ศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถผู้นั้นถูกลงโทษหักเบี้ยหวัดรายเดือนเป็นเวลาสามปี ฐานดูแลสัตว์วิญญาณพิทักษ์บกพร่อง
ศิษย์ผู้นี้เพื่อหลีกหนีความผิดของตน ยังมีเจตนาลงมือต่อศิษย์ร่วมสำนักสองคน จึงถูกลงโทษให้กักตนสำนึกผิดเป็นเวลายี่สิบปี โทษทั้งสองกระทงรวมกัน ศิษย์ผู้นี้จะถูกจัดเป็นศิษย์ที่ต้องถูกจับตาดูภายในสำนัก หากภายภาคหน้าทำผิดซ้ำอีก จะถูกทำลายวรยุทธ์และขับไล่ออกจากสำนักหมื่นเมฆา
ศิษย์น้อยทั้งสองของสำนักเมฆาคล้อยถูกลงโทษกักตนสำนึกผิดเป็นเวลาสามเดือน ห้ามออกไปจากสำนักเมฆาคล้อยโดยพลการอีก แม้จะมีข้อสงสัยว่าทำร้ายศิษย์ร่วมสำนัก แต่เมื่อคำนึงว่าเรื่องนี้เกิดจากการยั่วยุของศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถ จึงไม่ลงโทษในส่วนนี้
หลังจากตำหนักธุรการตัดสินเช่นนี้ เหล่าเซียนผู้ชอบดูเรื่องสนุกในสำนักก็ต่างแยกย้ายกันไป
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งลงมือด้วยตนเอง ตรวจสอบอาการบาดเจ็บภายในของหลี่ผิงอันและมู่หนิงหนิงอีกครั้ง
หลี่ผิงอันก็ไม่ได้ลืมธุระของตนเอง เขาหยิบป้ายคำสั่งของผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อออกมา แล้วบอกว่าโอสถเบญจพืชในสำนักเมฆาคล้อยหมดแล้วจำเป็นต้องเบิกเพิ่ม
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งรีบจัดผู้ดูแลสองคนให้รีบไปที่สำนักเมฆาคล้อยเขาหน้าทันที และถือโอกาสพาหลี่ผิงอันกับมู่หนิงหนิงกลับไปด้วย
เมื่อกลับมาถึงเรือนหลังของสำนักเมฆาคล้อย สีหน้าของมู่หนิงหนิงยังคงเลื่อนลอยอยู่บ้าง
“ศิษย์พี่?”
หลี่ผิงอันที่กำลังเตรียมตัวกลับไปนั่งสมาธิเพื่อดูดซับฤทธิ์ยาของโอสถเซียนเม็ดนั้นให้เร็วที่สุด หันหน้าไปถาม “เป็นอะไรไป?”
มู่หนิงหนิงกัดริมฝีปากสีชมพูเบาๆ ถามเสียงเบา “ท่านเป็น... ลูกหลานผู้มีอำนาจในสำนักจริงๆ หรือ...”
“ข้าจะเป็นลูกหลานผู้มีอำนาจอะไรกัน”
หลี่ผิงอันหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก แต่ก็ไม่ได้ปิดบัง เล่าเรื่องที่เขาและพ่อเข้าร่วมการทดสอบที่เมืองหว่านอันด้วยกัน และเรื่องที่พ่อของเขาก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดจนได้กราบปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักหมื่นเมฆาเป็นอาจารย์แบบคร่าวๆ
มู่หนิงหนิงอึ้งไปพักใหญ่ ถอนหายใจอย่างห่อเหี่ยว
หลี่ผิงอันรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย “ทำไมหรือ?”
มู่หนิงหนิงพูดอย่างกลัดกลุ้ม “คราวนี้ดีเลย ข้ากลายเป็นคนประจบสอพลอไปเสียแล้ว”
“ฮ่าๆๆ!”
นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ผิงอันหัวเราะเสียงดังขนาดนี้ตั้งแต่เข้าเขามา
“ศิษย์พี่ ท่านยังจะหัวเราะอีก!”
มู่หนิงหนิงแค่นเสียง
“ข้ากลับไปบำเพ็ญเพียรแล้วล่ะ! รู้อย่างนี้ข้าไม่น่าออกไปเดินเล่นกับศิษย์พี่เลย มิน่าล่ะตอนที่ข้าออกจากตำหนักธุรการ ถึงได้ยินเสียงส่งผ่านปราณมาถามว่าข้ามีอาจารย์หรือยัง”
นางหันหลังเดินหนีไป ใบหน้าสวยหวานงอนเล็กน้อย แต่นางก็ใส่ใจ 'ชื่อเสียง' เช่นนี้จริงๆ
หลี่ผิงอันไม่ได้อธิบายอะไร แต่กลับตะโกนเรียก “ศิษย์น้องมู่!”
“อืม?”
มู่หนิงหนิงหันหลังกลับมามอง
ดวงอาทิตย์ที่ค่อยๆ คล้อยต่ำลงทางทิศตะวันตก สาดแสงอันอบอุ่นที่หล่อเลี้ยงสรรพสิ่งลงบนตัวมู่หนิงหนิง ใบหน้าที่ดูเหนื่อยล้าเล็กน้อยของนางเผยรอยยิ้มบางๆ
นางใช้ดวงตาที่สะท้อนแสงสีทองจ้องมองหลี่ผิงอัน สองมือเล็กๆ ไพล่หลัง เส้นผมสีดำขลับดุจน้ำตกวาดขอบเขตของกระโปรงบางๆ และกระโปรงบางๆ นั้นก็ขับเน้นรูปร่างอันอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาว
หลี่ผิงอันใช้พลังเวทส่งหน้าไม้กลขนาดเล็ก และศิลาวิญญาณระดับสุดยอดสิบสองก้อนที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับเลี่ยนชี่ทั่วไปยากจะหาได้ไปให้นาง
——เป็นของขวัญจากท่านปรมาจารย์
มู่หนิงหนิงรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย “นี่คือ?”
“ขอบคุณศิษย์น้องที่ชี้แนะวิถีกระบี่ให้ข้าก่อนหน้านี้ ได้รับประโยชน์มากมาย ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน”
หลี่ผิงอันมีแววตาสดใสและจริงใจ
“วันนี้เจ้ากับข้าถือว่าได้ร่วมมือกันผ่านเคราะห์กรรมมาได้ นับว่าเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตาย ขอให้รับไว้เถิด อย่าได้ปฏิเสธเลย”
มู่หนิงหนิงกะพริบตา กอดหน้าไม้กลและศิลาวิญญาณไว้ในอ้อมอก
“ใคร ใครร่วมผ่านเคราะห์กรรมกับท่านกัน... ข้าแค่ผดุงความยุติธรรมต่างหาก...”
