เซียนตกจากฟ้า [อัปเดตตอนที่สาม ขอโหวตหน่อย!]

ฝนบนภูเขาตกปรอยๆ สาดกระเซ็นจนอารามเต๋าเล็กๆ เปียกชุ่ม

หลี่ผิงอันถอดชุดนักพรตออก เหลือเพียงเสื้อตัวในที่หลวมสบาย เขาขยับม้านั่งไม้ไผ่มานั่งเงียบๆ มองออกไปไกลๆ หน้าม่านฝนตรงชายคา ไม่นานก็หลับตาลง ปล่อยวางจิตใจให้ว่างเปล่า

พลังวิญญาณที่ถูกชะล้างด้วยน้ำฝนมีความเย็นสดชื่นเพิ่มขึ้นหลายส่วน

นี่เป็นวันที่สี่แล้วตั้งแต่ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งจากไป หลี่ผิงอันยังคงไม่แน่ใจว่าตอนนี้หากเขากลับสำนักหมื่นเมฆาจะปลอดภัยหรือไม่

เมื่อวานเวยเหยียนจื่อได้รับป้ายหยกสื่อสารหนึ่งชิ้น เป็นคนในสำนักที่สอบถามว่าตอนนี้เวยเหยียนจื่อปลอดภัยดีหรือไม่

เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ทางฝั่งทะเลตะวันออกยังคงตึงเครียดมาก เซียนในสำนักบางส่วนดูเหมือนจะขาดการติดต่อกับสำนักไปชั่วคราว

"ไม่เกี่ยวกับข้าในตอนนี้สักหน่อย" เขาคิดในใจ

หลี่ผิงอัน ผู้บำเพ็ญเพียรน้อยขั้นหนิงกวง คิดเช่นนี้

เดิมทีเขาไม่ใช่คนชอบความวุ่นวาย ยิ่งกว่านั้นในสายตาของเขา ของนอกกายเช่นของวิเศษและยาประหลาด ล้วนสำคัญน้อยกว่าความเข้าใจในมรรคาวิถีของตนเองมากนัก

ต่อให้ตอนนี้เขาจะอยู่ขั้นหยวนเซียน หรือเจินเซียน ตราบใดที่สำนักไม่ได้ออกคำสั่ง โอกาสที่เขาจะเข้าไปร่วมวงวุ่นวายก็มีน้อยมาก

"ผิงอันเอ๊ย! รีบมาชิมของป่าที่ข้านักพรตเพิ่งทำเสร็จเร็วเข้า!"

เฉินกงหมิ่นชูกระต่ายย่างหนึ่งตัวเดินฝ่าป่าเขาท่ามกลางสายฝนพรำ พุ่งเข้ามาในอารามเต๋าพลางร้องเรียกเสียงดัง

หลี่ผิงอันเห็นดังนั้นก็รู้สึกสนุกขึ้นมา

นักพรตเฉินมักจะชอบหาของป่าที่มีพลังวิญญาณมาทำเป็นกับแกล้มอยู่เสมอ เรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย

หลี่ผิงอันยกโต๊ะตัวเล็กมา วางสุราชั้นดีสองกาที่แอบหยิบมาจากบิดาบังเกิดเกล้า นักพรตเฉินกงหมิ่นก็วิ่งไปหลังอารามเต๋าเพื่อเด็ดผักป่ามากำหนึ่ง และตักซอสหวานที่หลี่ผิงอันเคย 'คิดค้น' ไว้เมื่อปีก่อนมานิดหน่อย

เฉินกงหมิ่นถามด้วยความสงสัย "ผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อไปไหนเสียล่ะ?"

