โบราณว่ายามคนเรามีเรื่องน่ายินดีจิตใจก็จะเบิกบาน ตอนนี้ใบหน้าของหลี่ต้าจื้อเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ เห็นได้ชัดว่ากำลังเจอเรื่องดีๆ
วันนี้เขาไม่หลบๆ ซ่อนๆ อีกแล้ว ร่อนลงตรงหน้าประตูใหญ่ของถ้ำพำนักที่หลี่ผิงอันอาศัยอยู่ พอทำท่าจะก้าวไปเคาะประตู ประตูสีแดงชาดทั้งสองบานก็เปิดออกเอง
เซียนชิงซู่ในชุดกระโปรงยาวสีขาวอ่อนปรากฏตัวอยู่หลังประตู นางประสานมือคารวะหลี่ต้าจื้อ
"คารวะปรมาจารย์อาต้าจื้อ"
"เอ๊ย แบบนี้วุ่นวายไปหมดแล้ว!"
หลี่ต้าจื้อรีบประสานมือคารวะตอบ สายตาสอดส่ายหาร่างของหลี่ผิงอัน ปากก็พูดว่า "ท่านเป็นอาจารย์ของผิงอัน หากจะนับลำดับอาวุโส พวกเราก็ต่างคนต่างเรียกเถอะ... ผิงอันล่ะ?"
ชิงซู่เบี่ยงตัวหลบให้ พลางตอบ "กำลังทำกับข้าวอยู่"
"ทำ..."
หลี่ต้าจื้อหรี่ตายิ้ม
ฝีมือทำอาหารของลูกชายเขารู้ดี ถ้านับในตระกูลหลี่ทั้งหมด ก็ถือว่าโดดเด่นขั้นสุด
หลี่ต้าจื้อเพิ่งจะอ้าปากบอกว่าจะรออยู่หน้าปากถ้ำ ก็เห็นหลี่ผิงอันยกกระทะเหล็กใบใหญ่เดินจากถ้ำชั้นในออกมาที่ห้องโถงด้านหน้า
กลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว ทำเอาหลี่ต้าจื้อถึงกับลอบกลืนน้ำลาย
นี่มันอาหารขึ้นชื่อของบ้านเกิดเขาชัดๆ—ห่านตุ๋นกระทะเหล็ก!
แถม 'ห่าน' ตัวนี้ยังเป็นสัตว์ปีกวิญญาณ ไม่รู้ว่ารสชาติจะเป็นยังไง
หลี่ต้าจื้อน้ำลายสอจนทนแทบไม่ไหว
หลี่ผิงอันวางกระทะเหล็กลงบนโต๊ะหิน มือขวากวักเบาๆ เครื่องปรุงสองสามจานก็ลอยละล่องมาตกลงข้างกระทะ
เขายิ้มพลางกล่าว "ท่านอาจารย์ทานก่อนเลยขอรับ ข้ากับพ่อจะเข้าไปคุยธุระในห้องสักหน่อย"
"อืม" มุมปากของชิงซู่ปรากฏรอยยิ้มบางๆ นางลอยไปนั่งหลังโต๊ะหิน ฟังหลี่ผิงอันอธิบายวิธีกินมื้อนี้คร่าวๆ
หลี่ต้าจื้อ: ...
ความจริงกินข้าวให้เสร็จก่อนแล้วค่อยคุยธุระก็ไม่มีปัญหานะ
หลี่ผิงอันปลดผ้ากันเปื้อนที่ทำเองออก มองพ่อตัวเองด้วยความสงสัย แล้วร้องเรียก "พ่อ ทำไมไม่เข้ามาล่ะขอรับ?"
"มาแล้วๆ"
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจในใจ คาดว่าด้วยความอยากอาหารของอาจารย์ผิงอัน ห่านหม้อนี้คงกินไม่หมดหรอก จึงเดินเข้าไปในห้องของหลี่ผิงอันอย่างวางใจ
ปิดประตูห้อง เปิดค่ายกล ด้านนอกยังมีเขตแดนที่เซียนสวรรค์วางไว้ สองพ่อลูกยังคงใช้ภาษาถิ่นบ้านเกิดในการพูดคุยกัน
"พ่อ เป็นยังไงบ้างขอรับ?"
"เรียบร้อย" หลี่ต้าจื้อหัวเราะ "เร็วกว่าที่พวกเราวางแผนไว้ก่อนหน้านี้หน่อย แต่จังหวะดีมาก ผลลัพธ์เกินคาดเลยล่ะ"
หลี่ผิงอันหยิบกาใส่น้ำพุภูเขามาเริ่มต้มชาให้พ่อ ปากก็ถาม "ทางผู้อาวุโสเซียวเยว่ล่ะขอรับ?"