พูดจบก็แอบมองหลี่ผิงอันอีกสองสามครั้ง สะบัดหน้าเดินจ้ำอ้าวกลับไปยังเรือนเล็กของตน
หลี่ผิงอันยิ้มพลางส่ายหน้า หันหลังกระโดดกลับไปที่เรือนไม้ของตน คิดว่ากว่าพ่อจะมาคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก จึงเริ่มนั่งสมาธิเข้าฌาน พยายามดูดซับฤทธิ์ยาที่หลงเหลืออยู่ของโอสถเซียนเม็ดนั้น เพื่อเสริมสร้างตบะของตนเอง
‘ศิษย์น้องผู้นี้ภายภาคหน้าสามารถคบหาเป็นสหายที่ดีได้’
‘แค่ว่านิสัยซื่อตรงเกินไปหน่อย ถูกคนเลวหลอกใช้ได้ง่าย’
ความคิดสุดท้ายก่อนที่เขาจะเข้าฌานกลับเป็นเช่นนี้
...
จันทร์กระจ่างดาวเบาบาง ประตูสำนักเงียบสงบ
หน้าต่างชั้นสองของเรือนไม้หลี่ผิงอันถูกผลักเปิดออกช้าๆ หลี่ต้าจื้อมองเข้าไปข้างใน ใช้เสียงกระซิบเรียกเบาๆ
“ผิงอัน? บำเพ็ญเพียรอยู่หรือเปล่า?”
หลี่ผิงอันลืมตาขึ้น รอบกายมีระลอกคลื่นปราณวิญญาณจางๆ ล้นออกมา กลิ่นหอมของโอสถอบอวลไปทั่วห้อง
ตอนนี้มานึกดู ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่เป็นเจ้าผู้ดูแลตำหนักหมุนเวียน ถึงกับมอบโอสถเซียนให้ศิษย์ระดับเลี่ยนชี่อย่างเขาโดยตรง แถมยังเป็นโอสถเซียนประเภทที่เขาสามารถค่อยๆ ดูดซับได้อีก...
ช่างใจกว้างเสียจริงๆ
หลี่ต้าจื้อที่อยู่นอกหน้าต่างหัวเราะแหะๆ พลิกตัวกระโดดเข้ามา เอามือลูบท้องที่กินจนอิ่มแปล้แล้วเรอออกมาเป็นกลิ่นเหล้า บนใบหน้าที่ค่อนข้างท้วมเต็มไปด้วยความรู้สึกพึงพอใจ
“พี่ใหญ่อวิ๋นเฉินจื่อใช้ได้เลยทีเดียว”
หลี่ผิงอันไม่เข้าใจ “อวิ๋นเฉินจื่อ?”
“อ้อ” หลี่ต้าจื้อเลิกคิ้วใส่ลูกชาย นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง “ก็คือเจ้าแห่งยอดเขาธุลีโอสถน่ะ”
หลี่ผิงอันก้มหน้าครุ่นคิด
หลี่ต้าจื้อหัวเราะ “ไม่ต้องห่วง จัดการเรียบร้อยแล้ว! พวกนี้ให้แก!”
ระหว่างที่พูด หลี่ต้าจื้อก็สะบัดแขนเสื้อเทขวดยากระเบื้องเคลือบออกมากองหนึ่ง ขวดยากระเบื้องเคลือบท่วมหน้าแข้งของหลี่ผิงอันพอดี
มุมปากของหลี่ผิงอันกระตุกอย่างบ้าคลั่ง
พ่อไปรับผลประโยชน์จากยอดเขาธุลีโอสถมามากแค่ไหนเนี่ย! “พวกนี้น่ะ ล้วนเป็นโอสถเซียนยาวิเศษ” หลี่ต้าจื้อหัวเราะ “ยอดเขาธุลีโอสถถนัดเรื่องการหลอมโอสถที่สุด หลายอย่างเป็นยาวิเศษล้ำค่าที่ช่วยปรับปรุงร่างกาย เสริมสร้างรากฐานเต๋าได้”
หลี่ผิงอันถอนหายใจด้วยภาษาถิ่นบ้านเกิด “พ่อ พ่อไปเอามาเยอะแยะขนาดนี้ได้ยังไง...”
“เฮ้ย” หลี่ต้าจื้อไม่ใส่ใจ ตอบกลับด้วยภาษาถิ่นเช่นกัน “พวกนี้ก็แค่ของขวัญพบหน้าที่เขาเห็นแก่หน้าท่านปรมาจารย์ของแก เลยอยากคบค้าสมาคมกับพ่อลูกเราก็แค่นั้นแหละ ไม่ต้องคิดมาก”
บทสนทนาหลังจากนั้นของสองพ่อลูก ล้วนใช้ภาษาถิ่นบ้านเกิด
“พ่อ”
หลี่ผิงอันขมวดคิ้วพูด
“พ่อลืมไปแล้วหรือว่า ในสำนักก็มีเทียนเซียนที่แสดงความไม่พอใจที่พ่อกราบท่านปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งเป็นอาจารย์อยู่แล้ว? วันนี้พ่อผูกมิตรกับเหล่าเซียนยอดเขาธุลีโอสถได้อย่างราบรื่น พ่ออาจจะแค่คิดว่ามีเพื่อนเพิ่มขึ้นย่อมดีกว่ามีศัตรูเพิ่มขึ้น แต่ในสายตาของผู้ที่มีเจตนาแอบแฝง นี่ไม่ใช่ว่าเริ่มซื้อใจคนแล้วหรือ?”
“ซื้อใจคน?”
หลี่ต้าจื้อเกาหัว อดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น “มันก็จริงแฮะ
“แต่พ่อไม่ได้มีความคิดที่จะดึงยอดเขาธุลีโอสถมาเป็นฐานเพื่อขึ้นเป็นเจ้าสำนักในภายภาคหน้าเลยนะ!
“เอ๊ะ ไม่สิ พ่อไม่เคยคิดอยากจะเป็นเจ้าสำนักอะไรนั่นเลย! เทียนเซียนในสำนักตั้งหลายคนก็จ้องตำแหน่งเจ้าสำนักคนต่อไปอยู่ พ่อจะไปร่วมวงชุลมุนทำไม!” หลี่ผิงอัน: ...
จากความเข้าใจที่เขามีต่อพ่อของตัวเอง ในเวลานี้ไม่ยากเลยที่จะตัดสินได้ว่า พ่อของเขาต้องเคยคิดอยากจะเป็นเจ้าสำนักหมื่นเมฆาอย่างแน่นอน! ตัณหาในอำนาจแปลกๆ ของชายวัยกลางคนค่อนไปทางสูงอายุนี่นะ
“พ่อ ข้าแค่บอกว่าเรื่องนี้มีภัยแฝงอยู่”
หลี่ผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
“เรื่องนี้มีข้อเสียย่อมมีข้อดี และข้อดีก็มีมากกว่าข้อเสียมาก
“ยอดเขาธุลีโอสถเป็นต้นไม้เงินต้นไม้ทองของสำนัก มีรากฐานลึกซึ้ง ที่พวกเขายินดีผูกมิตรกับพ่อ เป็นเพราะวันนี้พ่อให้เกียรติพวกเขามากพอ ภายหลังก็สามารถแวะเวียนไปหาสู่กันได้บ่อยๆ
“แต่หลังจากนี้ พ่อต้องตั้งใจบำเพ็ญเพียรชั่วคราวก่อน อย่าเป็นฝ่ายไปผูกมิตรกับขุมกำลังอื่นในสำนักอีก
“โอสถพวกนี้ก็ต้องจัดการเหมือนกัน... พ่อสามารถฝากตำหนักธุรการ ให้นำโอสถพวกนี้ไปขายนอกสำนัก เปลี่ยนเป็นศิลาวิญญาณและของมีค่า”
“ขายเหรอ?” หลี่ต้าจื้อถามอย่างสงสัย “แบบนี้ไม่เป็นการตบหน้าอีกฝ่ายหรือไง?”