"บอกว่าจะไปบำเพ็ญเพียรที่ภูเขาด้านหลังน่ะขอรับ" หลี่ผิงอันยักไหล่ "กลิ่นอายอยู่ห่างจากตรงนี้ไปไม่เกินสิบลี้ ใครจะรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่"

"รอผู้ดูแลกลับมาข้านักพรตค่อยไปหาให้เขาอีกตัว พวกเรากินกันตอนร้อนๆ ก่อนเถอะ"

เฉินกงหมิ่นดึงขาต่ายข้างหนึ่งยัดใส่มือหลี่ผิงอัน

หลี่ผิงอันไม่ได้กินอาหารโดยตรงมาปีกว่าแล้ว พอเห็นขาต่ายย่างสีสันมันวาวนี้ก็ถูกกระตุ้นความอยากอาหาร เขาก้มหน้ากัดไปหนึ่งคำ เคี้ยวอย่างละเอียด ต่อมรับรสถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง ในใจเกิดความรู้สึกพึงพอใจขึ้นมาหลายส่วน

มรรคาแห่งความปรารถนา ไม่ได้อยู่ที่รูปลักษณ์ แต่อยู่ที่จิตใจ

เขาเก็บซ่อนความเข้าใจที่ได้มาเล็กน้อยนั้นไว้ เคี้ยวเนื้อกระต่ายอย่างละเอียด แล้วถอนหายใจเบาๆ

"มีเรื่องกลุ้มใจหรือ?"

เฉินกงหมิ่นพิงพนักเก้าอี้ไม้ไผ่ ยกกาสุราขึ้นจิบ แล้วเผยสีหน้าเคลิบเคลิ้ม

"สุราชั้นยอด! นี่คือสุราเซียนของแท้! ไม่เหมือนกันเลย สุราที่เซียนหมักย่อมไม่เหมือนกับที่เราหมักจริงๆ!"

หลี่ผิงอันพูดพลางหัวเราะ "ข้อแตกต่างมีแค่ดื่มมากไปแล้วจะปวดหัวหรือเวียนหัวเท่านั้นแหละขอรับ"

"เมื่อกี้ได้ยินเจ้าถอนหายใจ... ได้รับความไม่เป็นธรรมในสำนักมาหรือ?"

ใบหน้าขาวสะอาดไร้หนวดเคราของเฉินกงหมิ่นปรากฏรอยยิ้มบางๆ ในแววตาก็เต็มไปด้วยความห่วงใย

"หลายวันนี้ ข้านักพรตได้ยินผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อเล่าเรื่องของสองพ่อลูกพวกเจ้ามามาก ไม่คิดเลยว่า บิดาของเจ้าจะมีวาสนาและพรสวรรค์ที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้

"ข้านักพรตผู้ประจำการแห่งเมืองหว่านอันคนนี้ ช่างตาบอดเสียจริง

"เรื่องนี้ไม่ต้องกังวลไป ในสำนักมีคำสั่งเด็ดขาดห้ามแพร่งพราย ข้านักพรตย่อมต้องเก็บเป็นความลับอย่างเข้มงวด"

"เป็นเพราะแต่เดิมท่านก็ไม่ได้ติดต่อกับท่านพ่อของข้ามากนักต่างหากขอรับ"

หลี่ผิงอันรินสุราให้ตัวเอง มองดูน้ำสุราที่สั่นไหวเล็กน้อย แล้วพูดเสียงเบา "ตอนนี้ข้าอยากจะกราบเจินเซียนเป็นอาจารย์ยังค่อนข้างยาก แต่สิ่งที่อาจารย์ให้ข้าได้ ท่านพ่อก็ให้ข้าได้หมด ก็นับว่าไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร

"เพียงแต่ขาดอาจารย์คอยชี้แนะการบำเพ็ญเพียร ก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าตัวเองจะเดินผิดทางหรือไม่"

"ความกลุ้มใจของเจ้านี่ช่างน่าอิจฉาเสียจริง"

เฉินกงหมิ่นพูดพลางหัวเราะ "เจ้าสำนักคนปัจจุบันเป็นศิษย์หลานของปรมาจารย์นักพรตคงหมิง ในสำนักให้ความสำคัญกับทั้งลำดับอาวุโสแบบนามธรรมและแบบรูปธรรม

