นรกแสนสุขของคนวิปลาส

นรกแสนสุขของคนวิปลาส · khram

ตอนที่ 17

บทที่ 17 เจ้าทึ่ม

เผชิญหน้ากับเกมท้าทายความกล้าสุดบีบคั้นหัวใจที่จางชิงอีโยนมาให้กะทันหัน...

"...ฉันไม่รู้" เย่เฉี่ยนตอบเสียงแข็งทื่อ "ฉันไม่รู้ว่าฉันชอบเธอหรือเปล่า"

นี่เป็นคำตอบที่ห่วยแตกมาก แต่มันกลับเป็นความจริง

ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบงันทันที

แต่จางชิงอีไม่ยอมแพ้ ครู่ต่อมาเธอก็กัดฟันถามต่อว่า "งั้นนายอยากนอนกับฉันไหม?"

"อยาก...มาก" เย่เฉี่ยนหน้าแดง หันหน้าหนี "เธอพอได้แล้วมั้ง..."

"ฮ่าๆ งั้นก็แปลว่าชอบมากๆ เลยสิ" จางชิงอีเก็บความดีใจไว้ไม่อยู่ แกว่งขาทั้งสองข้างไปมาพลางเงยหน้าหัวเราะร่วน "ในเมื่อนายก็อยาก แล้วทำไมไม่เป็นฝ่ายรุกบ้างล่ะ? จะเรียนจบอยู่แล้ว ชีวิตก็ใกล้จะจบเห่แล้ว ทำไมยังมัวชักช้าอืดอาดอยู่อีก?"

"ฉันกลัว..."

"กลัวอะไร?"

"กลัวโดนเกาะติด กลัวสูญเสียทรัพย์สิน กลัวหุ้นถูกเจือจาง" เย่เฉี่ยนพูดจบก็เริ่มมีน้ำโห "เธอพอได้แล้ว...ถ้ายังเป็นแบบนี้ฉันจะย้ายที่นั่งแล้วนะ"

เมื่อได้ยินคำตอบแบบนี้ จางชิงอีก็อดไม่ได้ที่จะอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็แค่นยิ้มบางๆ แล้วส่ายหน้าก่อนจะเอนตัวพิงกำแพง ขี้เกียจจะเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่ครึ่งคำ

แต่ในตอนที่สมองของเธอกำลังว่างเปล่า จู่ๆ เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงถามขึ้นลอยๆ ว่า "นายมีของวิเศษสำหรับหลบหนีไหม?"

"..................มี"

ในขณะที่ถูกบีบให้ต้องตอบคำถาม มือของเย่เฉี่ยนก็ลูบไปที่เอวด้วย

"สำหรับกี่คน?" จางชิงอีหันขวับมาด้วยความตกตะลึง

"สองคน"

"แล้วนายยังจะรออะไรอยู่อีก............" จางชิงอีมองไปรอบๆ อย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตเห็นถึงกดเสียงต่ำลงแล้วพูดว่า "เร็วเข้า...พวกเราออกไปกันเร็ว...ต่อให้ชาตินี้ฉันต้องเอาชีวิตเข้าแลก ฉันก็จะไปกู้เงินมาจ่ายค่าของวิเศษคืนให้นาย!"

"ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา" เย่เฉี่ยนเหลือบมองไปทางหลี่ชิงหมิงตามสัญชาตญาณ จากนั้นก็กัดฟันพูดว่า "ถ้ามีอันตรายฉันจะใช้มันเอง"

"แล้วจะพาฉันไปด้วยไหม?"

"ไม่"

"............" สีหน้าของจางชิงอีว่างเปล่า ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำขึ้นมาทันที "นายไม่เคย...คิดจะพาฉันไปด้วยเลย...ใช่ไหม? ต่อให้ฉันกำลังจะตาย นายก็จะไม่พาฉันไปด้วย ใช่ไหม?"

"............ใช่" เย่เฉี่ยนหลับตาลง "อย่าบีบคั้นฉันอีกเลย"

"นายก็ชอบฉันชัดๆ...แล้วทำไมถึงไม่ช่วยฉันล่ะ?"