“พ่อฟังข้าเถอะ เก็บไว้ส่วนหนึ่ง ขายไปส่วนหนึ่ง แล้วก็ต้องบอกคนภายนอกว่าตัวเองเพิ่งเข้ามาในสำนัก ไม่มีของวิเศษไม่มีทรัพย์สิน”
หลี่ผิงอันยิ้ม “เซียนส่วนใหญ่มักจะหยิ่งยโส สรรพนามที่ข้าได้ยินในตำหนักมากที่สุด ก็คือบุตรพ่อค้า
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ พ่อสู้สร้างภาพลักษณ์ตัวเองให้เป็นพ่อค้าธรรมดาก่อนดีกว่า รู้จักแต่ผลประโยชน์ตรงหน้าแต่ไม่มองการณ์ไกล ปกติก็ละโมบเห็นแก่ได้เล็กๆ น้อยๆ ไม่ไปบริหารความสัมพันธ์กับผู้คนอะไร
“ในโลกการบำเพ็ญเพียร การบำเพ็ญเพียรของผู้บำเพ็ญเพียรระดับเลี่ยนชี่ต่างหากที่เป็นรากฐาน ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อลดการถูกเพ่งเล็งที่อาจเกิดขึ้นได้ ให้พ่อสามารถลดแรงต้านจากคู่แข่งคนอื่นๆ ในสำนักลงได้บ้าง ก่อนที่จะก้าวเข้าสู่ระดับเจินเซียนและเทียนเซียน
“ท่านปรมาจารย์ก็จะไม่รู้สึกแย่กับพ่อเพราะเรื่องนี้หรอก เพราะในสายตาพวกเขา พ่อก็ควรจะเป็นแบบนี้แหละ”
หลี่ต้าจื้อมีสีหน้าเคร่งเครียด ขบคิดอย่างละเอียด แล้วก็เบิกตาโพลงพูดว่า “คู่แข่งอะไรกัน! โธ่เอ๊ย! พ่อไม่มีความคิดเรื่องนั้นจริงๆ นะ!”
“ข้าเข้าใจๆ”
หลี่ผิงอันหรี่ตายิ้ม
“พ่อก็แค่อยากจะอุทิศตนเพื่อส่วนรวม แสดงบทบาทของปัจเจกบุคคลในส่วนรวมอย่างเต็มที่ เพื่อที่จะบรรลุคุณค่าของตัวเอง”
“ใช่เลย!”
หลี่ต้าจื้อยืดอกเชิดหน้า “สหายเสี่ยวหลี่ ช่วงนี้ความตระหนักรู้ทางความคิดของแกนี่ใช้ได้เลยนะ”
“สหายเหล่าหลี่ กิจการเซียนยังไม่สำเร็จ จะเกียจคร้านไม่ได้นะ!”
“ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ก้าวหน้าไปด้วยกัน สร้างความรุ่งโรจน์ร่วมกัน!”
หลี่ต้าจื้อโบกมือใหญ่อย่างมีมาด
หลี่ผิงอันยิ้มถาม “พ่อ ตอนนี้พ่อมีตบะระดับไหนแล้ว?”
หลี่ต้าจื้อเดิมทีอยากจะบอกความจริง แต่ก็กลัวจะทำร้ายจิตใจหลี่ผิงอัน จึงอึกอักตอบไปว่า “งูๆ ปลาๆ ระดับหนิงกวงขั้นสองขั้นสาม... ละมั้ง”
——หกระดับก่อนบรรลุเซียนแบ่งเป็น: เลี่ยนชี่, จวี้เสิน, หนิงกวง, เลี่ยนซวี, เหอเจิน, สะพานฟ้าดิน
หลี่ผิงอันกำชับอย่างจริงจังและห่วงใย
“พ่อ พรสวรรค์และคุณสมบัติถ้าไม่พยายามทำให้เป็นจริง มันก็เป็นแค่ของปลอม
“ตบะของพ่อเอง ภายภาคหน้าถึงจะเป็นที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของพ่อลูกเรา
“หลังจากนี้ ข้าหวังว่าพ่อจะตั้งใจบำเพ็ญเพียร ก้าวหน้าขึ้นทุกวัน บรรลุแดนเซียนโดยเร็ว ได้รับมรรคามีอายุยืนยาว ข้าจะได้นอนตีพุงอย่างสบายใจขึ้นหน่อย”
หลี่ต้าจื้อพยักหน้าอย่างจริงจัง เพิ่งจะอ้าปากรับคำ ก็รู้สึกตะหงิดๆ ว่ามีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง
ไม่ใช่สิ!
เขาเหมือนจะถูกลูกชายตัวเองแนะนำให้ตั้งใจเรียนงั้นเหรอ?
หลี่ต้าจื้อเบิกตาด่าออกมาประโยคหนึ่ง “เฮ้ย! นี่มันมั่วไปหมดแล้ว!”
“จริงสิพ่อ” หลี่ผิงอันเปลี่ยนเรื่องทันที ไม่เปิดโอกาสให้พ่อได้สั่งสอนตัวเองเลย “พ่อพอจะหาหนังสือบันทึกประสบการณ์มาได้บ้างไหม?”
“ของพรรค์ไหนกัน?”
“ก็หนังสือที่เหล่าเซียนสำนักหมื่นเมฆาพรรณนาถึงโลกใบนี้ไง”
หลี่ผิงอันพูด
“ยังไงพวกเราก็ต้องรีบทำความเข้าใจให้กระจ่างโดยเร็ว ว่าโลกใบนี้มีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร
“แล้วก็ต้องทำความเข้าใจจุดยืนของสำนักหมื่นเมฆาในบรรดาสำนักบำเพ็ญเพียรด้วย รวมถึงว่ามีศัตรูที่ไหนบ้างไหม”
“อืม” หลี่ต้าจื้อพยักหน้า “ตอนนี้ที่พ่อรู้ก็มีแค่เรื่องพระแม่สร้างมนุษย์นั้นมีจริง พระแม่มีตัวตนอยู่จริง และยังเป็นผู้คุ้มครองเผ่ามนุษย์ของพวกเรา แล้วก็ได้ยินมาว่ามีปรมาจารย์ซานชิง ตอนนี้พวกเราอยู่ในทวีปบูรพา... สำนักหมื่นเมฆาของพวกเราเป็นสำนักเซียนใหญ่ติดยี่สิบอันดับแรกของทวีปบูรพา!”