"ลำดับอาวุโสแบบนามธรรมคือหนึ่งระดับขั้นการบำเพ็ญเพียรต่อหนึ่งลำดับอาวุโส เมื่อถึงขั้นเทียนเซียนก็สามารถเรียกเทียนเซียนคนอื่นๆ ว่าสหายเต๋าได้ ส่วนลำดับอาวุโสแบบรูปธรรมคือลำดับอาวุโสที่แท้จริง สืบทอดตามความสัมพันธ์ข้าศิษย์อาจารย์

"เวลาเซียนรับศิษย์ก็ยังต้องดูลำดับอาวุโสแบบรูปธรรม เจ้าหาอาจารย์กราบยากจริงๆ นั่นแหละ

"ทว่า ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเจ้านั้นทำให้ข้านักพรตประหลาดใจจริงๆ เจ้าทำได้อย่างไร? ถึงสามารถบรรลุขั้นหนิงกวงได้ในเวลาเพียงสามปีสั้นๆ"

หลี่ผิงอันยักไหล่ "นี่ต้องเป็นเพราะโชคหนึ่งส่วน วาสนาสามส่วน และหยาดเหงื่อแรงกายอีกหกส่วนขอรับ"

แววตาของเฉินกงหมิ่นเต็มไปด้วยความสงสัย

หลี่ผิงอันทำได้เพียงพูดเสริมอีกประโยค "และอีกเก้าสิบส่วนคือความช่วยเหลืออย่างเต็มที่จากท่านพ่อของข้าขอรับ"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เฉินกงหมิ่นเงยหน้าหัวเราะลั่น หลี่ผิงอันส่ายหน้าแล้วแทะขาต่ายต่อไป

ครู่ต่อมา หลี่ผิงอันก็พูดเสริมอย่างเนิบนาบ "ท่านพ่อของข้าน่าจะกำลังเลื่อนขั้นเป็นเซียนแล้วล่ะขอรับ"

เฉินกงหมิ่นหุบยิ้มทันที เขามองหลี่ผิงอันด้วยสีหน้าซับซ้อน แล้วก้มหน้าแทะขาต่าย

สุราเซียนตกถึงท้องไปหลายอึก นักพรตเฉินก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

"ช่องว่างด้านพรสวรรค์ระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรด้วยกันมันช่างห่างไกลกันเหลือเกิน!

"คนที่มีพรสวรรค์ดีเกิดมาก็สอดคล้องกับมรรคา การบำเพ็ญเพียรทะลวงขั้นก็เหมือนกับการดื่มน้ำเย็น แล้วผู้บำเพ็ญเพียรที่พรสวรรค์ธรรมดาๆ พอจะบำเพ็ญเพียรได้อย่างพวกเราล่ะ? สำนักก็ไม่ให้ความสำคัญ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรก็เชื่องช้า อยากได้ทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียรก็ต้องไปดิ้นรนไปต่อสู้แย่งชิงมาเอง

"ร่างกายนี้พัวพันกับกรรม แล้วจิตใจนี้จะสงบนิ่งดั่งบ่อน้ำเก่าไร้ระลอกคลื่นตลอดไปได้อย่างไร? เฮ้อ!

"มหาศาสดาบนเกาะจินอ๋าวในทะเลตะวันออกกล่าวไว้ว่า การบำเพ็ญเพียรคือเรื่องที่ยุติธรรมที่สุดสำหรับสรรพสิ่ง แต่ในสายตาของข้านักพรต สรรพชีวิตจะหาความยุติธรรมมาจากไหน"

หลี่ผิงอันพูดพลางหัวเราะ "แค่สามารถบำเพ็ญเพียรได้ ก็เหนือกว่าสรรพชีวิตถึงเก้าในสิบส่วนแล้วไม่ใช่หรือขอรับ?"

"ก็จริง" เฉินกงหมิ่นพูดพลางหัวเราะ "ฟังเจ้าพูดแบบนี้ จิตเต๋าของข้านักพรตก็สบายขึ้นเยอะเลย"

หลี่ผิงอันถือตลับสุราขึ้นจิบ เอี้ยวตัวมองม่านฝนที่ตกปรอยๆ

เขาพึมพำว่า "ความแตกต่างของแต่ละบุคคลบนโลกใบนี้มันมากเกินไป คำว่ายุติธรรมสองคำนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับคนโง่ที่พูดเพ้อเจ้อหรอกขอรับ"

"ความแตกต่างของแต่ละบุคคล?"