"เพราะว่า...ที่นี่มี...คนที่คุ้มค่า...ให้ไปช่วยมากกว่า............" เย่เฉี่ยนแทบจะร้องไห้ออกมา เขาขบกรามแน่นพลางก้มหน้าลง "ขอโทษนะ...อย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ฉันขอร้องล่ะ..."

"ถามฉันสิ...ถามฉันว่าชอบนายไหม" จางชิงอีมองเย่เฉี่ยนอย่างไม่ยอมแพ้และพูดสะอื้น "ถามมาตอนนี้เลย ไม่งั้นฉันจะป่าวประกาศเรื่องของวิเศษของนาย"

"...เธอชอบฉันไหม?"

"ชอบ ฉันชอบนาย ชอบมากๆๆ"

"เพราะเงินเหรอ?" เย่เฉี่ยนอดไม่ได้ที่จะถามจี้

"ไม่ใช่ ก็แค่ชอบนาย" จางชิงอีก้มหน้าสะอื้น เช็ดน้ำตาพลางพูดว่า "ทุกๆ อย่างของนาย ท่าทางที่นายแสร้งทำเป็นลึกล้ำทั้งที่ความจริงเป็นแค่เจ้าทึ่ม ท่าทางที่นายแสร้งทำเป็นใจดีสู้เสือทั้งที่ความจริงเป็นคนขี้ขลาด แม้กระทั่งท่าทางที่ทั้งปอดแหกแต่ก็ยังดื้อด้านของนายในตอนนี้..."

".................." เย่เฉี่ยนหลับตาปี๋ เอามือกุมขมับอย่างหงุดหงิด

ทันใดนั้น

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง!!!" เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น

ทุกคนเงียบเสียงและนั่งตัวตรงแหน่วราวกับไม้บรรทัดในพริบตา ราวกับเด็กประถมที่เพิ่งเคยเข้าเรียนเป็นครั้งแรก

แอ๊ด

ประตูถูกผลักออกอย่างนุ่มนวล หัวเม่นทะเลก้าวเท้าเล็กๆ เดินเข้ามาในห้องเรียนอย่างตื่นเต้น ไปยืนอยู่หน้าชั้นเรียนและเอ่ยปากชมเชยอย่างอดใจรอไม่ไหว

"ขอบคุณทุกคน! เวลาพักเบรกนี้ ครูรู้สึกอิ่มเอมใจมาก!

"แต่ต้องขอโทษด้วยจริงๆ ครูไม่สามารถช่วยให้พวกเธอพูดทุกอย่างที่คิดได้อีกแล้ว สถานะพูดความจริงถูกยกเลิกไปตอนที่เสียงออดดังขึ้นแล้วล่ะ

"ขอโทษทุกคนด้วยนะ ครูอ่อนแอเกินไป พลังงานที่เหลืออยู่ไม่พอที่จะสนับสนุนให้พวกเธอซื่อสัตย์ต่อกันได้อีกแล้ว

"ครูสัมผัสได้ถึงพลังงานที่พรั่งพรูออกมาจากพวกเธอแล้วแท้ๆ แต่พลังงานพวกนั้นกลับไม่ได้ตกเป็นของครู...

"แปลกจัง ที่นี่ก็มีครูเป็นครูอยู่แค่คนเดียวนี่นา"

พูดถึงตรงนี้ หัวเม่นทะเลก็จับหนามเม่นทะเลของตัวเองพลางมองไปรอบๆ อย่างเหม่อลอย ตกอยู่ในความงุนงงอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งนี้ทำให้หลี่ชิงหมิงรู้สึกเกรงใจมาก เขาจึงถือโอกาสก้มหน้าลงตรวจสอบสถานะของตัวเอง

【เสบียงสำรอง: 48 → 55】

อืม ช่วงเวลานี้รวบรวมพลังงานความกลัวมาได้ไม่น้อยเลย

หลี่ชิงหมิงสาบานว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ แต่ดูเหมือนว่าแรงดึงดูดฝั่งเขาจะมากกว่า พลังงานความกลัวเลยไหลมาทางนี้อย่างเป็นธรรมชาติ โดยไม่เหลือให้ผู้คุมแดนลับเลยแม้แต่คำเดียว

