแข็งทื่อเกร็งแน่น ราวกับ 'ตะเกียบ' ที่ส่วนหัวถูกหัก ปากของเขากระตุกอย่างรวดเร็ว น้ำลายฟูมปาก และพึมพำซ้ำไปซ้ำมาอย่างไม่เป็นภาษาว่า "มนุษย์ มนุษย์ มนุษย์มนุษย์มนุษย์มนุษย์..."
ทันใดนั้น ผิวหนังทั่วร่างของลุงจางก็ราวกับถูกเปลวเพลิงที่มองไม่เห็นแผดเผา มันละลายอย่างรวดเร็ว ระเหยกลายเป็นหมอกเลือดระลอกแล้วระลอกเล่า เผยให้เห็นเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ขณะเดียวกัน ร่างกายของเขาก็สั่นเทิ้มอย่างบ้าคลั่ง เลือดเป็นหย่อมๆ ระเบิดพุ่งออกมาจากร่างกาย
เสียงของลุงจางเปลี่ยนจากเสียงครางด้วยความเจ็บปวดเป็นเสียงโหยหวนอย่างคลุ้มคลั่ง "มนุษย์! มนุษย์! มนุษย์!" ทรวงอกของเขาขยายตัวอย่างรวดเร็ว ซี่โครงแทงทะลุเนื้อเยื่อออกมา อ้าออกสองข้างราวกับปากที่อาบเลือดของดอกไม้กินคน ในขณะที่กลางอกก็มีก้อนเนื้อน่าขยะแขยงงอกออกมา บนก้อนเนื้อนั้นเต็มไปด้วยอวัยวะทั้งห้าของมนุษย์
หากต้องบรรยายลักษณะของสิ่งนั้น คงเหมือนกับมีคนเอาดวงตา ปาก หู และจมูกนับไม่ถ้วนมาห่อด้วยพลาสติกหนาๆ แล้วยัดเข้าไปในเตาอบพร้อมกัน เป็นก้อนหลอมละลายที่รวมตัวกันหลังจากการอบแบบมั่วซั่ว
ก้อนเนื้อนี้คล้ายกับดอกตูมที่กำลังค่อยๆ เบ่งบาน
ร่างท่อนบนของลุงจางกลายเป็นกิ่งก้านและเถาวัลย์ที่ห่อหุ้ม 'ดอกตูม' เอาไว้ ส่วนท่อนล่างก็อยู่ในสภาพผุกร่อนและหลอมละลาย หยั่งรากลึกลงไปในพื้นดิน
เพียงครึ่งนาทีสั้นๆ ลุงจางก็เปลี่ยนจากมนุษย์กลายเป็น 'ดอกไม้กินคน' ที่ผิดรูปและชุ่มโชกไปด้วยเลือด
"นี่มันอสูรตัวไหนอีกเนี่ย?" ชิงหลิงขมวดคิ้วแน่น
"ไม่รู้สิ" สารวัตรหวงกดเสียงต่ำ
"ฆ่า? หรือหนี" ชิงหลิงถาม
"หนี ดูแล้วมันไม่น่าจะไล่ตามคน แถมยังสูญเสียสติปัญญาไปแล้ว..." สารวัตรหวงยังพูดไม่ทันขาดคำ ลำไส้ใหญ่ของ 'ลุงจาง' ก็กลายเป็น 'เถาวัลย์' เนื้อที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดหลายเส้น หนึ่งใน 'เถาวัลย์' นั้นพุ่งเข้าใส่อู๋ต้าไห่
อู๋ต้าไห่ตกใจสุดขีด หันหลังวิ่งหนีทันที
"หมับ" เถาวัลย์พันรัดข้อเท้าของเขาไว้ ออกแรงดึงจนอู๋ต้าไห่ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นอย่างแรง
"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! ไสหัวไป ไสหัวไปสิโว้ย..." อู๋ต้าไห่ดิ้นพล่านอยู่บนพื้น สองมือพยายามไขว่คว้าทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ก็เปล่าประโยชน์
เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะถูกลากเข้าไปใต้เท้าของ 'ลุงจาง' และกลายเป็นอาหารของมัน
"ปัง!"
กระสุนนัดหนึ่งถูกยิงออกไป ตัดเถาวัลย์ที่พันข้อเท้าอู๋ต้าไห่อยู่จนขาดสะบั้น
เถาวัลย์พ่นหมอกเลือดออกมากลุ่มหนึ่งแล้วหดกลับทันที เถาวัลย์ท่อนที่ขาดก็คลายออกจากข้อเท้าของอู๋ต้าไห่ มันเหมือนงูที่ปราดเปรียว เลื้อยกลับไปตามพื้นอย่างรวดเร็ว พุ่งพรวดเข้าไปในร่างกายของ 'ลุงจาง' และหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกันกับมันอีกครั้ง
ไม่นาน เถาวัลย์ที่ขาดไปก็งอกกลับขึ้นมาใหม่
"ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ "
คราวนี้ เถาวัลย์สามเส้นพุ่งเข้าใส่อู๋ต้าไห่พร้อมกัน