เฉินกงหมิ่นยิ้มๆ

"คำพูดของเจ้านี่แปลกใหม่ดีนะ ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ"

"เรื่องพวกนี้ก็ไม่เกี่ยวกับท่านและข้าหรอกขอรับ"

หลี่ผิงอันพูดพลางหัวเราะ "พวกเราเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรตัวเล็กๆ พยายามเป็นเซียนแสวงหามรรคาก่อนค่อยว่ากันเรื่องอื่น หยวนเซียนก็เป็นแค่ระดับที่พอจะยืนหยัดบนโลกใบนี้ได้เท่านั้น ดูแลตัวเองให้ดีก็พอแล้วขอรับ"

เฉินกงหมิ่นพยักหน้ายิ้มๆ แล้วถามอีกว่า "ผิงอัน เจ้าเตรียมตัวจะจากไปเมื่อไหร่?"

"ก็ภายในสองวันนี้แหละขอรับ"

หลี่ผิงอันกล่าว

"ถ้าฝั่งทะเลตะวันออกยังสู้กันอยู่ ก็จะพยายามอ้อมไปทางทิศตะวันตก ให้ผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อพาข้าไป วันเดียวก็กลับถึงสำนักได้แล้วขอรับ"

"ต้องให้ข้าเขียนจดหมายตอบกลับให้เจ้าไหม?"

นักพรตเฉินพูดพลางหัวเราะ "ก็เขียนว่า จดหมายจากสำนักข้านักพรตได้รับแล้ว ศิษย์ผู้นี้ยอดเยี่ยมมาก สามารถเข้าบำเพ็ญเพียรในสำนักฝ่ายนอกได้ ฮ่าฮ่า! ผู้อาวุโสฝ่ายนอกร้อยทั้งแปดสิบต้องบินมาอัดข้านักพรตสักตั้งแน่!"

ใครจะคาดคิดว่าหลี่ผิงอันจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านต้องให้จดหมายข้าสักฉบับจริงๆ ขอรับ ก็เขียนตามที่ท่านเพิ่งพูดไปนั่นแหละ ส่วนประโยคที่ว่าศิษย์ผู้นี้ยอดเยี่ยมมาก ก็ไม่ต้องเขียนลงไปหรอกขอรับ"

นักพรตเฉินชะงักไป "เมื่อกี้ข้าแค่พูดเล่นนะ"

หลี่ผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "พวกเราทำอะไรก็ต้องรอบคอบไว้ก่อน จะได้ไม่ให้คนอื่นมาจับผิดได้ขอรับ" นักพรตเฉินเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ "บิดาของเจ้ากราบปรมาจารย์ในสำนักเป็นอาจารย์แล้ว เหตุใดต้องระมัดระวังตัวถึงเพียงนี้ด้วย?"

"รอบคอบไว้บ้างย่อมดีกว่าขอรับ"

หลี่ผิงอันพูดเสียงเบา

"ตอนนี้ท่านพ่อของข้าแค่ใกล้จะเลื่อนขั้นเป็นเซียน ไม่ใช่ว่าบรรลุขั้นเทียนเซียนแล้ว ความโชคดีต่างๆ ที่สองพ่อลูกเราได้รับในสำนัก ล้วนมาจากรางวัลที่ท่านปรมาจารย์ประทานให้ ท้ายที่สุดแล้วสิ่งเหล่านี้ก็เป็นดั่งน้ำไร้ราก ไม่อาจยั่งยืน

"กล่าวอีกนัยหนึ่ง ท่านพ่อของข้าได้อำนาจมาเพราะอาจารย์ หากวันหน้าสูญเสียอำนาจ ย่อมมีผู้ที่อิจฉาริษยาลงมือคิดบัญชีกับสองพ่อลูกเราแน่