หลี่ผิงอันเลิกคิ้ว ยิ้มพูด “พ่อช่วยหาหนังสือมาให้ข้าเยอะๆ หน่อยนะ ตอนนี้ข้าสามารถเดินลมปราณโคจรทั่วร่างได้เองแล้ว หามาได้เท่าไหร่ก็เอามาเท่านั้น หรือจะลองหาวิธียืมอ่านในสำนักดูก็ได้”
“ได้! ไม่มีปัญหา! เรื่องขี้ปะติ๋ว!”
หลี่ต้าจื้อตบหน้าอก
“แกวางใจได้เลย... ของชิ้นนี้แกเก็บไว้”
ระหว่างที่พูด หลี่ต้าจื้อก็หยิบยันต์หยกออกมาแผ่นหนึ่ง
“ถ้าแกเจออันตรายอีกก็บีบยันต์หยกให้แตก ท่านปรมาจารย์จะปรากฏตัวมาช่วยแก”
หลี่ผิงอันขมวดคิ้วแน่น พูดเสียงต่ำ “พ่อ พ่อเป็นศิษย์ของท่านปรมาจารย์ แต่ข้าไม่ใช่ ทำแบบนี้จริงๆ แล้วเป็นการล่วงเกินท่านปรมาจารย์ เกรงว่าจะทำให้ท่านปรมาจารย์ไม่พอใจ”
“โธ่เอ๊ย จะไปมีพิธีรีตองอะไรนักหนา! ท่านปรมาจารย์นิสัยดีจะตาย!”
หลี่ผิงอันยืนกรานไม่รับ
หลี่ต้าจื้อก็จนปัญญา ทำได้เพียงเก็บยันต์หยกกลับไป
เขาอยู่ที่นี่ต่ออีกครึ่งชั่วยาม ก็ถูกหลี่ผิงอันคะยั้นคะยอให้กลับไป
หลี่ผิงอันรักษาสีหน้าซีดเซียว ยืนอยู่ริมหน้าต่างจ้องมองพ่อหายเข้าไปในม่านเมฆหมอกกลางเขา แล้วก็เหลือบไปเห็นเมฆขาวก้อนหนึ่งลอยมาทางสำนักเมฆาคล้อย
บนเมฆขาว เซียนหญิงวัยกลางคนสองคนกำลังพูดคุยอะไรบางอย่างกันอยู่
เมื่อหลี่ผิงอันเห็นดังนั้นก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
เซียนหญิงสองคนนี้ ก่อนหน้านี้ในตำหนักธุรการก็เคย 'ชี้ชวนกันดู' มู่หนิงหนิง น่าจะอยากรับมู่หนิงหนิงเป็นศิษย์
นี่ก็นับว่าเป็นวาสนาของศิษย์น้องมู่แล้ว
‘เมื่อไหร่ข้าจะได้กราบอาจารย์บ้างนะ ไม่ขอถึงขั้นกราบเทียนเซียน แค่เจินเซียนก็ยังดี’
‘ปล่อยให้เป็นไปตามวาสนาก็แล้วกัน’
หลี่ผิงอันถอนหายใจ ปิดหน้าต่างแล้วลอยกลับไปที่เตียง เตรียมดูดซับฤทธิ์ยาอันทรงพลังที่หลงเหลืออยู่ในร่างต่อไป
เขาเพิ่งนั่งลง หน้าต่างก็ถูกคนผลักเปิดออกเล็กน้อย เสียงส่งผ่านปราณสายหนึ่งดังเข้าหู
“สหายผิงอัน รบกวนเวลาหรือเปล่า?”
เมื่อได้ยินน้ำเสียงนี้ ในใจของหลี่ผิงอันก็ปรากฏใบหน้าเหลี่ยมใหญ่ขึ้นมาทันที เป็นผู้ดูแลระดับสูงที่ชื่อหวังซินฮุยผู้นั้น
หลี่ผิงอันสวมชุดนักพรตอย่างคล่องแคล่ว เปิดหน้าต่างแล้วลอยลงไปยังลานเรือน
หวังซินฮุยผู้ดูแลระดับสูงแห่งสำนักหมื่นเมฆายืนอยู่ในลาน สวมชุดคลุมยาวสีดำ บนใบหน้าเหลี่ยมใหญ่มีรอยยิ้มบางๆ
หลี่ผิงอันประสานมือคารวะ “ผู้ดูแลหวัง ท่านมีธุระหาข้าหรือ?”
“สหายไม่จำเป็นต้องมากพิธี”
ผู้ดูแลหวังซินฮุยกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งสั่งให้ข้ามาสอบถาม ภายภาคหน้าสหายยังต้องการบำเพ็ญเพียรในสำนักเมฆาคล้อยต่อไปหรือไม่?”
หลี่ผิงอันหัวเราะ “ข้ายังมีที่อื่นให้ไปอีกหรือ?”
“ตามกฎสำนัก ศิษย์ที่ยังไม่ได้กราบอาจารย์ทำได้เพียงบำเพ็ญเพียรในสำนักเมฆาคล้อยหรือเขตศิษย์สายนอกเท่านั้นจริงๆ”
ผู้ดูแลหวังซินฮุยเปลี่ยนมาใช้การส่งเสียงผ่านปราณ
“แต่บิดาของสหายเป็นถึงศิษย์ของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้ง ศักดิ์ฐานะที่แท้จริงของสหายอยู่เหนือกว่าเซียนส่วนใหญ่ในสำนัก การกราบอาจารย์เกรงว่าคงมีความยากลำบากอยู่มาก
“กฎสำนักหมื่นเมฆาแม้จะเข้มงวด แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ความปรานี ย่อมมีส่วนที่ยืดหยุ่นได้
“ความตั้งใจของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง คือจะสร้างค่ายกลเซียนขึ้นในป่าเขาใกล้ๆ ตำหนักธุรการ แล้วจัดให้สหายไปบำเพ็ญเพียรที่นั่น ศิลาวิญญาณและวิชาเซียนย่อมไม่ขาดตกบกพร่อง เช่นนี้ก็สามารถหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องศิษย์ขัดแย้งกันเช่นครั้งนี้ขึ้นอีก”
สำนักคิดจะ 'เลี้ยงดู' เขาเอาไว้ เพื่อให้พ่อจงรักภักดีอย่างนั้นหรือ? หลี่ผิงอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจกล่าว
“สองพ่อลูกเราเพิ่งมาถึงในเขา ทั้งไร้รากฐานและไร้ตบะ การกระทำใดๆ สมควรยึดความรอบคอบเป็นหลัก
“อีกอย่างข้าก็ไม่อาจพึ่งพาพ่อไปเสียทุกเรื่อง ท้ายที่สุดข้าก็มีแผนการและความคาดหวังของตัวเอง
“ขอผู้อาวุโสและผู้ดูแลโปรดอนุญาตให้ข้าบำเพ็ญเพียรในสำนักเมฆาคล้อยต่อไป หากไม่มีผู้ใดรับข้าเป็นศิษย์ เมื่อถึงเวลาอันควร ข้าก็จะไปเข้าร่วมการทดสอบของศิษย์สายนอก เพื่อเข้าสู่สำนักสายนอกและบำเพ็ญเพียรต่อไป
“ตัวข้าเองอย่างไรก็ต้องรักษาจุดยืนของตนไว้”
ในแววตาของผู้ดูแลระดับสูงผู้นี้มีความชื่นชมเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
“แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่ข้าก็ยังอยากจะแนะนำสหายสักสองสามประโยค”
หวังซินฮุยยิ้ม “อิทธิพลของคนรุ่นพ่อย่อมเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่จำเป็นต้องถือตัวเกินไปเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา
“ข้าจะนำคำพูดของสหายไปถ่ายทอดให้ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งฟังทุกประการ หากภายหลังสหายมีเรื่องลำบากใจอันใด สามารถให้เวยเหยียนจื่อไปหาข้าที่ยอดเขาประธานได้โดยตรง”
“ขอบคุณผู้ดูแลที่เมตตา”
หลี่ผิงอันประสานมือคารวะแบบนักพรต
ผู้ดูแลหวังประสานมือตอบรับ หันหลังเตรียมจะขี่เมฆจากไป...