"แกไม่ได้ให้ป้ายหยกข้ามาเหรอ? อันที่ข้างในมีแต่ภาษาอังกฤษน่ะ"
หลี่ต้าจื้อถลกแขนเสื้อนั่งลงตรงหน้าหลี่ผิงอัน พลางหัวเราะร่วน "ทำตามที่แกบอก ข้าเสนอชื่อผู้อาวุโสเซียวเยว่ต่อเจ้าสำนักอย่างเปิดเผย ให้เธอดูแลเรื่องการขายของวิเศษหลังจากนี้ แถมยังพยายามแสดงท่าทีตื่นเต้นกระตือรือร้นให้มากที่สุดด้วย"
กระตือรือร้น?
หลี่ผิงอันชักอยากรู้แล้วสิว่าตอนนั้นพ่อกระตือรือร้นขนาดไหน
หลี่ต้าจื้อพูดต่อ
"เซียวเยว่ออกจากสำนักไปตั้งแต่เมื่อวาน กลับไปฐานที่มั่นของนางที่ตลาดชายฝั่งทะเลตะวันออกแล้ว
"ข้าให้เวยเหยียนจื่อตามนางไปด้วย หลังจากนี้เวยเหยียนจื่อก็จะคอยรายงานทุกความเคลื่อนไหวของเซียวเยว่
"เซียวเยว่คนนี้เป็นคนเก่งจริงๆ ทั้งฉลาด ทำงานเก่ง แล้วก็มีทักษะการจัดการสูง
"ในสำนักแม้จะมีเซียนเยอะ แต่ส่วนใหญ่ชอบปิดด่านบำเพ็ญเพียร จะหาผู้อาวุโสฝ่ายนอกที่เก่งกาจแบบนางเป็นคนที่สอง คงยากเอาเรื่อง
"พอดีเลย ให้เธอไปช่วยรับประกันช่องทางการขายของวิเศษล็อตแรกๆ"
หลี่ต้าจื้อพูดอย่างเรียบง่าย แต่หลี่ผิงอันอดคิดตามไม่ได้
หลี่ผิงอันถามอีก "ก่อนผู้อาวุโสเซียวเยว่จากไป ได้พบรองเจ้าสำนักม่ออี้ไหมขอรับ?"
"เจอสิ ก็ในงานเลี้ยงนั่นแหละ... จริงสิ รองเจ้าสำนักม่ออี้ประกาศปิดด่านแล้วนะ"
หลี่ต้าจื้อเลิกคิ้วใส่หลี่ผิงอัน "รองเจ้าสำนักม่ออี้บอกว่าจะปิดด่านทะลวงคอขวด อยากรีบบรรลุขั้นเซียนสวรรค์ระดับหกให้เร็วที่สุด ช่วงไม่กี่ปีนี้คงจะไม่ออกจากด่านหรอก"
หลี่ผิงอันสงสัยเล็กน้อย
นี่คือรองเจ้าสำนักม่ออี้เห็นว่าฝั่งพ่อกำลังมาแรงจนหยุดไม่อยู่ เลยชิงปิดด่านไปเองงั้นหรือ? หลี่ต้าจื้อพูดต่อ "ผู้อาวุโสปี้คนนั้นก็ปิดด่านเหมือนกัน... เจ้าสำนักบอกข้ามา"
หลี่ผิงอันประคองถ้วยชาไปวางตรงหน้าพ่อ ยิ้มพลางกล่าว "พวกเขาก็ร้ายไม่เบา เห็นท่าไม่ดีก็ชิงหลบไปก่อน จะได้ไม่ต้องเสียหน้า"
"หึ!"
หลี่ต้าจื้อทำหน้าดำคร่ำเครียดพลางเอ่ย
"พวกนั้นคงอยากรอดูผลงานของหอหลอมเมฆา ถ้าพ่อลูกอย่างพวกเราทำพัง... คอยดูเถอะ! ตาแก่สองคนนี้ต้องรีบกระโดดออกมาซ้ำเติมแน่!"
หลี่ผิงอันยิ้ม "เรื่องหอหลอมเมฆาลงตัวแล้วเหรอขอรับ?"