"ดังนั้น ทุกเรื่องต้องไม่ปล่อยให้ตกเป็นขี้ปากใคร ถึงจะลดความกังวลในภายหลังลงได้บ้าง

"วันหน้าหากท่านพ่อของข้าเจริญรุ่งเรือง ทะลวงขั้นเจินเซียน บรรลุขั้นเทียนเซียน สองพ่อลูกเราถึงจะนับว่ายืนหยัดในสำนักได้อย่างมั่นคง

"ที่ข้าอยากหาเทียนเซียนหรือเจินเซียนในสำนักเพื่อกราบเป็นอาจารย์มาตลอด ความจริงก็มีข้อพิจารณาในด้านนี้ด้วยขอรับ"

เฉินกงหมิ่นครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วพยักหน้าช้าๆ "เจ้าคิดแบบนี้ก็ถูก รากฐานของพวกเจ้าพ่อลูกตื้นเขินเกินไป หากมีคำพูดใดทำให้ปรมาจารย์ไม่พอใจ สถานการณ์ก็จะพลิกผันทันที... เดี๋ยวค่อยกลับมากิน! ข้านักพรตจะไปเขียนจดหมายตอบกลับให้เจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"

"ขอบคุณขอรับนักพรต"

"โธ่เอ๊ย ตอนนี้ก็เป็นศิษย์สำนักเดียวกันแล้ว วันหน้าเจ้าเรียกข้าว่าศิษย์พี่ ก็ทำเอาข้านักพรตหน้าบานจนจะปริอยู่แล้ว!"

เฉินกงหมิ่นสะบัดแขนเสื้อ แล้วรีบเดินเข้าไปในเรือน

ส่วนหลี่ผิงอันก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ไผ่ ฉีกเนื้อกระต่าย จิบสุราเซียน แล้วเหม่อมองม่านฝนต่อไป

ไม่นานนัก นักพรตเฉินก็โยนป้ายหยกสื่อสารให้หลี่ผิงอันหนึ่งชิ้น

หลี่ผิงอันเพิ่งจะเอ่ยปากขอบคุณ จิตเต๋าก็เกิดความสั่นไหวขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เป็นความสั่นไหวแบบเดียวกับตอนที่มีอันตรายมาเยือนอย่างกะทันหัน

วิง วิ้งๆ! หลี่ผิงอันรีบล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงถุงหอมเก็บของที่เก็บป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆาไว้ต่างหากออกมาจากชุดเกราะอ่อนด้านในทันที

ถุงหอมใบนี้กำลังสั่นอย่างรุนแรง บนนั้นมีลวดลายสีทองกะพริบวาบ นี่คืออาคมห้ามปรามที่สลักไว้บนของวิเศษ

อาคมห้ามปรามเหล่านี้ดูเหมือนกำลังหลอมละลายอย่างรวดเร็ว! หลี่ผิงอันโยนถุงหอมขึ้นไปในอากาศทันที รอบกายปรากฏแสงวิเศษคุ้มกันหลายสายสว่างวาบ เขาคว้าตัวเฉินกงหมิ่นมาบังไว้ด้านหลังอย่างรวดเร็ว แล้วถอยร่นอย่างรวดเร็ว

เพล้ง! ของวิเศษถุงหอมแตกกระจายทันที ป้ายหยกรูปมีดอีโต้ลอยอยู่กลางอากาศ แสงสว่างที่สาดส่องออกมาจากป้ายพุ่งตรงขึ้นสู่สวรรค์! พลังวิญญาณรวมตัวกันอย่างฉับพลัน เกิดเป็นน้ำวนล้อมรอบเสาแสง สายฟ้าหลายสายแลบแปลบปลาบตัดกันไปมา

หลี่ผิงอันและเฉินกงหมิ่นถอยออกมานอกอารามเต๋าแล้ว

ในตอนนั้นเอง! สายฟ้าสีเขียวสายหนึ่งผ่าลงมาจากใจกลางน้ำวน เชื่อมต่อกับป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆาที่ลอยอยู่กลางอากาศ ร่างอรชรสายหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากด้านหลังสายฟ้าอย่างจัง!