“เอ๊ะ? ปราณวิญญาณนี่?”
จู่ๆ หวังซินฮุยก็แหงนหน้ามองท้องฟ้า
เมฆขาวแต่ละก้อนจากบางเบากลายเป็นหนาทึบ ชั่วพริบตากลับกลายเป็นเมฆดำเป็นชั้นๆ บดบังแสงอาทิตย์
ปราณวิญญาณหลั่งไหลมาจากทุกทิศทุกทาง พรั่งพรูมารวมตัวกันที่ลานหน้าสำนักเมฆาคล้อยอย่างรวดเร็ว
ค่ายกลพิทักษ์เขาที่ปกคลุมยอดเขานับร้อยลูกของสำนักหมื่นเมฆา ในยามนี้ปรากฏกำแพงค่ายกลที่บางเฉียบและเรียบลื่น กำแพงค่ายกลสั่นไหวเบาๆ ราวกับวุ้น
เหนือยอดเขาแต่ละลูกมีร่างเงาเพิ่มขึ้นมาหลายร่าง สัมผัสเทวะหลายสายสำรวจตรวจตรามา
ที่ลานหน้าสำนักเมฆาคล้อย แสงเซียนลำหนึ่งพุ่งขึ้นจากพื้นดิน สาดส่องเมฆดำเบื้องบนให้สว่างไสวจากล่างขึ้นบน ปราณวิญญาณอันไร้ขอบเขตหลั่งไหลไปรวมตัวกันที่แสงเซียนนั้น ที่ฐานของลำแสงมีร่างหนึ่งค่อยๆ ลอยขึ้นมา
แสงเซียนสาดส่องทั่วหล้า วิญญาณเทวะพรั่งพรู เมฆหมอกนำมงคล สรรพสิ่งกระจ่างใส
“ฮ่าๆๆ!”
หวังซินฮุยปรบมือหัวเราะลั่น “สหายเต๋าเวยเหยียนจื่อบรรลุเซียนแล้ว!”
หลี่ผิงอันดวงตาเป็นประกาย ทอดสายตามองลำแสงที่ราวกับจะทะลุทะลวงฟ้าดินนั้นอย่างไม่วางตา จิตวิถีเต๋าเกิดความรู้สึกทอดถอนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
สมควรเป็นเช่นนี้ สรรพชีวิตที่ได้เกิดมาบนโลกใบนี้หนึ่งหน สมควรเป็นเช่นนี้! ทว่า รอยยิ้มของหลี่ผิงอันยังไม่ทันเบ่งบานเต็มที่ ก็ได้ยินเวยเหยียนจื่อที่กำลังลอยขึ้นไปในลำแสงหัวเราะร่าและตะโกนลั่น “ประเสริฐ! ประเสริฐ! บรรลุมรรคานั้นประเสริฐนัก!”
“ฮ่าๆๆๆ! รู้และทำประสานเป็นหนึ่ง คุณธรรมแห่งฟ้าดิน! ประเสริฐ! ประเสริฐ!”
“ผิงอัน! ขอบคุณสหายผิงอันที่ช่วยทำลายม่านหมอกแห่งความหลงผิด ช่วยให้ข้าบรรลุเซียน! ขอบคุณสหายผิงอันที่ช่วยทำลายม่านหมอกแห่งความหลงผิด ช่วยให้ข้าบรรลุเซียน! ฮ่าๆๆๆ!”
“ท่านอาจารย์! ศิษย์โบยบินสู่ความเป็นเซียนแล้ว!”
ท่ามกลางเสียงตะโกนก้องของเวยเหยียนจื่อ แสงเซียนนับหมื่นพันก็หลั่งไหลไปทางเขา
ทั่วร่างของเวยเหยียนจื่อราวกับโปร่งใส ถูกห่อหุ้มด้วยแสงเรืองรองเป็นชั้นๆ ในอากาศยังมองเห็นนกกระเรียนเซียนบินวนเวียน เทพธิดาถวายของขวัญ และร่องรอยของสัตว์เทพทั้งสี่ทิศจางๆ
นิมิตประหลาดมากมายดำเนินไปครู่หนึ่ง
สายลมแผ่วเบาพัดผ่านไป ในอากาศเหลือเพียงนักพรตที่ถูกห่อหุ้มด้วยละอองเซียน
สลัดทิ้งธุลีแดงเข้าสู่หุบเขาเซียน นับแต่นี้มิใช่คนในภาพวาดอีกต่อไป
เวยเหยียนจื่อก้าวเท้าในอากาศครึ่งก้าว ละอองเซียนกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง เซียนหน้าใหม่ผู้นี้ที่ดูเหมือนจะเด็กลงไปหลายร้อยปีในพริบตา แววตาเผยให้เห็นถึงความรู้สึกทอดถอนใจอย่างหาที่สุดไม่ได้
จากนั้น เวยเหยียนจื่อก็ร่อนลงมาจากกลางอากาศโดยตรง แล้วประสานมือคารวะแบบนักพรตให้หลี่ผิงอัน
วินาทีนั้น หลี่ผิงอันได้ยินเสียงบางอย่างแตกหักดังเป๊าะ และสัมผัสได้ถึงสัมผัสเทวะหลายสายที่ล็อกเป้ามาที่ตน
ความรู้สึกร้อนผ่าวจากการถูกเหล่าเซียนจับจ้อง ทำให้หลี่ผิงอันรู้สึกไม่สบายตัวนัก
ความคิดในใจของหลี่ผิงอันหมุนวนอย่างรวดเร็ว เขายิ้มรับการคารวะ แล้วรีบชิงพูดขึ้นว่า “มิใช่ว่าศิษย์พูดอะไรไปหรอก แต่เป็นผู้ดูแลท่านได้ยินอะไรต่างหาก
“เป็นเพราะท่านสั่งสมมานานปี จึงบรรลุได้ในชั่วข้ามคืน กับสิ่งที่ข้าพูดไปคงไม่เกี่ยวข้องกันมากนัก
“ศิษย์เพิ่งบำเพ็ญเพียรมาได้ไม่กี่เดือนเท่านั้น ระดับเลี่ยนชี่ยังบำเพ็ญไม่กระจ่างเลย”
“เจ้าพูดแบบนี้... ก็มีเหตุผลแฮะ...”
