แม้มู่หนิงหนิงจะตะโกนด้วยความร้อนรน ทว่าสีหน้าของหลี่ผิงอันกลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก
กระทั่งจิตวิถีเต๋าก็ยังไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ
พูดกันตามตรงแล้ว คาถาอาคมสำนักหมื่นเมฆาที่ศิษย์หนุ่มผู้นี้ใช้ออกมา ทำให้หลี่ผิงอันรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
ศิษย์ผู้นี้อยู่ถึงขั้นรวบรวมจิตวิญญาณระดับสองหรือสามแล้ว แต่อานุภาพของคาถากลับธรรมดาสามัญยิ่งนัก ไร้ซึ่งกลิ่นอายระดับทำลายภูผาบดขยี้ศิลาโดยสิ้นเชิง
นี่ไม่ใช่ขั้นรวบรวมจิตวิญญาณที่หลี่ผิงอันใฝ่ฝันหาเลย
หลี่ผิงอันแตะปลายเท้าเบาๆ ร่างกายพลิ้วถอยหลัง หลบหลีกกระบี่ลมปราณแต่ละเล่มได้อย่างมั่นคง
ระหว่างที่ชายเสื้อปลิวไสว ในมือขวาของหลี่ผิงอันก็ปรากฏหน้าไม้กลขนาดเล็กขึ้นมาหนึ่งคัน เมื่ออัดฉีดพลังเวทสายหนึ่งเข้าไป เสียงกลไกสปริงดีดตัวด้านในก็ดังลั่น ลูกดอกแขนเสื้อขึ้นสนิมหลายดอกพุ่งทะยานเข้าใส่ศิษย์หนุ่มแห่งยอดเขาธุลีโอสถ
ศิษย์หนุ่มผู้นั้นรีบถอยหลบ ทว่าไหล่ซ้ายกลับถูกลูกดอกแขนเสื้อดอกหนึ่งปักเข้าให้ ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย
ศิษย์ผู้นั้นโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก เขากระแทกลูกดอกแขนเสื้อกระเด็นออกไป สกัดจุดห้ามเลือดที่บาดแผล แล้วเตรียมจะใช้ยันต์กระตุ้นคาถาขับเมฆาอีกครั้ง
มู่หนิงหนิงที่อยู่ด้านข้างถือกระบี่พุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว ปลายกระบี่ตวัดกวาดออกไป
ร่างของศิษย์หนุ่มจำต้องถอยร่น สายตาจ้องเขม็งไปที่หลี่ผิงอัน
หลี่ผิงอันไม่ตื่นตระหนก เขายังคงสังเกตการณ์ที่มู่หนิงหนิงประมือกับศัตรูต่อไป พลางลอบถอนหายใจในใจ
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นรวบรวมจิตวิญญาณ หน้าไม้กลที่เขาอุตส่าห์ดัดแปลงอย่างประณีตในโลกมนุษย์ กลับสร้างได้เพียงบาดแผลภายนอกเล็กน้อยเท่านั้น เดิมทีบนลูกดอกแขนเสื้อยังอาบพิษผสมบางอย่างที่สามารถทำให้คนธรรมดาสลบไสลได้อย่างรวดเร็ว ทว่าศิษย์หนุ่มผู้นี้กลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย
สรุปก็คือไม่ระคายผิวเลยสักนิด