นิมิตประหลาดทุกแห่งสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

หลี่ผิงอันและเฉินกงหมิ่นสบตากัน เฉินกงหมิ่นกำลังจะพุ่งเข้าไปช่วยคนทันที แต่กลับถูกหลี่ผิงอันยื่นมือมาดึงไว้

"ผิงอัน! เป็นเซียนจากสำนักหมื่นเมฆาของเรา! ในมือของนางก็มีป้ายคืนสู่สำนักชิ้นหนึ่งเหมือนกัน!"

"อย่าเพิ่งเข้าไป พลังเซียนในร่างของนางอาจจะควบคุมไม่อยู่ได้ทุกเมื่อ... ผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อ! เลิกอ่านหนังสือได้แล้ว!"

หลี่ผิงอันหันหน้าไปตะโกนเสียงดัง "รีบมาช่วยคนเร็วเข้า!"

"มาแล้วๆ! นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!"

ร่างของเวยเหยียนจื่อบินทะยานมาจากภูเขาด้านหลังอย่างรวดเร็ว เขารีบเก็บสมุดภาพในมือ ใบหน้าที่แดงก่ำกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

...

ครู่ต่อมา

ภายในอารามเต๋าของนักพรตเฉิน

หลี่ผิงอันขมวดคิ้วยืนอยู่ข้างเตียง ใกล้มือมีขวดและกระปุกวางเรียงราย

เวยเหยียนจื่อและเฉินกงหมิ่น คนหนึ่งออกไปวางค่ายกลอยู่ด้านนอก อีกคนหนึ่งยืนมองด้วยความห่วงใยอยู่ด้านหลัง

บนเตียงมีหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่

ใบหน้าของนางดูค่อนข้างอ่อนเยาว์ ระดับการบำเพ็ญเพียรดูเหมือนจะเป็นขั้นเจินเซียน หรืออาจจะสูงกว่าเจินเซียน... ซึ่งสำหรับหลี่ผิงอันในตอนนี้ถือว่าสูงเกินไปจริงๆ ไม่อาจตัดสินได้อย่างแน่ชัด

น่าจะเป็นขั้นครึ่งก้าวเทียนเซียนกระมัง? เซียนหญิงผู้นี้ใบหน้าซีดเผือด เส้นผมยาวที่เดิมทีเกล้าเป็นมวยงูศักดิ์สิทธิ์หลุดลุ่ย รูปร่างที่ค่อนข้างผอมบางมีบาดแผลน่ากลัวหลายแห่ง

โชคดีที่หลี่ผิงอันพกโอสถเซียนติดตัวมาค่อนข้างมาก โอสถเซียนบางอย่างแม้แต่เทียนเซียนก็สามารถใช้รักษาอาการบาดเจ็บได้ ซึ่งตอนนี้เขาได้ป้อนให้เซียนหญิงผู้นี้กินไปแล้ว

การใช้สัมผัสวิญญาณขั้นหนิงกวงไปตรวจสอบร่างเซียนของเจินเซียน นั่นก็ไม่ต่างอะไรกับการหาเรื่องใส่ตัว

หลี่ผิงอันไม่ได้ทดลองสุ่มสี่สุ่มห้า หลังจากป้อนโอสถให้นางแล้ว เขาก็แค่สังเกตสีหน้าท่าทางของนาง และสัมผัสถึงความเปลี่ยนแปลงของกลิ่นอายรอบตัวนาง

เซียนหญิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ริมฝีปากที่แห้งผากขยับเปิดปิดเบาๆ

หลี่ผิงอันรีบพูดขึ้นทันที "ข้าคือหลี่ผิงอัน ศิษย์สำนักหมื่นเมฆา เป็นสหายสนิทกับมู่หนิงหนิง ศิษย์ของชิงซวี่ ขอให้ผู้อาวุโสพักฟื้นอย่างสบายใจเถิด ผู้อาวุโสใช้ป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆา จึงถูกเคลื่อนย้ายมายังป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆาในมือของข้าขอรับ"

คิ้วที่ขมวดมุ่นของเซียนหญิงค่อยๆ คลายลง น่าจะเป็นเพราะได้ยินชื่อที่คุ้นเคย

เฉินกงหมิ่นถาม "ผิงอัน? เจ้ารู้จักหรือ?"