เพียงแต่นี่ก็ทำให้หัวเม่นทะเลที่ควรจะเติบโตอย่างแข็งแรงต้องตกอยู่ในภาวะขาดสารอาหาร ถึงขั้นรักษาสภาพ "คำสาปพูดความจริง" เอาไว้ไม่ได้ด้วยซ้ำ

แต่หัวเม่นทะเลก็ไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้นานนัก ไม่นานมันก็กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างแจ่มใสแล้วพูดว่า

"เนื่องจากปัญหาเรื่องพลังงาน พวกเราเลยต้องเร่งความก้าวหน้าในการเรียนการสอนสักหน่อย ไม่อย่างนั้นครูคงทนไม่ถึงตอนเลิกเรียนแล้วต้องเริ่มกินอาหารก่อนแน่ๆ

"เอาล่ะ...ให้ครูดูหน่อยสิว่า...

"นักเรียนเลวที่โผล่หัวออกมาตอนพักเบรกเมื่อกี้คือใครกัน..."

มันพูดพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะสมพลังอีกครั้ง ปากของมันยื่นออกมา

คนส่วนใหญ่ในตอนนี้ต่างหลับตาปี๋และสวดภาวนาอยู่ในใจ

ปุ๊ ตุ้บ

"ปุ๊" คือเสียงพ่นจุดสีดำ ส่วน "ตุ้บ" คือเสียงของคนที่โดนโจมตีฟุบหน้าหลับไปกับโต๊ะ

ทุกครั้งที่สองเสียงนี้ดังขึ้น ทุกคนก็จะสะดุ้งเฮือกพร้อมกันหนึ่งครั้ง

บางทีเป้าหมายต่อไปอาจจะเป็นตัวเอง...

จะเป็นก็เป็นเถอะ

การหมดสติไปเลยก็ถือเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่ง ดีกว่าต้องมานั่งทรมานต่อไปตั้งเยอะ

แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะเลือกหนีปัญหา ยังมีคนใจกล้าบ้าบิ่นอยู่สองสามคนที่ลืมตาดูเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบ

พวกเขาสังเกตจังหวะการ "ปุ๊" ขบคิดถึงจุดร่วมของคนที่โดนโจมตี และตระหนักได้ว่าทุกครั้งที่หัวเม่นทะเลเล็งเป้าหมาย มันจะต้องหยุดชะงักไปสองวินาทีเพื่อรวบรวมพลัง

สำหรับเย่เฉี่ยนแล้วเรื่องนี้มีความหมายมาก การดีเลย์สองวินาทีนั้นเพียงพอให้เขาพุ่งไปหาหลี่ชิงหมิงเพื่อใช้ของวิเศษแล้ว

ถ้าเกิดตัวเองหรือหลี่ชิงหมิงถูกเล็งเป้า ก็จะหลบหนีทันที

มิฉะนั้นก็จะอยู่ในแดนลับต่อไป และพยายามเคลียร์มันให้สำเร็จ

เขาคิดแบบนี้

จนกระทั่งปากกระบอกปืนของหัวเม่นทะเลเล็งไปที่เพื่อนร่วมโต๊ะของเขา

"อา" จางชิงอีเหม่อลอยไปเล็กน้อย "ฉันเหรอ..."

จากนั้นเธอก็หันไปหาเย่เฉี่ยนด้วยแววตาที่อธิบายไม่ถูก

เย่เฉี่ยนเองก็ตกอยู่ในความงุนงง

ทำยังไงดี...จะพาเธอไปด้วยไหม?

ไม่ได้สิ ขืนทำแบบนั้นหลี่ชิงหมิงก็ต้องมาตายอยู่ที่นี่น่ะสิ...

เขาต่างหากคือคนที่ฉันต้องการมากกว่า...

แถมสายตาของจางชิงอีแบบนี้...เหมือนความสิ้นหวังที่กำลังจะป่าวประกาศเรื่องของวิเศษ เพื่อให้พินาศไปด้วยกันทั้งคู่