มู่หนิงหนิงถือกระบี่ต่อสู้กับศิษย์หนุ่มผู้นั้นไปจนถึงพื้นดิน หลี่ผิงอันอาศัยวิชายันต์ระดับเริ่มต้นคอยรบกวนและลอบโจมตีอยู่บนยอดไม้
ไม่นานนัก ที่ริมขอบสายตาของหลี่ผิงอันก็ปรากฏกลุ่มศิษย์ลาดตระเวนที่ขี่ของวิเศษเหาะพุ่งตรงมาทางนี้
ศิษย์ลาดตระเวนส่วนใหญ่ล้วนเป็นศิษย์สายนอกที่มีตบะขั้นหลอมความว่างเปล่าและขั้นผสานสัจธรรม นานๆ ครั้งจึงจะมีผู้ดูแลสายนอกมาเป็นผู้นำทีม
ความคิดของหลี่ผิงอันแล่นปรู๊ดปร๊าด
ยอดเขาธุลีโอสถ ยอดเขาใหญ่อันดับสามภายในสำนัก รับผิดชอบหลักในการจัดหาโอสถภายในสำนักหมื่นเมฆา มีเซียนที่เชี่ยวชาญการหลอมโอสถอยู่ไม่น้อย
ศิษย์หนุ่มที่เกิดความขัดแย้งกับเขาและมู่หนิงหนิงผู้นี้ เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของยอดเขาธุลีโอสถ ต่อให้ศิษย์ผู้นี้จะเป็นตัวตนระดับล่างสุดของยอดเขาธุลีโอสถ มีหน้าที่ดูแลสมุนไพรวิเศษและสัตว์วิเศษ ทว่าภูมิหลังของเขาก็ไม่ใช่สิ่งที่ศิษย์ตัวน้อยแห่งสำนักเมฆาคล้อยจะเทียบได้
เขาสามารถตะโกนออกไปประโยคหนึ่งว่า "บิดาข้าคือหลี่ต้าจื้อ" แล้วมู่หนิงหนิงจะทำอย่างไรเล่า? จากนั้น หลี่ผิงอันก็หวนนึกถึงบิดาผู้แก่ชราของตนเองอีกครั้ง
บิดายังไม่สามารถตั้งหลักในสำนักหมื่นเมฆาได้อย่างมั่นคง แม้จะมีลำดับอาวุโสสูง ทว่าตบะกลับต่ำต้อย
อีกทั้งสถานะของยอดเขาธุลีโอสถภายในสำนัก เมื่อเทียบกับยอดเขาอื่นๆ ก็ยังมีความแตกต่างอยู่บ้างเล็กน้อย...
หลี่ผิงอันครุ่นคิดถึงแง่มุมต่างๆ อย่างต่อเนื่อง ร่างกายพลิ้วไหวไปมาอย่างสง่างามและอิสระ ยันต์กระดาษเหลืองในมือเรียกวิชาอัสนีอัคคีออกมา ทำให้ศิษย์หนุ่มผู้นั้นรำคาญจนทนไม่ไหว
รอจนกระทั่งกลุ่มศิษย์ลาดตระเวนปรากฏตัวขึ้นบนท้องฟ้าที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อย มู่หนิงหนิงก็ถูกพลังเวทที่ศิษย์หนุ่มผู้นั้นระเบิดออกมาโจมตีจนต้องถอยร่นไปชั่วคราว
หลี่ผิงอันกะจังหวะเหมาะเจาะแล้วตวาดเสียงดังลั่น "ศิษย์สำนักเมฆาคล้อยจะถูกรังแกตามอำเภอใจได้อย่างนั้นหรือ!"
ศิษย์หนุ่มแห่งยอดเขาธุลีโอสถผู้นี้ตะโกนด้วยความโกรธ "ไม่ยอมกลับไปรับโทษกับข้าดีๆ เช่นนั้นก็ลากตัวพวกเจ้ากลับไป!"
ศิษย์ผู้นั้นควบแน่นเสียงฟ้าร้องระเบิดขึ้นในฝ่ามือ อ้าปากพ่นหมอกทึบออกมาคำหนึ่ง ภายในนั้นควบแน่นเป็นกระบี่ลมปราณหลายสิบเล่ม!
