"ปัง "
สารวัตรหวงยิงออกไปสามนัดในชั่วพริบตา แต่เพราะความถี่นั้นเร็วเกินไป เกาหยางจึงได้ยินเสียงปืนเพียงนัดเดียว
วินาทีที่สิ้นเสียงปืน กลางอากาศห่างจากสารวัตรหวงไปสองเมตรก็ปรากฏประกายไฟสาดกระเซ็นขึ้นสามสาย เขาเพิ่งยิงสกัดกริชสามเล่มที่ลอบโจมตีตัวเองจนร่วงหล่น
ทว่า กริชพวกนั้นเป็นเพียงการหลอกล่อ
สารวัตรหวงสะดุ้งตกใจ เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานจากด้านซ้ายเข้ามาประชิดอยู่ใต้จมูกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้
"ฟึ่บ " ประกายดาบสีขาวอันคมกริบวาบผ่าน
สารวัตรหวงยกปืนพกขึ้นมาป้องกันในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ทว่าปืนพกกระบอกนั้นกลับเป็นดั่งดินน้ำมัน มันถูกฟันขาดครึ่งในชั่วพริบตา ขณะเดียวกัน นิ้วมือสองนิ้วของเขาก็ถูกตัดขาดกระเด็นราวกับต้นหอม
อีกครึ่งวินาทีให้หลัง หัวของสารวัตรหวงคงได้หลุดออกจากบ่า
แต่ภาพนั้นกลับไม่เกิดขึ้น
ดาบถังเรียวยาวและคมกริบจ่ออยู่ที่ลูกกระเดือกของสารวัตรหวงโดยไม่ได้ฟันลงไป ไม่นาน ผิวหนังบริเวณลูกกระเดือกของชายหนุ่มก็ปริแตก มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย นั่นคือรอยแผลที่เกิดจากปราณดาบอันรุนแรง
ชิงหลิงรั้งดาบกลับและถอยหลังไปสองก้าว "คุณไม่ใช่อสูรโทสะ"
สารวัตรหวงกุมนิ้วมือที่เลือดไหลไม่หยุด ความเจ็บปวดทำให้ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่เขากลับไม่มีท่าทีลุกลี้ลุกลนหรือหวาดกลัว "เธอรู้ได้ยังไง"
"ถ้าคุณเป็นอสูรโทสะ วินาทีสุดท้ายคุณจะเลือกใช้แขนทั้งสองข้างมารับการโจมตีของฉัน" ชิงหลิงใช้นิ้วลูบผ่านคมดาบที่ไร้รอยเลือดเบาๆ ดาบถังพับเก็บและอันตรธานหายไปในมือของเธอ
"พวกมันมั่นใจในร่างกายของตัวเองมาก นี่เป็นสัญชาตญาณ แต่มนุษย์ไม่เหมือนกัน มนุษย์จะเลือกใช้สิ่งที่ตัวเองคิดว่าแข็งแกร่งมาป้องกันการฟันของฉัน"
"ถูกต้อง ฉันก็เป็นผู้ตื่นรู้เหมือนกัน" สารวัตรหวงหัวเราะ "ขอบใจนะที่ไม่ฆ่าฉัน"
……
ตี 2 เขตซานชิง ตึกฉุกเฉิน โรงพยาบาลสาม
นิ้วมือของสารวัตรหวงได้รับการต่อและพันแผลเรียบร้อยแล้ว เกาหยางกับชิงหลิงนั่งรออยู่ที่โถงทางเดิน
สารวัตรหวงเดินออกจากโรงพยาบาลพร้อมรอยยิ้ม "พรุ่งนี้ฉันจะเขียนรายงานว่า พวกเธอสองคนถูกนักเลงข้างถนนปล้น ฉันเข้าไปช่วยก็เลยได้รับบาดเจ็บโดยไม่ระวัง"
เกาหยางกับชิงหลิงมองหน้ากันโดยไม่ได้พูดอะไร
สารวัตรหวงพูดขึ้นอีกว่า "หิวไหม ไปหาอะไรกินกันเถอะ"
……
ทั้งสามคนไปที่ร้านหมาล่าทั่งมื้อดึกใกล้ๆ โรงพยาบาล ปากตรอกเล็กๆ ที่ไม่สะดุดตามีเต็นท์สีฟ้ากางอยู่ ด้านล่างคือรถเข็นที่ติดตั้งหม้อหมาล่าและถังแก๊สขนาดเล็ก แสงไฟสลัวๆ กับอาหารที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่น นับเป็นมุมอบอุ่นเล็กๆ ในเมืองอันหนาวเหน็บ
เจ้าของร้านเป็นคุณลุงวัยหกสิบกว่าปีที่ยังดูกระฉับกระเฉงและพูดจาเสียงดังฟังชัด
"สารวัตรหวงมาแล้ว! โย่ว มือไปโดนอะไรมาล่ะนั่น!"