"เจ้าสำนักอนุมัติแล้ว ทางสำนักสนับสนุนเต็มที่"
หลี่ต้าจื้อหรี่ตายิ้ม ยกชาขึ้นจิบ สีหน้าดูผ่อนคลายสบายใจมาก
"ต่อไปหอหลอมเมฆาแห่งนี้ พ่อแกคนนี้แหละจะเป็นเบอร์หนึ่ง ทุกเรื่องพวกเราเป็นคนตัดสินใจ
"นี่ก็เป็นงานชิ้นเป็นอันงานแรกของข้าในสำนัก ยังไงก็ต้องทำผลงานออกมาให้ได้
"เรื่องนี้แกไม่ต้องห่วงเลย นี่ก็ถือเป็นงานถนัดของพ่ออยู่แล้ว งานหลักคือจัดการการผลิต บริหารบุคคล ยกระดับเทคโนโลยี ช่องทางการขาย เน้นคุณภาพสินค้าและประสิทธิภาพการผลิต ไม่ขยายการผลิตแบบหลับหูหลับตา ไม่ขูดรีดศิษย์ในสำนัก
"แล้วก็เรื่องที่แกเตือนไว้ก่อนหน้านี้ ข้าก็บอกเจ้าสำนักไปแล้ว ว่าจะไม่ทำอะไรจนเกินไป ต้องเหลือทางรอดให้พวกผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรบ้าง"
นี่มันซีรีส์ 'ข้าเปิดโรงงานในแดนเซียน' ของแท้
หลี่ผิงอันยิ้มพลางกล่าว "ถึงจะพูดมาหลายรอบจนพ่อคงรำคาญแล้ว แต่ไม่ว่าเมื่อไหร่ การบำเพ็ญเพียรของตัวเองก็คือรากฐานของทุกสิ่งนะขอรับ"
"เรื่องนั้นความจริงก็ไม่เท่าไหร่นะ" หลี่ต้าจื้อกะพริบตา "หลายวันนี้เหนื่อยแทบแย่ โดนพวกผู้อาวุโสดึงตัวไปถามโน่นถามนี่ตลอด ข้ายังทะลวงระดับย่อยไปได้ขั้นหนึ่งเลย ตอนนี้เป็นเซียนต้นกำเนิดระดับแปดแล้ว"
รอยยิ้มของหลี่ผิงอันแข็งค้างอยู่บนใบหน้าทันที
เขาไม่น่าถามเลย! พรสวรรค์ฝืนลิขิตฟ้าและวาสนาอันยิ่งใหญ่ของสหายหลี่คนนี้ ในด้านการบำเพ็ญเพียรคือเกิดมาเพื่อฆ่าทุกคนชัดๆ!
หลี่ต้าจื้อลดเสียงต่ำ "ผิงอัน ให้พ่อถ่ายทอดพลังให้ไหม?"
"ยังไม่ครบกำหนดหนึ่งปีเลยขอรับ" หลี่ผิงอันส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "รอข้าสร้างรากฐานเสร็จก่อนเถอะ การสร้างรากฐานค่อนข้างสำคัญ โดยเฉพาะข้าที่มีธาตุทั้งห้าขาดธาตุดิน ร่างเต๋ายังมีจุดที่ไม่สมบูรณ์อีกมาก"
"สมุนไพรที่แกให้ข้าคราวก่อน ข้าฝากพี่อวิ๋นเฉินจื่อไปหลอมโอสถแล้ว น่าจะช่วยยกระดับพรสวรรค์ของแกได้บ้าง"
หลี่ต้าจื้อนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผิงอัน ยังมีอีกเรื่อง ข้าไม่ได้ปรึกษาแก แต่เสนอไอเดียให้เจ้าสำนักไปโดยตรงเลย"
"อะไรเหรอขอรับ?"
"ก็มีเจ้าสำนักของสำนักพันธมิตรหลายท่านมาเห็นสายพานการผลิตของพวกเราแล้วไง"
หลี่ต้าจื้อยิ้ม "เจ้าสำนักพวกนี้หัวหมอมาก เล่นมาปักหลักอยู่ที่สำนักหมื่นเมฆาของเราไม่ยอมไปไหน เจ้าสำนักให้สัญญาปากเปล่าไปตั้งเยอะ พวกเขาก็ยังไม่สะทกสะท้าน
"ข้าเลยเสนอเจ้าสำนักไปว่า วันหลังพวกเราสามารถไปตั้งสาขาย่อยของหอหลอมเมฆาในสำนักพวกนั้นได้
"จุดสำคัญที่สุดของหอหลอมเมฆา ความจริงก็คือการบูรณาการทรัพยากรของสำนักใหญ่
"วงการผู้บำเพ็ญเพียรทวีปบูรพานั้นกว้างใหญ่มาก ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรมีมากกว่าผู้ฝึกปราณของสำนักต่างๆ ถึงสิบเท่า ของวิเศษระดับธรรมดาที่สำนักหมื่นเมฆาของเราผลิตได้เจ้าเดียว ยังห่างไกลจากการครองส่วนแบ่งตลาดหนึ่งในสิบของทวีปบูรพาด้วยซ้ำ