กระบี่ลมปราณครึ่งหนึ่งพุ่งทะยานเข้าใส่หลี่ผิงอันที่อยู่บนยอดไม้ เป็นครั้งที่สองแล้วที่เล็งไปยังจุดตายทั่วร่างของหลี่ผิงอัน สิ่งนี้ทำให้ในดวงตาของหลี่ผิงอันมีประกายเย็นชาพาดผ่าน
กระบี่ลมปราณอีกครึ่งหนึ่งพุ่งกราดไปทางมู่หนิงหนิง บีบให้มู่หนิงหนิงทำได้เพียงหลบหลีกและปัดป้อง
มู่หนิงหนิงมีกระบี่วิเศษคุ้มกาย การรุกรับล้วนมั่นคงปลอดภัย
ทว่าเมื่อเธอหันหน้าไปมองทางหลี่ผิงอัน ใบหน้างดงามก็พลันซีดเผือดในทันที
หลี่ผิงอันขยับตัวไปครึ่งก้าวเล็กๆ บนยอดไม้ ถูกกระบี่ลมปราณสิบกว่าเล่มพุ่งชนพร้อมกัน หัวไหล่ ท่อนแขน และท่อนขาพ่นสายเลือดเล็กๆ ออกมาสิบกว่าสาย! หลี่ผิงอันส่งเสียงร้องครางด้วยความเจ็บปวด ร่างร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน
ศิษย์หนุ่มพุ่งตัวเข้าหาหลี่ผิงอันราวกับพยัคฆ์ร้ายตะครุบเหยื่อ!
กระบี่ยาวในมือมู่หนิงหนิงสะบัดปราณกระบี่ออกไปหลายสาย พยายามจะบีบให้ศิษย์หนุ่มผู้นี้ถอยร่นไป มือซ้ายยื่นออกไปไขว่คว้าแขนของหลี่ผิงอันจากระยะไกล ทว่ากลับเข้าไปช่วยเหลือไม่ทันการณ์เลยแม้แต่น้อย...
ร่างที่ร่วงหล่นลงมาของหลี่ผิงอันและฝ่ามือใหญ่ที่กางออกของศิษย์หนุ่มผู้นั้นทาบทับกันแล้ว! "ศิษย์พี่!"
ในวินาทีนั้นเอง! หลี่ผิงอันก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน แขนเสื้อซ้ายมีแสงสีดำสามสายบินว่อนออกมา พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของศิษย์หนุ่มในระยะประชิด! เดิมทีศิษย์หนุ่มผู้นั้นตั้งใจจะมาจับกุมหลี่ผิงอัน ยามนี้จึงคาดไม่ถึงอย่างแท้จริง สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงทว่ากลับหลบหลีกไม่ทันเสียแล้ว!
ปัง! แสงสีดำทั้งสามระเบิดดังขึ้นพร้อมกัน! แสงสีดำสายหนึ่งปะทุประกายไฟเจิดจ้า ภายในประกายไฟเจือปนไปด้วยผงแป้งมากมาย
แสงสีดำสายหนึ่งระเบิดออกราวกับดอกบัว ภายในนั้นมีเข็มเล็กละเอียดราวขนวัวพุ่งทะยานออกมานับไม่ถ้วน
แสงสีดำสายหนึ่งส่งเสียงหวีดหวิวอย่างเร่งร้อน ดีดดาวกระจายรูปใบไม้บางเฉียบสองชิ้นออกไปทางซ้ายและขวา!
ศิษย์หนุ่มทำได้เพียงยกแขนขึ้นปกป้องดวงตาทั้งสองข้าง ปากส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาได้เพียงครึ่งเสียง
เหตุใดจึงเป็นครึ่งเสียง? เพราะชั่วขณะที่อาวุธลับทั้งสามชิ้นระเบิดออก มือขวาของหลี่ผิงอันก็กดลงบนลำคอของศิษย์หนุ่มผู้นั้นแล้ว!
เขาไม่มียั้งมือเลยแม้แต่น้อย ผลักฝ่ามือกระแทกไปข้างหน้าอย่างแรง พลังเวททั่วร่างควบแน่นอยู่ในระยะตารางนิ้ว!