"อุบัติเหตุจากการทำงานน่ะครับ"
"อาชีพคุณนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ นะเนี่ย งั้นวันนี้ก็ดื่มเหล้าไม่ได้แล้วสิ"
"ใช่ครับ อย่างอื่นเอาเหมือนเดิมเลย"
"ได้เลย" คุณลุงเริ่มจัดเตรียม ก่อนจะหันไปมองเกาหยางกับชิงหลิง "สองท่านนี้รับอะไรดีครับ"
ชิงหลิงมองเมนูด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ครุ่นคิดอย่างรวดเร็วจนเสร็จสรรพ "เห็ดหอม 1 ไม้ ฟักเขียว 1 ไม้ มันฝรั่ง 1 ไม้ ผักกาดขาว 1 ไม้ ลูกชิ้นปลา 1 ไม้ ปูอัด 1 ไม้ หมี่กึงทอด 1 ไม้ มะเขือเทศ 1 ที่ วุ้นเส้นมันเทศ 1 ที่ เผ็ดๆ ค่ะ"
เกาหยางตกตะลึง ไม่เกรงใจกันเลยจริงๆ นะเนี่ย
งั้นผมก็ขอไม่เกรงใจเหมือนกันละนะ
"ผมเอาเหมือนเธอครับ"
ทั้งสามคนนั่งเรียงกันอยู่ข้างรถเข็น ก้มหน้าก้มตากินหมาล่าทั่งกลิ่นหอมฉุย สารวัตรหวงมีสีหน้าดื่มด่ำ "อืม ความรู้สึกของการรอดตายมาได้นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ นึกว่าจะไม่ได้กินอีกซะแล้ว"
ชิงหลิงไม่พูดอะไร เอาแต่ตั้งอกตั้งใจกัดมันฝรั่ง
เกาหยางระมัดระวังตัว "สารวัตรหวง พวกเราอย่าคุยเรื่องพวกนี้ในที่สาธารณะเลยครับ"
สารวัตรหวงเงยหน้าขึ้น มองคุณลุงที่กำลังลวกเนื้ออยู่แวบหนึ่ง "ไม่เป็นไรหรอก ลุงหลิวเป็นผู้หลงลืม สำหรับเนื้อหาที่เขาไม่อยากได้ยิน เขาจะละเลยมันไปโดยอัตโนมัติ ใช่ไหมครับลุงหลิว"
ลุงหลิวเงยหน้าขึ้น "ว่าไงนะ"
"ผมบอกว่าปอดหมูวันนี้กรอบมาก ขออีกที่ครับ"
"ได้เลย" ลุงหลิวหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
ในที่สุดเกาหยางก็วางใจลงได้ "วันนี้คุณจงใจทดสอบผมกับชิงหลิงเหรอครับ"
รอยยิ้มของสารวัตรหวงดูจนใจเล็กน้อย "ฉันรู้แต่แรกแล้วว่านายเป็นผู้ตื่นรู้ แค่นึกไม่ถึงว่าแฟนของนายก็เป็นเหมือนกัน"
"ไม่ใช่แฟนค่ะ" ชิงหลิงกินมันฝรั่งแผ่นหมดแล้วก็เริ่มกินลูกชิ้นปลา
"ยังจำผู้ป่วยจิตเวชที่ฉันฆ่าเมื่อวันก่อนได้ไหม" สารวัตรหวงถาม
"จำได้ครับ" จะลืมได้ยังไง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ก็คงไม่มีเรื่องปวดหัวพวกนี้ในตอนนี้หรอก
"เขาก็เป็นผู้ตื่นรู้เหมือนกัน" แววตาของสารวัตรหวงฉายแววเสียดาย "แต่เขาเปิดเผยตัวตนจนหมดเปลือก หมดหวังแล้ว แทนที่จะปล่อยให้เขาถูกอสูรโทสะทรมานจนตายหรือถูกกิน สู้ส่งเขาไปสบายซะยังจะดีกว่า"
เกาหยางไม่พูดอะไร
"พรสวรรค์ของพี่ชายคนนั้นคือ 【การดมกลิ่น】 หมายเลขลำดับ 175 เขาสามารถแยกแยะกลิ่นของอสูรได้ ก็เลยต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวตลอดทั้งวัน จนสุดท้ายสภาพจิตใจก็พังทลาย"
สารวัตรหวงจ้องมองหม้อหมาล่าที่ควันกรุ่น เฝ้ารอปอดหมูที่กำลังจะสุกอย่างใจจดใจจ่อ "เขารู้ได้ในทันทีว่านายเป็นมนุษย์ ถึงได้บอกให้นายหนีไป ตอนนั้นถ้าฉันไม่ยิงเขา เกรงว่าจะทำให้นายเดือดร้อนไปด้วย"