"สู้ร่วมมือกับสำนักพันธมิตรที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันดีกว่ากินรวบคนเดียว ทุกคนจะได้มีศิลาวิญญาณให้หาเงินด้วยกัน
"สำนักหมื่นเมฆาของเราลองทำหอหลอมเมฆาไปก่อน ถ้าทางนี้ไปรอด อีกสามห้าปีข้างหน้า พวกเราก็เป็นคนให้เทคโนโลยี ไปตั้งสาขาหอหลอมเมฆาในสำนักของพวกเขา หักกำไรสักสองสามส่วน รอให้ทุกคนหาศิลาวิญญาณได้ ก็ค่อยตั้งเป็นสมาพันธ์หลอมของวิเศษ แล้วเริ่มกำหนดมาตรฐาน
"วิธีการหลอมของวิเศษแบบนี้ปิดบังไว้ได้ไม่นานหรอก สำนักอื่นต้องแห่ทำตามแน่ พวกเราแค่ชิงความได้เปรียบไปก่อน การยึดครองตลาดแล้วทำระบบแฟรนไชส์ก็เป็นทางเลือกที่ไม่เลว"
หลี่ผิงอันยกนิ้วโป้งให้ แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พ่อขอรับ หลังจากนี้ข้าจะบำเพ็ญเพียรอย่างสบายใจ ไม่เข้าไปยุ่งเรื่องของหอหลอมเมฆาแล้วนะขอรับ"
"อืม แกก็ตั้งใจตามระดับขั้นให้ทันเถอะ"
หลี่ต้าจื้อพยักหน้าช้าๆ นานๆ ทีจะเห็นเขามีสีหน้าจริงจังแบบนี้ เขาเอ่ยเสียงเนิบนาบ
"ตอนนี้แกกราบอาจารย์แล้ว การสำเร็จเป็นเซียนคือเรื่องสำคัญอันดับแรก เซียนมีอายุขัยหลายหมื่นปี เซียนแท้จริงอยู่ได้ถึงหนึ่งรอบมหายุค พออายุยืน ระดับการบำเพ็ญเพียรค่อยๆ ขัดเกลาเดี๋ยวก็ขึ้นไปเอง
"ผิงอัน ปกติมีแต่แกที่ตั้งกฎสามข้อกับข้า วันนี้ข้าก็จะตั้งกฎสามข้อกับแกบ้าง"
หลี่ผิงอันหลุบตาลงอย่างว่าง่าย "ได้ขอรับ พ่อว่ามาเลย ข้าฟังอยู่"
"ข้อแรก ถ้าภายในสามปีแกยังไม่ถึงขั้นหลอมความว่างเปล่า งั้นพวกเราจะเพิ่มความถี่ในการถ่ายทอดพลัง"
หลี่ต้าจื้อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
"ตอนนี้การบำเพ็ญเพียรของข้าสูงกว่าแกมาก ทุกครั้งที่ถ่ายทอดพลังให้แกก็ต้องระมัดระวัง ผลกระทบแง่ลบต่อการบำเพ็ญเพียรของข้าก็น้อยจนแทบไม่มี
"ผิงอัน ความจริงแกไม่จำเป็นต้องถือทิฐิขนาดนี้
"แกมีความทะนงตัวสูง พ่อเข้าใจดี แต่ในโลกบำเพ็ญเพียรที่ไม่มีกฎหมายแบบนี้ มีความสามารถในการปกป้องตัวเองเพิ่มขึ้นมาหน่อยยังไงก็ดีกว่า"
หลี่ผิงอันพยักหน้า "ขอรับ ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะพยายามบำเพ็ญเพียร"
"เอาละ มาถึงข้อสอง"
หลี่ต้าจื้อวางมาด สองมือวางบนเข่า
"เรื่องของหนิงหนิง ข้ารู้ว่าในใจแกมีคำตอบอยู่แล้ว แต่ลูกเอ๊ย พวกเราเป็นลูกผู้ชาย ลูกผู้ชายก็ต้องมีความรับผิดชอบ
"ถ้าแกมีใจให้หนิงหนิง แกก็บอกเขาไปล่วงหน้า ให้กำหนดเวลาเขาไป ว่าเมื่อไหร่ถึงจะเริ่มคบหาดูใจกันได้ ถึงเวลาก็คบกับเขาเป็นเรื่องเป็นราว
"การให้ความหวังคนอื่นมันไม่ดี ถ้าแกคิดว่าหนิงหนิงเป็นคู่บำเพ็ญของแกไม่ได้จริงๆ แกก็เสนอตัวขอสาบานเป็นพี่น้องกับเธอไปเลย เดี๋ยวเธอก็เข้าใจเอง"
หลี่ผิงอันหัวเราะ "พ่อ ข้ากับศิษย์น้องมู่คุยกันไปแล้ว เรื่องความรักมันต้องดูพัฒนาการหลังจากนี้ ไม่ใช่การทำธุรกิจสักหน่อย จะมากำหนดเวลาอะไรกัน"
"พูดแล้วจริงๆ เหรอ?" "ขอรับ"
"สารภาพรักแล้ว?"