ได้ยินเสียงดังป้าบอีกครั้ง ศิษย์หนุ่มผู้นี้กระแทกเข้ากับลำต้นของต้นไม้ที่อยู่ห่างออกไปสิบจั้งอย่างจัง จากนั้นก็กลิ้งตกลงสู่พื้นดิน
คนผู้นี้ชักกระตุกไปทั้งร่าง ออกแรงถีบขาหมายจะหยัดกายลุกขึ้น ใบหน้าที่อาบชุ่มไปด้วยเลือดแดงก่ำ... ดิ้นรนอยู่เช่นนี้ได้สองลมหายใจ ก็หมดสติไปในที่สุด
หันกลับมามองหลี่ผิงอัน
หลังจากฟาดฝ่ามือนั้นออกไป หลี่ผิงอันก็ร่วงกระแทกลงบนพื้นหญ้าตรงๆ เขาหันหน้าพ่นเลือดสดๆ ออกมาคำเล็กๆ อย่างเชื่องช้าทว่าไม่สูญเสียความสง่างาม ปล่อยให้บาดแผลเล็กๆ บนร่างกายเริ่มพ่นสายเลือดเล็กๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง
ทว่าหลี่ผิงอันรู้สึกว่าตนเองยังดูน่าสมเพชไม่พอ ก่อนที่มู่หนิงหนิงจะพุ่งเข้ามาถึงข้างกาย เขาได้กระตุ้นเส้นลมปราณเพื่อสร้างอาการบาดเจ็บภายในปลอมๆ ที่จะไม่ทิ้งร่องรอยเอาไว้
"ศิษย์พี่!"
มู่หนิงหนิงคุกเข่าลงข้างหนึ่งที่ข้างกายหลี่ผิงอัน ปลายกระบี่ชี้ไปทางศิษย์หนุ่มผู้นั้น ก้มหน้าลงหมายจะประคองหลี่ผิงอันให้ลุกขึ้น
พลันได้ยินเสียงกระซิบที่เบาราวกับเสียงยุงดังลอยเข้าหูเธอ
"ยอดเขาธุลีโอสถมีอิทธิพลมาก สำนักเมฆาคล้อยไร้ที่พึ่งพิง
"หลังจากนี้ยกให้เป็นหน้าที่ข้า เจ้าแค่ร้องไห้ก็พอ"
ร้องไห้? มู่หนิงหนิงกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เอ่ยอย่างร้อนรน "ตะ แต่ข้าร้องไม่ออกนี่นา ข้าเลิกร้องไห้มาตั้งแต่สามสี่ขวบแล้ว!"
"ถ้าไม่ได้ก็ใช้เข็มแทงตัวเอง..."
หลี่ผิงอันกล่าวจบก็กระแทกผิวหนังบริเวณลำคอให้เปิดออก หันหน้าพ่นเลือดออกมาคำหนึ่ง นอนเอนกายอยู่ในอ้อมแขนของมู่หนิงหนิง ทำท่าทางรวยรินราวกับคนใกล้ตาย
บนท้องฟ้า ร่างหลายร่างร่อนลงมาอย่างรวดเร็ว
"ภายในสำนักห้ามต่อสู้กัน!"
"แย่แล้ว! รีบช่วยคนเร็ว! มีตบะแค่นี้ เหตุใดจึงลงไม้ลงมือกันได้!"
"รีบไปแจ้งผู้ดูแลเร็วเข้า!"