เวยเหยียนจื่อที่กำลังตื่นเต้นเข้าใจดีว่าหลี่ผิงอันจงใจซ่อนความสามารถ จึงไม่ได้ซักไซ้ต่อ เพียงแค่ฉีกยิ้มไม่หยุดอยู่ตรงนั้น
หวังซินฮุยปรายตามองหลี่ผิงอันอย่างมีความหมาย แล้วประสานมือแสดงความยินดีกับเวยเหยียนจื่อ “ขอแสดงความยินดีกับสหายเต๋าเวยเหยียนที่ข้ามสะพานฟ้าดินได้ นับแต่นี้ไปเหยียบย่างบนวิถีเซียน ท่องเที่ยวไปในโลกกว้างอย่างอิสระ!”
“ขอบคุณสหายเต๋า! ขอบคุณ!”
เวยเหยียนจื่อรีบประสานมือคารวะตอบ “นักพรตยากไร้ผู้นี้ขอตัวไปแจ้งข่าวดีที่หน้าถ้ำของท่านอาจารย์ก่อน จากนั้นจะไปเปลี่ยนทะเบียนเซียนที่ยอดเขาประธาน!”
“เช่นนั้นข้าจะไปรอสหายเต๋าที่ตำหนักเมฆาบำรุง จะเชิญศิษย์ร่วมสำนักมาร่วมแสดงความยินดีกับสหายเต๋า”
หวังซินฮุยทำท่าผายมือ มองหลี่ผิงอันด้วยรอยยิ้ม แล้วขี่เมฆเหาะไปยังยอดเขาประธาน
เวยเหยียนจื่อคว้าแขนหลี่ผิงอันหมับ ส่งเสียงผ่านปราณ “นี่เป็นโอกาสสร้างชื่อเสียงที่ดีเพียงใด? ความเข้าใจของเจ้าคือนักพรต... อะแฮ่ม คือสิ่งที่ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิต สำนักจะต้องให้ความสำคัญกับเจ้ามากขึ้นแน่!”
หลี่ผิงอันกะพริบตา ขยับเข้าไปใกล้เวยเหยียนจื่อ อาศัยพลังเซียนของเขาช่วยปกปิดเสียงกระซิบ พูดเสียงเบา “ต้นไม้ที่สูงเด่นกลางป่า ย่อมถูกลมพัดโค่น”
เขาแค่อยากบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ ไม่อยากเป็นหินรู้แจ้งมรรคาในร่างมนุษย์อะไรนั่นหรอก
“เจ้าคิดเช่นนี้ก็ไม่เลว”
เวยเหยียนจื่อหรี่ตายิ้ม ส่งเสียงผ่านปราณต่อ “ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการให้สำนักจับตามอง เช่นนั้นข้าจะช่วยปิดบังเรื่องนี้ต่อคนภายนอกให้เอง
“บุญคุณที่สหายช่วยชี้แนะ ไม่มีสิ่งใดจะตอบแทน
“ข้าตั้งใจว่าจะพักอยู่ที่สำนักเมฆาคล้อยจนกว่าสหายจะกราบอาจารย์ ภายภาคหน้าหากสหายต้องการสิ่งใด ขออย่าได้เกรงใจ!”
ในเวลานี้ ใบหน้าที่เดิมทีดูเจ้าเล่ห์นิดๆ ของเวยเหยียนจื่อ กลับมีความน่าเกรงขามและเที่ยงธรรมเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน
หลี่ผิงอันอมยิ้มเร่งเร้า “ผู้ดูแลรีบไปรับแขกเถอะ เซียนตั้งหลายคนแทบจะทนไม่ไหวอยากร่อนลงมาอยู่แล้ว”
“ฮ่าๆๆๆ!”
เวยเหยียนจื่อแหงนหน้าหัวเราะลั่น ก่อนจะปล่อยแขนหลี่ผิงอัน ก็ไม่ลืมที่จะถ่ายทอดปราณต้นกำเนิดของเซียนสายหนึ่งให้หลี่ผิงอัน เพื่อช่วยยกระดับคุณภาพรากฐานเต๋าของหลี่ผิงอันเล็กน้อย
นี่ถือเป็นของขวัญแทนคำขอบคุณจากเขา
จากนั้น นักพรตระดับหยวนเซียนผู้นี้ก็หายเข้าไปในม่านหมอกโดยตรง เปลี่ยนเป็นชุดนักพรตสีเทาเนื้อเงาในหมอก ไพล่มือ ขี่เมฆ ร่ายกวี ออกไปต้อนรับเหล่าเซียนแห่งสำนักหมื่นเมฆาที่มารวมตัวกันกลางอากาศ
หลี่ผิงอันจ้องมองแผ่นหลังของผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อ แววตาไม่อาจปิดบังความปรารถนาเอาไว้ได้ บำเพ็ญเพียรเถอะ
หนทางต้องก้าวไปทีละก้าว กินคำเดียวไม่ทำให้เป็นคนอ้วนเหมือนเหล่าหลี่ที่บ้านหรอก! เมื่อถูกกระตุ้นจากเรื่องที่เวยเหยียนจื่อบรรลุเซียน อารมณ์ของหลี่ผิงอันก็เบิกบานขึ้นมาก ตอนนั่งสมาธิจิตวิถีเต๋าก็กระเพื่อมไหวเล็กน้อย ราวกับความมึนเมาบางเบายามดื่มสุรา
ไม่นานนัก จิตวิถีเต๋าของเขาก็เริ่มฉายภาพตอนที่เวยเหยียนจื่อโบยบินสู่ความเป็นเซียนซ้ำอีกครั้ง ความรู้แจ้งของตนหลั่งไหลราวกับน้ำพุวิญญาณ ฤทธิ์ยาอันมหาศาลที่สะสมอยู่ในร่างก็ยิ่งตื่นตัว
รอบกายหลี่ผิงอันมีวังวนปราณวิญญาณเพิ่มขึ้นมาหลายสายจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ผ่านไปประมาณสองวัน
เวยเหยียนจื่อที่กินเลี้ยงฉลองบรรลุเซียนและเปลี่ยนป้ายหยกประจำตัวเสร็จแล้ว ก็มาถึงหน้าเรือนไม้ของหลี่ผิงอัน อยากจะกล่าวขอบคุณหลี่ผิงอันอย่างเป็นทางการอีกครั้ง
พระคุณที่ช่วยชี้แนะ เปรียบดั่งอาจารย์ครึ่งคน! เวยเหยียนจื่อยังไม่ทันได้อ้าปากพูด ก็สังเกตเห็นความผิดปกติของหลี่ผิงอันทันที จึงรีบกางค่ายกลครอบเรือนไม้ของหลี่ผิงอันไว้ และโยนยันต์หยกแผ่นหนึ่งไปคุ้มกันอยู่เหนือเรือนไม้
“ร้ายกาจ ความรู้แจ้งของเขาใช้ไม่หมดเลยหรือไง? สมกับเป็นคนหนุ่มที่ผู้ดูแลระดับสูงอย่างข้าให้ความสำคัญ”
เวยเหยียนจื่อหัวเราะหึๆ เพิ่งจะคิดยกเก้าอี้โยกมานั่งเฝ้า ก็เห็นเซียนหญิงสองคนเหาะมาจากสุดขอบฟ้า เวยเหยียนจื่อจึงทำได้เพียงขี่เมฆไปรอต้อนรับกลางอากาศ
เวยเหยียนจื่ออยู่ที่สำนักเมฆาคล้อยมาหลายร้อยปี มองแวบเดียวก็ฟันธงได้เลยว่า เซียนหญิงสองคนนี้มาเพื่อรับศิษย์
เพียงแต่ไม่รู้ว่าศิษย์น้อยคนไหนจะโชคดีขนาดนี้ ถึงได้รับความโปรดปรานจากเซียนแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง
...