"อันนี้ยังขอรับ"
"นั่นไง!" หลี่ต้าจื้อกางสองมือออก พร่ำบ่นตักเตือน "สภาพแกตอนนี้นะ ถ้าเป็นยุคที่พ่อยังหนุ่มๆ ต้องโดนคนเอาชอล์กไปเขียนด่าบนกำแพงว่าเป็นไอ้หน้าม่อแล้ว!"
"พ่อ ข้ารู้ตัวน่า พ่อตั้งใจทำหอหลอมเมฆาของพ่อไปเถอะ!"
หลี่ผิงอันเร่งเร้า
"พ่อพูดข้อสามมาเลย"
"ข้อสาม" หลี่ต้าจื้อหัวเราะหึๆ "ก่อนเซียวเยว่คนนั้นจะไป ยังฝากให้ข้าช่วยดูแลลูกศิษย์ของเธอหน่อย ข้าไปดูที่ฝ่ายนอกมาแล้ว เป็นเด็กผู้หญิงที่ใช้ได้เลย หน้าตาสะสวยติดแค่ตัวเล็กไปหน่อย แกดูสิ จะเอามาเป็นสาวใช้ให้แกไหม?"
หลี่ผิงอันหัวเราะ "เด็กผู้หญิงคนนั้น ความจริงอายุน้อยกว่าพ่อแค่เจ็ดแปดปีเองนะขอรับ"
"หา?" หลี่ต้าจื้อชะงักไป "เธอดูบอบบางน่าทะนุถนอมจะตาย"
หลี่ผิงอันกล่าว "ผู้อาวุโสเซียวเยว่ก็แค่อยากวางสายสืบไว้ข้างกายพวกเรา พ่อจับเด็กผู้หญิงคนนี้ไปไว้ในหอหลอมเมฆาเถอะ ให้เธอทำงานจิปาถะทั่วไป ผู้อาวุโสเซียวเยว่จะได้วางใจ"
"จัดแบบนั้นก็ได้ หอหลอมเมฆาเนี่ย ข้ากะจะทำตามโครงสร้างโรงงานสมัยก่อนเลย อันนี้แหละที่ข้าถนัดที่สุด"
หลี่ต้าจื้อหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย
"เซียวเยว่คนนี้ ความจริงก็เริ่มมีท่าทีกุมอำนาจไว้ต่อรองแล้วนะ
"นางบริหารทรัพย์สินภายนอกของสำนักหมื่นเมฆามาหลายปี เส้นสายกว้างขวาง รากฐานหยั่งลึก ตัวเองก็เป็นถึงศิษย์เซียนทองคำ
"ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่เธอคิดสิ่งที่เธอต้องการคืออะไร ถ้าจัดการไม่ดี วันหน้าอาจจะเป็นปัญหาได้"
หลี่ผิงอันแกล้งแซว "พ่อ เดี๋ยวนี้พ่อเริ่มคิดเรื่องพรรค์นี้แล้วเหรอขอรับ?"
หลี่ต้าจื้อชะงักไป จากนั้นก็หลุดขำออกมา เอ่ยเสียงเบา "ผิงอัน พ่อคิดตกแล้ว"
"พ่อว่ามาเลย ข้าฟังอยู่"
"พ่อลูกอย่างเราสองคน ในเมื่อยืนหยัดอยู่ในสำนักหมื่นเมฆา ก็ควรใช้สำนักหมื่นเมฆาเป็นที่พึ่งพิง"
หว่างคิ้วของหลี่ต้าจื้อมีกลิ่นอายความน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นมา "ข้าไม่ชอบอำนาจ แต่ตอนนี้กลับต้องมาแย่งชิงอำนาจเซียนนี้
"ในเมื่อเป็นแบบนี้ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป หอหลอมเมฆาแห่งนี้ก็คือสถานที่รวบรวมอำนาจของข้า!
"อีกอย่าง เซียนส่วนใหญ่ในสำนักล้วนรักความสงบมักน้อย มีแค่เซียนบางคนเท่านั้นที่หลงใหลในอำนาจจนหน้ามืดตามัว ข้าค่อนข้างชอบสำนักหมื่นเมฆานะ
"พวกเราพ่อลูกก็สร้างเนื้อสร้างตัวกันที่นี่เลยดีกว่า ทำให้สำนักหมื่นเมฆารุ่งเรืองเกรียงไกร!"
หลี่ผิงอันประสานมือคารวะแบบนักพรตอย่างเป็นงานเป็นการ "งั้นข้าก็จะนอนกินบ้านกินเมือง รอให้พ่อพาข้าเจริญก้าวหน้าก็แล้วกัน"
"ไอ้เด็กบ้า!"
หลี่ต้าจื้อหลุดมาดทันที หัวเราะด่าว่า
"ข้าแค่บอกว่าข้ามีความตั้งใจแบบนี้ กว่าจะทำให้สำเร็จได้ยังต้องเดินไปอีกยาวไกล!