มู่หนิงหนิงลนลานเล็กน้อย เธอกัดฟันกรอด หยิบเนื้อหนังอ่อนนุ่มที่ท่อนแขนของตนเองขึ้นมา แล้วใช้พลังเวทหยิกอย่างแรง จากนั้นจึงมีท่าทีสะอึกสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า
...ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งคือเจ้าตำหนักหมุนเวียนของตำหนักธุรการและตำหนักเมฆาบำรุงแห่งสำนักหมื่นเมฆาในช่วงสิบปีที่ผ่านมา
ยอดเขาประธานสำนักหมื่นเมฆามีหกตำหนัก ได้แก่ ตำหนักหมื่นเมฆา ตำหนักถ่ายทอดวิชา ตำหนักคัมภีร์เต๋า ตำหนักเมฆาวิเศษ ตำหนักเมฆาบำรุง และตำหนักธุรการ นับเป็นองค์กรบริหารอำนาจของสำนักหมื่นเมฆา
ตำหนักธุรการดูแลจัดการเรื่องราวทั้งหมดของสายนอก ตำหนักเมฆาบำรุงรับผิดชอบในการแจกจ่ายทรัพยากรบำเพ็ญเพียรให้กับสามสิบหกยอดเขาภายในสำนักตามระยะเวลาที่กำหนด
ตามกฎเกณฑ์ภายในสำนัก เจ้าตำหนักหมุนเวียนของสองตำหนักนี้ เดิมทีควรให้ผู้อาวุโสสายในหรือเจ้ายอดเขาของแต่ละยอดเขาผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมารับตำแหน่ง
ทว่าเจ้ายอดเขาและผู้อาวุโสสายในล้วนอยู่ในขั้นเซียนสวรรค์กันหมดแล้ว เมื่อสรรพชีวิตมาถึงขั้นนี้ ก็เหลือเพียงอีกก้าวเดียวก็จะถึงความเป็นอมตะ ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาฝ่าฟันเพื่อไขว่คว้าโอกาสแห่งความเป็นอมตะอันริบหรี่นั้น ไม่มีใครอยากมาเสียเวลาไปกับกิจการภายในสำนักอันแสนจุกจิกเหล่านี้
นานวันเข้า เจ้าตำหนักหมุนเวียนของสองตำหนักนี้ จึงกลายเป็นผู้อาวุโสสายนอกอย่างผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง ที่ตบะติดแหง็กอยู่ในขั้นเซียนแท้จริง มีประสบการณ์ค่อนข้างมากและมีลำดับอาวุโสค่อนข้างสูง
ระดับขั้นเซียนจากต่ำไปสูงแบ่งเป็น เซียนแรกเริ่ม เซียนแท้จริง เซียนสวรรค์ เซียนทองคำ เซียนทองคำไท่อี่ เซียนทองคำต้าหลัว
กฎของสำนักหมื่นเมฆา เซียนสวรรค์สามารถเป็นผู้อาวุโสสายในได้ เซียนแท้จริงสามารถเป็นผู้อาวุโสสายนอกได้
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งท่านนี้เคยชินกับวันเวลาอันแสนว่างเปล่าในยามที่ต้องเข้าเวรมานานแล้ว
เขาติดอยู่ในคอขวดของขั้นเซียนแท้จริงมาหลายพันปี ความคิดที่จะมุมานะบำเพ็ญเพียรเลือนหายไปนานแล้ว จิตวิถีเต๋าค่อยๆ สงบนิ่ง ความสุขในปัจจุบันเหลือเพียงการนอนหลับ จิบชา ศึกษาค่ายกล และหลอมโอสถเท่านั้น
ที่มุมหนึ่งของตำหนักธุรการ ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่เพิ่งตื่นนอนบนเก้าอี้โยก ฟังเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากหลังฉากกั้น เขาคว้ากล้องยาสูบที่อยู่ด้านข้างขึ้นมา แล้วค่อยๆ ดูดรากวิญญาณแห้งที่กำลังคุกรุ่นอยู่คำหนึ่งอย่างเชื่องช้า