หลี่ผิงอันตอบ "นี่น่าจะเป็นเจินเซียนแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง ฉายาเต๋าชิงซู่ขอรับ"

ความจริงหลี่ผิงอันก็แค่เคยได้ยินศิษย์น้องมู่พูดถึง ว่าท่านลุงหญิงชิงซู่ของนางเป็นคนคลั่งไคล้ในมรรคา บำเพ็ญมรรคาสู่อวิ๋น กลางหน้าผากมีรอยประทับรูปดอกบัว ได้รับสมญานามว่าเป็นเซียนอันดับหนึ่งในรอบพันปีของยอดเขาเมฆาสายรุ้ง บำเพ็ญเพียรมาสามร้อยกว่าปีก็มีความหวังที่จะทะลวงขึ้นสู่ขั้นเทียนเซียน

เซียนหญิงผู้นี้ถือป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆา ย่อมต้องเป็นคนที่สำนักให้ความสำคัญ ระดับการบำเพ็ญเพียรก็ตรงกัน กลิ่นอายเต๋าไม่มีสิ่งเจือปนแม้แต่น้อยก็สอดคล้องกับลักษณะของมรรคาสู่อวิ๋น...

ที่เขาเดาน่าจะถูกต้องแปดเก้าส่วนแล้ว

เวยเหยียนจื่อวางค่ายกลเสร็จก็รีบวิ่งเข้ามา "ผิงอัน! ข้าตรวจสอบดูหมดแล้ว! รัศมีหลายร้อยลี้ชั่วคราวนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติ! นางเป็นอย่างไรบ้าง?"

หลี่ผิงอันกล่าว "ผู้ดูแล ท่านมาดูอาการบาดเจ็บของเซียนผู้นี้สิขอรับ"

"ข้าจะลองดู!"

เวยเหยียนจื่อเดินเข้าไปใกล้ ชี้ปลายนิ้วไปที่เซียนหญิงจากระยะไกล จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก

"จิตวิญญาณแทบจะแตกซ่าน ร่างเซียนได้รับบาดเจ็บหลายสิบแห่ง อาการบาดเจ็บนี้เอาถึงตายได้เลยนะ...

"แต่นางน่าจะใช้วิชาลับบางอย่าง หรือไม่ก็ของวิเศษล้ำค่าอะไรสักอย่าง ในจิตวิญญาณของนางถึงมีพลังเซียนประหลาดสายหนึ่ง ที่ช่วยพยุงจิตวิญญาณที่เกือบจะแตกซ่านไว้ได้อย่างหวุดหวิด

"อาการบาดเจ็บที่ร่างเซียนใช้โอสถรักษาก็หาย ตอนนี้ปัญหาหลักอยู่ที่จิตวิญญาณของนาง ถ้านางมีจิตใจไม่เข้มแข็งพอ ก็อาจจะเกิดปัญหาได้ง่ายๆ"

เฉินกงหมิ่นถาม "ข้าจะไปรายงานให้ทางสำนักทราบ!"

"ไม่ได้ขอรับนักพรต"

หลี่ผิงอันขมวดคิ้วเล็กน้อย "เรื่องนี้มีเงื่อนงำ ป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆาน่าจะส่งผู้ใช้กลับสำนักถึงจะถูก เหตุใดถึงได้มาหาข้าที่นี่ได้?"

เวยเหยียนจื่อกล่าว "พอเจ้าพูดขึ้นมาก็จริงแฮะ เว้นเสียแต่ว่า เส้นทางกลับสำนักจะถูกคนร่ายเวทปิดกั้นเอาไว้"

"มี... ค่ายกล... ขวาง..."

เซียนหญิงผู้นั้นอ้าปากเล็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอย่างยิ่ง

"อย่า... สนใจข้า... จาก... ไป... ก็พอ..."