"มีปรมาจารย์อาต้าจื้อของแกอยู่ พวกเราไม่โดนรังแกหรอก
"พวกเราพ่อลูกมาพยายามไปด้วยกันเถอะ"
หลี่ผิงอันหัวเราะ "พ่อ ดูพ่อพูดเข้าสิ วันนี้เราพ่อลูกไม่ดื่มกันสักจอกคงไม่ได้แล้ว"
หลี่ต้าจื้อถลึงตาด่า "ข้าจะดื่มกับแกทำไม? คุยธุระ!"
หอหลอมเมฆาในสายตาของหลี่ต้าจื้อ ก็คือ 'โรงงานของวิเศษ' แห่งสำนักหมื่นเมฆา พอพูดถึงแผนการในอนาคต หลี่ต้าจื้อก็พูดเป็นฉากๆ หลี่ผิงอันแทรกไม่ขึ้นเลยแม้แต่น้อย
นี่แหละที่เรียกว่ามืออาชีพ
หลี่ต้าจื้ออยู่รั้งที่นี่ได้แค่หนึ่งชั่วยาม เขายังต้องกลับไปตำหนักหมื่นเมฆาเพื่อเตรียมการเรื่องหอหลอมเมฆาต่อ
หอหลอมเมฆาคือรากฐานในอนาคตของเขา ย่อมต้องจับตาดูทุกขั้นตอน
ตอนที่หลี่ต้าจื้อจะกลับ เขามองดูกระทะเหล็กที่ถูกตักจนเกลี้ยง กับกองกระดูกที่ถูกซ้อนกันไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สีหน้าของเขาก็บอกไม่ถูก
อาจารย์ของผิงอันดูหุ่นเพรียวบางขนาดนั้น แต่กินเก่งชะมัด
...
หลี่ต้าจื้อจากไปคราวนี้ อีกหลายเดือนต่อมาก็ไม่ได้มาหาหลี่ผิงอันเลย
ยังคงเป็นหลี่ผิงอันที่แวะไปเยี่ยมพ่อบังเกิดเกล้าเป็นครั้งคราว สองพ่อลูกถึงจะได้เจอกันบ้าง
พ่อยุ่งขึ้นมาจริงๆ
หอหลอมเมฆาแห่งสำนักหมื่นเมฆา ภายใต้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ของเจ้าสำนักและผู้อาวุโสทุกท่าน ใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนก็ตั้งขึ้นมาภายในสำนักได้สำเร็จ โดยกินพื้นที่ยอดเขาไร้ผู้คนไปทั้งลูก
สำนักได้ส่งตัวเซียนต้นกำเนิดยี่สิบคน และศิษย์ฝ่ายนอกอีกสามร้อยคนมาเป็น 'พนักงาน' ล็อตแรกของหอหลอมเมฆา
ขณะเดียวกัน เจ้าสำนักก็จัดแจงให้ผู้อาวุโสที่เชี่ยวชาญการหลอมของวิเศษหลายท่าน หมกมุ่นศึกษาเครื่องจักรของวิเศษทั้งสิบสองเครื่องนั้น เพื่อปรับปรุงและพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
นี่ทำให้หลี่ผิงอันเป็นอิสระ ไม่ต้องเสียเวลาและเรี่ยวแรงไปกับเรื่องนี้อีก
นอกจากหลี่ต้าจื้อจะวิ่งวุ่นไปทั่วแล้ว เวลาว่างในแต่ละวันเขาก็ยังคงนั่งสมาธิบำเพ็ญเพียรอย่างเคร่งครัด เพราะถึงอย่างไรการบำเพ็ญเพียรของตัวเองก็คือรากฐานแห่งความมั่นคงในชีวิต
หนึ่งเดือนต่อมา กระบี่บินคุณภาพดีล็อตแรกจำนวนหกพันเล่ม ก็ถูกส่งไปยังตลาดชายฝั่งทะเลตะวันออก
ผู้อาวุโสเซียวเยว่ที่เตรียมการไว้พร้อมแล้ว ใช้เวลาเพียงสองวันสั้นๆ ก็ขายกระบี่บินที่ตั้งราคาไว้เพียงหกในสิบของราคาตลาดจนเกลี้ยง ยิ่งไปกว่านั้น เซียวเยว่ยังเรียนรู้ได้เอง กำหนดวันขาย 'ของวิเศษคุณภาพดี' ล็อตที่สอง พร้อมกับจัดพรีออเดอร์ในตลาดด้วย
หลี่ต้าจื้อประกาศขยายขนาดการผลิตทันที กระบี่บินคุณภาพดีล็อตแล้วล็อตเล่าถูกส่งไปยังชายฝั่งทะเลตะวันออกอย่างต่อเนื่อง