สัมผัสเซียนอันแข็งแกร่งของขั้นเซียนแท้จริงจุดสูงสุดของเขาไม่ได้แผ่ขยายออกไป เพียงแค่ใช้หูฟังเท่านั้น ใบหน้าผอมแห้งที่เต็มไปด้วยริ้วรอยกลับมีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย เซียนจะเรียกว่าสัมผัสเซียน ผู้ที่ยังไม่บรรลุเป็นเซียนจะเรียกว่าสัมผัสวิญญาณ
ฟังดูเหมือนว่า ศิษย์ตัวน้อยสองสามคนเกิดความขัดแย้งกันงั้นหรือ? เรื่องนี้ถือเป็นเรื่องแปลกใหม่ภายในสำนักทีเดียว
ศิษย์ส่วนใหญ่ล้วนบำเพ็ญเพียรอย่างสงบเสงี่ยมอยู่บนยอดเขาของตนเอง ภายในสำนักสนับสนุนให้ศิษย์ร่วมสำนักช่วยเหลือและรักใคร่กลมเกลียวกันมาโดยตลอด การเข่นฆ่ากันเองระหว่างศิษย์ร่วมสำนักถือเป็นความผิดร้ายแรงอันดับหนึ่ง
ขณะนี้ ผู้ดูแลสายนอกคนหนึ่งกำลังเล่าต้นสายปลายเหตุของความขัดแย้งในครั้งนี้ให้ผู้ดูแลระดับสูงของตำหนักธุรการฟัง
มีศิษย์ตัวน้อยขั้นฝึกปราณสองคนจากสำนักเมฆาคล้อย เนื่องจากโอสถเบญจพืชหมดลง และผู้ดูแลสำนักเมฆาคล้อยเวยเหยียนจื่อเข้าฌานกะทันหัน จึงพากันเดินทางมายังยอดเขาประธานเพื่อตามหาโอสถเบญจพืช ทั้งสองไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ จึงทำได้เพียงเดินทางไปตามหุบเขาแม่น้ำ ระหว่างทางบังเอิญพบกับสัตว์ประหลาดดุร้ายตัวหนึ่ง สัตว์ประหลาดตัวนั้นกระโจนเข้ากัดทั้งสอง ทั้งสองจึงโต้กลับจนสัตว์ประหลาดตัวนี้ได้รับบาดเจ็บ ศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถที่เดิมทีควรจะดูแลสัตว์ประหลาดตัวนี้รีบรุดมา เมื่อพูดคุยกันไม่รู้เรื่องจึงลงไม้ลงมือกับทั้งสอง
ศิษย์บนยอดเขาธุลีโอสถที่กราบอาจารย์เซียนแล้ว ลงมือกับผู้บำเพ็ญเพียรตัวน้อยสองคนในสำนักเมฆาคล้อยที่นับได้ว่าเป็นเพียงศิษย์จดนามของสำนักหมื่นเมฆาอย่างนั้นหรือ? ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งดูดยาสูบคำหนึ่ง
เรื่องนี้ตัดสินไม่ยาก
หากทุกอย่างเป็นความจริง ศิษย์ตัวน้อยขั้นฝึกปราณทั้งสองนี้ก็ไม่มีความผิดอันใด ศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถผู้นี้มีความผิดฐานหละหลวมในการดูแลสัตว์ประหลาดก่อน ทั้งยังมีข้อหาใช้กำลังรังแกผู้อ่อนแอ สมควรได้รับโทษหนัก
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งไม่ได้ส่งเสียงใดๆ เขารอคอยอย่างเงียบๆ อยู่หลังฉากกั้น
เขาอยากดูว่าผู้ดูแลระดับสูงที่จัดการเรื่องนี้จะตัดสินใจอย่างไร
ผู้ดูแลระดับสูงผู้นี้มีนามว่าหวังซินฮุย มาจากสายของเจ้าสำนัก ปัจจุบันมีตบะขั้นเซียนแรกเริ่มจุดสูงสุด ปฏิบัติหน้าที่ในตำหนักธุรการมานานกว่าสองพันปี ทำงานอย่างรอบคอบและมีชื่อเสียงมาโดยตลอด เป็นเซียนผู้สืบทอดที่ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งให้ความสำคัญในการปลุกปั้น
ได้ยินผู้ดูแลหวังซินฮุยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยอย่างช้าๆ ว่า "ในเมื่อสืบสวนเรื่องราวแน่ชัดแล้ว ผิดถูกย่อมอยู่ที่เหตุผล ศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถละเลยต่อหน้าที่..."
"อ๊ะ! ศิษย์พี่หวัง!"