‘ตอนที่บรรลุเซียน ทำไมถึงไม่มีทัณฑ์สวรรค์ล่ะ?’
ด้วยความสงสัยเช่นนี้ หลี่ผิงอันจึงลืมตาขึ้น
เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังเวทที่พลุ่งพล่านไม่หยุดหย่อนในร่าง ความสับสนในแววตาของเขาก็กลายเป็นความกระจ่างใสอย่างรวดเร็ว
หลี่ผิงอันเพ่งมองภายในร่างตนเอง มองดูความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย รู้สึกเพียงว่าทะเลปราณมีความกว้างใหญ่ไพศาล เส้นลมปราณเริ่มหลอมรวมเข้ากับร่างกายในเบื้องต้น ร่างกายเริ่มเปลี่ยนไปสู่ร่างเต๋า มุมบางมุมในร่างกายที่เดิมทีไม่ถูกปราณแทรกซึม ตอนนี้ล้วนได้รับการหล่อเลี้ยงราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่กลายเป็นหยาดฝน
ร่างกายเบาดุจขนนก หอวิญญาณเริ่มก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง
‘ถึงกับเป็นระดับเลี่ยนชี่ขั้นแปดแล้ว ห่างจากระดับจวี้เสินอีกไม่ไกลแล้ว’
ระดับเลี่ยนชี่สะสมปราณ เสริมสร้างร่างเต๋า ระดับจวี้เสินหล่อหลอมวิญญาณต้นกำเนิด ฝึกฝนเจตจำนง
หลี่ผิงอันได้กำหนด 'แพ็กเกจบำเพ็ญเพียร' เพื่อเสริมความแข็งแกร่งในระดับจวี้เสินให้ตัวเองไว้ชุดหนึ่งแล้ว รอเพียงน้ำมาคลองเกิด ทะลวงเข้าสู่ระดับจวี้เสิน ก็จะเริ่มการฝึกฝนพิเศษแบบ [ปีศาจร้าย] ของตนเอง
การบำเพ็ญเพียรครั้งนี้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว? หลี่ผิงอันลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง ในใจเกิดความเข้าใจอย่างถ่องแท้ขึ้นมาเล็กน้อย
ตามการรับรู้สภาพแวดล้อมของร่างกายเขา น่าจะผ่านไปสักเก้าวันหรือสิบวันแล้ว
หลี่ผิงอันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลเล็กน้อย...
ทะลวงผ่านเร็วขนาดนี้ จะทำให้รากฐานเต๋าไม่มั่นคงหรือเปล่า?
สู้หยุดพักอยู่ที่ระดับนี้สักระยะหนึ่ง เตรียมตัวสำหรับระดับจวี้เสินให้ดีๆ ดีกว่า
‘ยังไงก็ก้าวเข้าสู่วิถีการบำเพ็ญเพียรตอนโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะไปรีบร้อนแย่งชิงความเร็วชั่วครั้งชั่วคราวทำไมล่ะ? สู้ไปลองทำรากฐานเต๋าให้สมบูรณ์แบบที่สุดดีกว่า’
เอี๊ยด——
แกนบานพับหน้าต่างไม้ส่งเสียงดังเบาๆ แต่กลับไปรบกวนเซียนที่กำลังนั่งสมาธิอยู่กลางอากาศนอกเรือน
เวยเหยียนจื่อหันหน้ามามอง เห็นหลี่ผิงอันประสานมือคารวะ ก็รีบประสานมือคารวะตอบทันที
อาจเป็นเพราะรูปลักษณ์เกิดจากใจ หรืออาจเป็นเพราะอายุขัยเพิ่มขึ้น การบรรลุเซียนเปรียบเสมือนการได้มีชีวิตที่สอง ในเวลานี้เวยเหยียนจื่อได้กลับคืนสู่ใบหน้าวัยกลางคนแล้ว เส้นผมยาวที่เดิมทีมีสีเทาปนขาวกลับมาดำขลับอีกครั้ง เคราแพะก็ถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน
“ขอบคุณผู้ดูแลที่ช่วยคุ้มกันให้ข้า”
“เรื่องขี้ปะติ๋ว! เดี๋ยวข้าจะกางค่ายกลเซียนสักสองสามชั้นไว้ให้เจ้าที่นี่เลย!”
เวยเหยียนจื่อหัวเราะ “เจ้ากักตนซะสบายใจเฉิบ แต่ทำเอาข้าลำบากแทบแย่
“ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งสั่งการด้วยตัวเอง ให้ข้าดูแลเจ้าให้ดี ต่อไปนะ นี่แหละคือธุระปะปังหลักของผู้ดูแลระดับสูงสายนอกอย่างข้า!”
หลี่ผิงอันหัวเราะ “สำนักให้ความสำคัญกับพ่อของข้า ข้าก็เลยพลอยได้รับวาสนาไปด้วย... ผู้ดูแล พ่อข้าเคยมาหรือเปล่า?”