หอหลอมเมฆาเดินเครื่องมาครึ่งปี ทำเงินให้สำนักเป็นศิลาวิญญาณระดับต่ำกว่าสามแสนก้อน ทำเอาผู้อาวุโสแห่งสำนักหมื่นเมฆาตกตะลึงกันถ้วนหน้า
—นี่คือหักต้นทุนทั้งหมดแล้ว เหลือกำไรสุทธิเป็นศิลาวิญญาณระดับต่ำกว่าสามแสนก้อน
ไม่ใช่ว่าทุกคนไม่เคยเห็นศิลาวิญญาณมากมายขนาดนี้ สำนักหมื่นเมฆามีรากฐานลึกซึ้ง เรียกได้ว่าเป็นตระกูลใหญ่กิจการโต
แต่กิจการเหล่านี้ ล้วนสั่งสมมาด้วยกาลเวลาอันยาวนาน
เหล่าผู้อาวุโสคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าหอหลอมเมฆาแห่งนี้จะหาศิลาวิญญาณได้เร็วขนาดนี้
หอหลอมเมฆาเดินเครื่องมาหนึ่งปี เปิดสายพานการผลิตได้ทั้งหมดร้อยสาย ทำเงินให้สำนักเป็นศิลาวิญญาณระดับต่ำถึงสองล้านก้อน เหล่าผู้อาวุโสถึงกับช็อกจนพูดไม่ออก
มีผู้อาวุโสขอให้เจ้าสำนักออกคำสั่ง เพิ่มส่วนแบ่งรายเดือนให้ศิษย์ในสำนัก แต่ถูกหลี่ต้าจื้อคัดค้านหัวชนฝา
หลี่ต้าจื้อก็มีเหตุผลของเขา—ขึ้นส่วนแบ่งรายเดือนน่ะง่าย แต่ลดน่ะยาก สำนักสามารถนำศิลาวิญญาณที่เหลือไปเป็นทุนสำรอง หรือจะตั้งรางวัลเพื่อแจกจ่ายเป็นสวัสดิการให้ศิษย์ในสำนักก็ได้
เจ้าสำนักไตร่ตรองอย่างรอบคอบ แล้วก็นำความเห็นของหลี่ต้าจื้อไปใช้
หอหลอมเมฆาเดินเครื่องครบสองปี ก็สามารถทำเงินให้สำนักได้อย่างมั่นคงเดือนละสองแสนก้อนศิลาวิญญาณระดับต่ำเป็นอย่างน้อย
ด้วยข้อจำกัดเรื่องจำนวนร้านค้าในตลาด และการบูรณาการทรัพยากรภายในสำนัก ตัวเลขนี้ถือว่าถึงขีดจำกัดในปัจจุบันแล้ว
ตามตลาดใหญ่ๆ บริเวณชายฝั่งทะเลตะวันออก ร้านขายของวิเศษของสำนักหมื่นเมฆาได้สร้างชื่อเสียงเรื่องของดีราคาถูก จนได้รับคำชมปากต่อปากในหมู่ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจร พ่อค้าคนกลางสารพัดรูปแบบพากันกอบโกย
หลี่ต้าจื้ออาศัยจังหวะนี้ปล่อยของวิเศษระดับสุดยอดที่มีคุณภาพใกล้เคียงกับอาวุธวิเศษออกมาล็อตหนึ่ง เน้นแนวทางสวยแต่รูปจูบไม่หอมและแปลกประหลาดพิสดาร ซึ่งก็ได้ผลตอบรับไม่น้อย
ชั่วขณะหนึ่ง ผู้คนในสำนักหมื่นเมฆาต่างพากันพูดถึง 'พรสวรรค์ด้านการค้าของปรมาจารย์อาต้าจื้อ' รวมถึงผลประโยชน์มากมายที่ผู้มีวาสนาอันยิ่งใหญ่ท่านนี้นำมาสู่สำนัก
ชื่อเสียงของหลี่ต้าจื้อในสำนักพุ่งพรวด แถมยังมีฉายา 'เซียนมหาเศรษฐี' เพิ่มขึ้นมาอีกด้วย
ในทางกลับกัน การปิดด่านของรองเจ้าสำนักม่ออี้และผู้อาวุโสปี้ ก็รู้ทันสถานการณ์ด้วยการเพิ่มเวลาเข้าไปอีกหลายปี
ในขณะที่ท่านพ่อเหนื่อยจนเกือบจะผอม ทางฝั่งหลี่ผิงอันกลับสบายกว่ากันเยอะ
แม้ชิงซู่ส่วนใหญ่จะปิดด่าน แต่ขอเพียงนางไม่ได้ปิดด่าน ก็จะมาบรรยายมรรค สอนหนังสือ และสอนวิชาต่อสู้ให้หลี่ผิงอันเสมอ
มู่หนิงหนิงยังคงแวะเวียนมาหาหลี่ผิงอันอยู่บ่อยๆ หลี่ผิงอันเพิ่มห้องนอนให้นางในถ้ำพำนัก บางครั้งนางก็จะมาพักที่นี่สักสองสามวัน