ผู้บำเพ็ญเพียรชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเสียงเบา
"สายของยอดเขาธุลีโอสถมักจะปกป้องคนของตัวเองมาแต่ไหนแต่ไร ศิษย์ผู้นี้แม้จะอยู่เพียงขั้นรวบรวมจิตวิญญาณ เป็นเพียงผู้ใช้แรงงานบนยอดเขาธุลีโอสถ แต่หากจะจัดการก็ควรระมัดระวังให้มากหน่อย ยิ่งไปกว่านั้น คนก็บาดเจ็บถึงเพียงนี้แล้ว..."
ใบหน้ารูปสี่เหลี่ยมของหวังซินฮุยดูเคร่งขรึมเล็กน้อย
เขาเอ่ยว่า "ต่อให้เป็นท่านลุงท่านอาแห่งยอดเขาธุลีโอสถมาเอง ก็ควรจะพูดคุยกันด้วยเหตุผล"
ผู้บำเพ็ญเพียรชายวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวเสริมอีกว่า "แต่จะพูดอย่างไรก็ช่าง ศิษย์ตัวน้อยสองคนนี้ก็เป็นคนทำร้ายสัตว์ประหลาดยุคโบราณที่หายากตัวนั้นก่อนนี่นา"
ผู้ดูแลหวังซินฮุยนิ่งเงียบไป ดูเหมือนกำลังครุ่นคิด
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่อยู่ตรงมุมห้องดูดยาสูบคำหนึ่ง แล้วหรี่ตายิ้ม
หน้าที่สำคัญประการหนึ่งของตำหนักเมฆาบำรุง ก็คือการรักษาสันติภาพระหว่างสามสิบหกยอดเขาภายในสำนัก สำนักหมื่นเมฆามีศิษย์สายใน ศิษย์สายนอก และศิษย์เตรียมตัวที่ประจำอยู่ภายนอกรวมกันแล้วนับหมื่นสองหมื่นคน ผู้ดูแลจำเป็นต้องพิจารณาให้ครอบคลุมมากที่สุดเท่าที่จะทำได้
ผู้ดูแลหวังซินฮุยผู้นั้นเอ่ยขึ้นอีกว่า
"หากศิษย์ตัวน้อยสองคนนี้ทำร้ายสัตว์วิเศษก่อน ย่อมต้องถูกสอบสวนความรับผิดชอบ ให้พวกเขาพักรักษาตัวให้หายดีแล้วค่อยกักตนสำนึกผิดก็พอ
"แต่ศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถผู้นี้ อาศัยตบะขั้นรวบรวมจิตวิญญาณไปรังแกศิษย์ขั้นฝึกปราณสองคนออกจะทำให้ยอดเขาธุลีโอสถขายหน้าเกินไปหน่อย อีกทั้งยังเป็นฝ่ายลงมือก่อนในการต่อสู้ของศิษย์ครั้งนี้ สมควรได้รับโทษหนัก
"ภายในสำนักไม่มีเหตุการณ์ศิษย์ต่อสู้กันมาหลายสิบปีแล้ว สู้ไปเชิญอาจารย์ของเขามา เพื่อปรึกษาหารือร่วมกันว่าจะจัดการอย่างไรดีกว่า"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งพยักหน้าเบาๆ
การจัดการเช่นนี้นับว่าเหมาะสมแล้ว
เพียงแต่...