“เมื่อวานมาครั้งหนึ่ง ทิ้งหนังสือไว้ให้เจ้าเยอะแยะเลย วางอยู่ชั้นล่างหมดแล้ว”
เวยเหยียนจื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พ่อเจ้าต้องกักตนสักพักหนึ่ง เขาบอกว่าอีกหลายเดือนกว่าจะมาเยี่ยมเจ้าได้ ให้เจ้าอย่าได้ออกไปเดินเพ่นพ่านที่ไหนอีก ให้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่สำนักเมฆาคล้อยนี่แหละ
“มีเรื่องหนึ่งต้องบอกเจ้าด้วย มู่หนิงหนิงคนนั้นกราบอาจารย์แล้วนะ กราบเจินเซียนชิงซวี่แห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง เป็นสายของเจ้าแห่งยอดเขาน่ะ
“มู่หนิงหนิงดูเหมือนจะห่วงใยเจ้ามาก ยังบอกอีกว่าถ้าหากนางตั้งรกรากที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งเรียบร้อยแล้วจะมาหาเจ้า”
หลี่ผิงอันชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมามากนัก
ก็ดีแล้ว
จอมยุทธ์หญิงน้อยผู้นี้ก็ถือว่าสมปรารถนาแล้ว
เมื่อนึกถึงตัวเอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย
หลี่ผิงอันย่อมรู้ดีว่า เมื่อมีความช่วยเหลือที่หลั่งไหลมาไม่ขาดสายจากพ่อ และยังมีวิชาศักดิ์สิทธิ์อันน่าอัศจรรย์อย่างพ่อลูกร่วมใจของพ่ออยู่ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขาต้องไม่ช้าเกินไปอย่างแน่นอน
แต่ท้ายที่สุดหลี่ผิงอันก็ยังอยากจะกราบอาจารย์ที่มีชื่อเสียงเร็วๆ อยู่ดี
หากสามารถติดตามอาจารย์บำเพ็ญเพียรได้ ก็ไม่ต้องคลำหาทางเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเองตลอด บนวิถีแห่งการบำเพ็ญเพียรก็จะมีหลักประกันเพิ่มขึ้นอีกมาก
เวยเหยียนจื่อเห็นหลี่ผิงอันมีสีหน้าเศร้าสร้อย ก็คิดว่าหลี่ผิงอันกำลังเศร้าใจเรื่องหนุ่มสาว จึงเตือนด้วยความหวังดี
“เรื่องนี้ ข้าก็ยังต้องขอพูดมากสักประโยค
“หากเป็นคำพูดประเภทที่ว่าจะกลับมาเยี่ยมเยียนอะไรทำนองนี้ ฟังหูไว้หูก็พอ ศิษย์น้อยพวกนั้นก่อนกราบอาจารย์ ก็พูดกันทุกคนแหละว่าระลึกถึงข้อดีที่ข้ามอบให้ แต่พอกราบอาจารย์ไปแล้ว ก็ไม่มีกี่คนที่กลับมาเยี่ยมเยียนจริงๆ หรอก
“บรรดาศิษย์ในสำนักเมฆาคล้อยแห่งนี้ ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงผู้สัญจรผ่านทาง
“พวกเขาได้ดีก็พอแล้ว อย่าคิดมากเลย”
หลี่ผิงอันหัวเราะ “ดูท่าทางแล้ว ข้าคงได้อยู่เป็นเพื่อนผู้ดูแลไปอีกพักใหญ่เลยล่ะ”
“ฮ่าๆๆ! ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว! ไปลานหน้าดื่มเหล้ากัน!”
เวยเหยียนจื่อม้วนแขนเสื้อนักพรต ใต้เท้าหลี่ผิงอันก็มีเมฆลอยขึ้นมา ทั้งสองลอยไปยังลานหน้าด้วยกัน
ใต้ต้นสนรับแขกต้นนั้น เวยเหยียนจื่อตั้งโต๊ะเล็กๆ ดึงหลี่ผิงอันมาจิบสุรา
เวยเหยียนจื่อพูดคุยเรื่องความรู้แจ้งในการบรรลุเซียน ตั้งใจจะให้ 'แรงบันดาลใจ' แก่หลี่ผิงอันบ้าง
แต่หลี่ผิงอันฟังแล้วกลับรู้สึกคลุมเครือเข้าใจยาก นี่เป็นเพราะระดับการบำเพ็ญเพียรแตกต่างกันมากเกินไป จึงฟังเข้าใจเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น
เมื่อเวยเหยียนจื่อพูดถึงเทียนเซียนในสำนักที่สามารถรับศิษย์ได้ในปัจจุบัน หลี่ผิงอันก็ถอนหายใจยาว ยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด บนใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์เต็มไปด้วยความจนใจ
หลี่ผิงอันถาม “ในสำนักมีเทียนเซียนที่มีศักดิ์ฐานะสามารถรับข้าได้ และตัวเองก็เต็มใจรับศิษย์บ้างไหม?”
“เจ้าพูดแบบนี้...”
เวยเหยียนจื่อพูดเสียงต่ำ
“เรื่องนี้ยากจริงๆ นั่นแหละ แม้ในสำนักจะแบ่งศักดิ์ฐานะตามระดับตบะ แต่ก็ให้ความสำคัญกับศักดิ์ฐานะที่แท้จริงซึ่งเกิดจากความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับศิษย์เช่นกัน
“พ่อเจ้าเป็นศิษย์ของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้ง เจ้าก็คือหลานศิษย์ของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้ง คนในสำนักที่สามารถรับเจ้าได้ มีเพียงเทียนเซียนเฒ่าสิบกว่าท่านนั้นเท่านั้น
“แต่พวกเขาก็ไม่ท่องไปในฟ้าดิน ก็ตัวตายมรรคาสลายไปตั้งนานแล้ว หรือไม่ก็ปิดด่านกักตนเป็นตายเพื่อทะลวงสู่ระดับจินเซียนไปตั้งนานแล้ว... ชั่วขณะนี้ หาคนระดับเทียนเซียนในสำนักที่ไม่สนใจเรื่องศักดิ์ฐานะได้ยากจริงๆ
“เฮ้อ เจ้าอยากกราบอาจารย์นี่ยากจริงๆ แฮะ”
‘เจินเซียนจริงๆ ก็ได้นะ’
หลี่ผิงอันเพิ่งจะคิดพูดเช่นนั้น สายลมแผ่วเบาก็พัดผ่าน นำพากลิ่นหอมดอกไม้จางๆ มาด้วย
เส้นผมยาวที่เขามัดไว้และผ้าผูกข้าปลิวไสวไปตามลม ชุดนักพรตตัวโคร่งพองลมเล็กน้อย ข้างหูมีเสียงเรียกที่เต็มไปด้วยความปีติยินดีดังมาจากที่ไกลๆ
“ศิษย์พี่ผิงอัน!”
เขาหันไปมอง สิ่งที่เห็นคือเมฆที่ลอยมาจากสุดขอบฟ้า และเงาร่างอรชรอ้อนแอ้นบนเมฆที่เปลี่ยนเป็นชุดศิษย์และกำลังโบกมือมาทางนี้ไม่หยุด