แม้ทั้งสองจะยังไม่ได้เผยความในใจกันตรงๆ แต่ก็มีความรู้ใจกันอยู่ไม่น้อย
ความยับยั้งชั่งใจของหลี่ผิงอันถือว่าไม่เลวเลย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศิษย์น้องเล็กที่นับวันยิ่งงดงามจับตา เขาก็ยังคงรักษากระแสจิตเต๋าให้สงบนิ่งได้
หลังจากมู่หนิงหนิงรู้ใจศิษย์พี่ของตัวเองแล้ว กลับไม่เซ้าซี้เรียกร้อง ปล่อยให้ทุกอย่างพัฒนาไปตามธรรมชาติ
ในด้านการบำเพ็ญเพียร มู่หนิงหนิงก็ค่อนข้างกลุ้มใจ
นางไม่รู้ว่าศิษย์พี่ผิงอันบำเพ็ญเพียรยังไง ไม่ว่านางจะบากบั่นพยายามแค่ไหน ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรก็ยังช้ากว่าหลี่ผิงอันอยู่นิดหน่อย แถมยังมีแนวโน้มว่าจะถูกหลี่ผิงอันทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ ด้วย
นี่ทำเอานางร้อนใจแทบแย่
เวลาสองปี มู่หนิงหนิงติดคอขวดไปครั้งหนึ่ง แต่ก็ยังบรรลุถึงขั้นรวมแสงระดับเก้าได้อย่างราบรื่น ห่างจากขั้นหลอมความว่างเปล่าเพียงครึ่งก้าว สามารถทะลวงผ่านได้ทุกเมื่อ
ใช้เวลาบำเพ็ญเพียรห้าปีจนถึงขั้นหลอมความว่างเปล่า ถือว่าก้าวหน้าได้น่าชื่นชม มู่หนิงหนิงจึงเป็นที่จับตามองของเซียนแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้งไม่น้อย
แต่เมื่อทั้งสองอยู่ตามลำพัง ตอนที่มู่หนิงหนิงแอบมองหลี่ผิงอัน ต่อให้หลี่ผิงอันไม่ได้จงใจปกปิด นางก็มองระดับขั้นของหลี่ผิงอันไม่ออกแล้ว เห็นเพียงรอบกายศิษย์พี่ของตนมีไอพลังวิญญาณจางๆ แผ่ซ่าน ผิวพรรณยิ่งสว่างใส ลมหายใจหนักแน่น อ่อนโยน กลมกลืนกับธรรมชาติ บางครั้งก็มีเมฆหมอกลอยวนอยู่รอบกาย...
นี่มันเต๋าอวิ้นที่จะปรากฏในขั้นหลอมความว่างเปล่าระดับกลางถึงปลายชัดๆ! สำหรับเรื่องนี้ หลี่ผิงอันก็รู้สึกเขินๆ อยู่บ้าง
ไม่ใช่ว่าพรสวรรค์ของเขาถูกเติมเต็มแล้วหรอกนะ
อาศัยโอสถเสริมพรสวรรค์ที่เจ้ายอดเขาธุลีโอสถหลอมให้ เขาก็แค่เปลี่ยนจากธาตุทั้งห้าขาดธาตุดิน มาเป็นธาตุทั้งห้าพอมีธาตุดินอยู่บ้าง
ที่แท้ก็เป็นเพราะ...
ความรักของพ่อยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา ก็เท่านั้นเอง
ขณะที่หลี่ผิงอันคิดว่าเขาจะได้บำเพ็ญเพียรอย่างสงบสุขในภูเขาไปอีกหลายปี ป้ายหยกแผ่นหนึ่งก็พุ่งแหวกเมฆหมอก ผสานเข้ากับค่ายกลพิทักษ์สำนักของสำนักหมื่นเมฆา
สองชั่วยามต่อมา มีศิษย์ลาดตระเวนถือป้ายหยกของตำหนักธุรการ ร่อนลงนอกค่ายกลถ้ำพำนักของหลี่ผิงอัน แล้วร้องตะโกนเสียงดัง
"ศิษย์พี่ผิงอัน กำลังบำเพ็ญเพียรอยู่หรือเปล่าขอรับ?"
แวะถามเรื่องหนึ่ง: สหายเต๋าทุกท่านคิดว่า เวลาอัปเดตลงสองตอนรวดตอนเที่ยงแบบนี้ตลอดไปดี หรือว่าตอนเที่ยงหนึ่งตอน ตอนหนึ่งทุ่มอีกหนึ่งตอนดีกว่า? ข้ายังไงก็ได้ แล้วแต่พวกท่านเลย