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งกลับรู้สึกสงสารศิษย์ตัวน้อยสองคนนี้อยู่บ้าง
‘เกรงว่าต่อไปพวกเขาคงกราบอาจารย์ได้ยากแล้ว’
ศิษย์ตัวน้อยที่บำเพ็ญเพียรในสำนักเมฆาคล้อยมาเป็นเวลานาน ล้วนเป็นพวกที่ถูกเซียนภายในสำนักคัดทิ้งทั้งสิ้น และไม่ใช่ต้นกล้าเซียนที่แท้จริง ทว่าตอนนี้ศิษย์ตัวน้อยสองคนนี้กลับไปล่วงเกินยอดเขาธุลีโอสถเข้า สุดท้ายต่อให้ฝืนเข้าไปเป็นศิษย์สายนอกได้ เกรงว่าชีวิตความเป็นอยู่คงจะไม่ดีนัก
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งดูดยาสูบคำหนึ่ง จากนั้นจึงปล่อยสัมผัสเซียนออกไป เพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของศิษย์ตัวน้อยทั้งสามอย่างละเอียด ศิษย์ที่มีสัญลักษณ์ของยอดเขาธุลีโอสถบนชุดนักพรตมีบาดแผลเล็กๆ เต็มใบหน้า ลำคอแทบจะยุบและบิดเบี้ยวเข้าไปด้านใน อาการบาดเจ็บเช่นนี้สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรขั้นรวบรวมจิตวิญญาณแล้ว ถือเป็นอาการบาดเจ็บสาหัสอย่างแท้จริง
‘นี่ถูกศิษย์ขั้นฝึกปราณตีมาจริงๆ หรือ?’
สายตาของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งมองไปอีกด้านหนึ่ง
อีกด้านหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้น มีรอยเลือดอยู่ทั่วร่าง พลังเวทในร่างกายก็กำลังสั่นสะเทือน ทว่าผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าเขาไม่ได้บาดเจ็บสาหัสแต่อย่างใด เด็กสาวอีกคนนั่งคุกเข่าอยู่ด้านข้าง ดวงตาบวมเป่ง ท่าทางน่าสงสารยิ่งนัก
หืม? ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อยในตอนแรก จากนั้นก็เบิกตากว้างอย่างกะทันหัน แล้วผุดลุกขึ้นยืนในทันที
ชายหนุ่มผู้นี้ไม่ใช่... เขาไม่ใช่...
บุตรชายของต้าจื้อ!
นี่! นี่ไม่ใช่บุตรชายของอาจารย์อาต้าจื้อหรอกหรือ? ร่างของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งพริบตาเดียวก็พุ่งตัวออกไปจากหลังฉากกั้น โดยไม่สนใจสายตาหลายคู่ภายในตำหนักที่มองมา เขาพุ่งเข้าไปตรงกลางระหว่างศิษย์ทั้งสาม
เป็นหลี่ผิงอันจริงๆ! ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะหยิบน้ำเต้าใบหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เทโอสถเซียนล้ำค่าออกมาสองเม็ด ใช้นิ้วดีดเบาๆ ส่งเข้าปากของหลี่ผิงอันและศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถ
โอสถละลายทันทีที่เข้าปาก ทั้งสองถูกห่อหุ้มด้วยกลิ่นหอมของโอสถที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างกายอย่างรวดเร็ว อาการบาดเจ็บฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว พลังเวทในร่างกายของแต่ละคนยังมีแนวโน้มเพิ่มขึ้นเล็กน้อยอีกด้วย
ผู้ดูแล ศิษย์ และผู้คนในสำนักที่อยู่ด้านข้างเพิ่งจะรู้สึกตัว จึงพากันประสานมือทำความเคารพผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งอย่างพร้อมเพรียง
ผู้ดูแลระดับสูงหวังซินฮุยรีบถาม "ผู้อาวุโส นี่คือ?"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งปรายตามองหลี่ผิงอันด้วยสายตาที่ค่อนข้างซับซ้อน เอ่ยเสียงขรึม "ผู้ดูแลซินฮุย?"
"ผู้อาวุโส ท่านสั่งมาได้เลย"
"รีบไปที่ภูเขาด้านหลัง เชิญอาจารย์อาหลี่ต้าจื้อมาที่ตำหนักธุรการสักรอบ"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งยังส่งเสียงกำชับอีกว่า
"ต้องบอกเขาให้ชัดเจนนะว่า บุตรชายของเขาไม่ได้เป็นอะไรมาก ศิษย์ที่ถูกเขาทำร้ายบาดเจ็บค่อนข้างสาหัส... ต้องพูดเช่นนี้ให้จงได้!"
"ผู้อาวุโสวางใจเถิด ข้าจะไปเดี๋ยวนี้"