"...ขอบคุณครับ" เสียงของเกาหยางตีบตัน
"เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว พวกเราลงเรือลำเดียวกันนี่นา"
"ก่อนหน้านี้คุณพูดถึงพรสวรรค์" เกาหยางเลียริมฝีปาก "พรสวรรค์ของผู้ตื่นรู้แต่ละคนไม่เหมือนกันเหรอครับ"
"แน่นอน" สารวัตรหวงกล่าว "พรสวรรค์ของฉันคือ 【เทพปืน】 หมายเลขลำดับ 41 เชี่ยวชาญอาวุธปืน ยิงแม่นราวจับวาง และความเร็วยิงปืนก็สูงมาก"
"แล้วพรสวรรค์ของผมล่ะครับคืออะไร" เกาหยางจงใจถาม
"นายเอาแต่ซ่อนคมมาตลอด ฉันเองก็ไม่มีพรสวรรค์ด้านการตรวจสอบ แล้วจะไปรู้ได้ยังไง" สารวัตรหวงหัวเราะขำ
"อ้อ"
"พรสวรรค์ของแฟนนาย น่าจะเป็น 【โลหะ】 หมายเลขลำดับ 20 สามารถควบคุมธาตุโลหะได้ทุกชนิด"
"ไม่ใช่แฟนค่ะ" ชิงหลิงกินลูกชิ้นปลาหมดแล้วก็เริ่มกินเห็ดหอม
สารวัตรหวงมองชิงหลิงด้วยความอิจฉาอย่างปิดไม่มิด "นอกจากนี้ เธอน่าจะยังมีพรสวรรค์ 【เทพดาบ】 หมายเลขลำดับ 32 อีกด้วย ลำพังแค่ฝีมือดาบและพลังทำลายล้างของเธอ ก็ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาจะทำได้แล้ว"
"พรสวรรค์สามารถมีได้หลายอย่างเหรอครับ" เกาหยางถาม
"เมื่อมนุษย์ตื่นรู้ จะได้รับพรสวรรค์หนึ่งอย่างในทันที หลังจากนั้นยังสามารถตระหนักรู้เพิ่มได้อีก แต่วิธีการและกฎเกณฑ์ในการตระหนักรู้นั้น จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจเหมือนกัน"
"เรื่องพรสวรรค์พวกนี้ คุณรู้รายละเอียดขนาดนี้ได้ยังไงครับ" เกาหยางสงสัยมาก หรือว่าสารวัตรหวงก็มีระบบเหมือนกัน ไม่น่าจะใช่นะ
"ฉันมีชีวิตอยู่มานานกว่าพวกเธอ แถมยังเป็นตำรวจ ช่องทางในการเข้าถึงข้อมูลก็เลยมีค่อนข้างเยอะ" สารวัตรหวงยิ้ม "ความจริงแล้ว ฉันเคยเห็นตารางลำดับพรสวรรค์ฉบับสมบูรณ์มาก่อน เมื่อนำมาประกอบกับประสบการณ์ของฉันในตอนนี้ ฉันคิดว่าข้อมูลบนตารางลำดับนั้นเป็นเรื่องจริงและเชื่อถือได้"
"ทั้งหมดมีพรสวรรค์กี่อย่างคะ" ชิงหลิงกินลูกชิ้นปลาหมดแล้วก็เริ่มกินผักกาดขาว
"ทั้งหมดมี 199 หมายเลขลำดับ ในทางทฤษฎีแล้ว ยิ่งตัวเลขน้อย พรสวรรค์ก็จะยิ่งแข็งแกร่ง" สารวัตรหวงมองชิงหลิงด้วยความอิจฉาอย่างเปิดเผย "เธอแข็งแกร่งมากเลยนะ"
เกาหยางใจสลาย หมายเลขลำดับ 199 ของฉัน รั้งท้ายเลยนี่หว่า มิน่าล่ะถึงไม่มีตัวตนเอาซะเลย ยังจะมา "โชคดี" อีก โชคดีกะผีสิ
ชิงหลิงวางตะเกียบที่คีบผักกาดขาวลง "ขอตารางลำดับให้ฉันด้วยค่ะ"
"ไม่มีของจริงหรอก" สารวัตรหวงชี้ไปที่หัวของตัวเอง "จำไว้ในนี้หมดแล้ว"
"งั้นก็บอกฉันมาด้วย"
"จะบอกพวกเธอเนี่ยนะ" สารวัตรหวงยิ้มบางๆ "ก็ใช่ว่าจะไม่ได้หรอก"
"คุณมีข้อแลกเปลี่ยนเหรอครับ" เกาหยางเดาออก
"แน่นอนสิ ของฟรีไม่มีในโลกหรอกนะ" สารวัตรหวงยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ยกเว้นหมาล่าทั่งมื้อนี้น่ะนะ"