ผู้บำเพ็ญเพียรทั้งสามต่างมองหน้ากัน

เฉินกงหมิ่นพูดเสียงเบา "หากเห็นคนในสำนักเดียวกันตกอยู่ในอันตรายแล้วไม่ช่วย จิตเต๋าจะสงบได้อย่างไร?"

เวยเหยียนจื่อตาเป็นประกาย "หากสามารถคุ้มกันนางกลับสำนักได้ ย่อมต้องเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่แน่"

หลี่ผิงอันหยิบแผนที่ที่ตัวเองหาซื้อมาจากในสำนักออกมากางดูอย่างละเอียด หวังจะหาเส้นทางหลบหนีฉุกเฉินสักสองสามเส้นทาง

เฉินกงหมิ่นและเวยเหยียนจื่อกำลังปรึกษากันว่าจะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บให้เซียนหญิงร่วมสำนักผู้นี้อย่างไร

หลี่ผิงอันถือแผนที่ไว้ ความคิดแล่นพล่านอยู่อย่างต่อเนื่อง

ประโยคสองประโยคที่เซียนหญิงบาดเจ็บสาหัสพูดออกมา หลี่ผิงอันตีความได้ดังนี้ 'เดิมทีข้าอยากจะพึ่งป้ายคืนสู่สำนักเพื่อกลับสำนัก แต่ถูกค่ายกลขัดขวาง จึงถูกเคลื่อนย้ายมาที่นี่'

'พวกเจ้าไม่ต้องสนใจข้า รีบหนีไปเสีย'

ผู้อาวุโสชิงซู่ไม่มีความรู้สึกดีใจที่ได้รับความช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย แต่กลับบอกให้พวกเขารีบหนีไปงั้นหรือ?

แย่แล้ว!

หลี่ผิงอันเงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เกือบจะตะโกนออกมาว่า "รีบหนีไป!"

นักพรตทั้งสองที่อยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วมองเขา

หลี่ผิงอันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "อาจจะมีผู้เยี่ยมยุทธ์กลุ่มใหญ่ไล่ล่าสังหารนางอยู่ แถมยังปิดเส้นทางกลับเขาของนางด้วย! รีบลบร่องรอยที่นี่แล้วหนีไปเร็วเข้า ช้ากว่านี้จะหนีไม่พ้นแล้ว!"

นักพรตเฉินถาม "นี่? ผิงอัน เหตุใดจู่ๆ เจ้าถึงพูดแบบนี้..."

"ท่านทั้งสองยอมเชื่อข้าหรือไม่?"

เวยเหยียนจื่อพยักหน้าทันที "เชื่อ!"

"เดี๋ยวผู้ดูแลร่ายเวทใช้ไฟแท้เผาอารามเต๋านี้ทิ้งซะ!"

"เผา เผาที่นี่เนี่ยนะ?" เฉินกงหมิ่นเบิกตากว้าง "นี่ยังไม่มีศัตรูบุกมาเลยไม่ใช่หรือ? ข้านักพรตยังไม่อยากตัดขาดทางโลกตอนนี้นะ!"

"รอให้ศัตรูที่แข็งแกร่งบุกมา พวกเราก็หนีไม่รอดแล้วขอรับ"

หลี่ผิงอันหยิบของวิเศษถุงหอมที่เปล่งแสงเซียนนวลตาออกมาจากแขนเสื้อ แล้วพูดเร็วปรื๋อ "ผู้ดูแล ของชิ้นนี้คือของวิเศษที่ข้าเตรียมไว้ใช้จับสัตว์เลี้ยงวิญญาณ สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้ ชั่วคราวนี้ให้เก็บผู้อาวุโสชิงซู่ไว้ในนี้ก่อน!

"พวกเราต้องหาทางติดต่อกับสำนักให้ได้ แต่ตอนนี้ป้ายหยกสื่อสารใช้ไม่ได้แล้ว ของสิ่งนี้ถูกคนที่มีเจตนาไม่ดีสกัดกั้นได้ง่าย

"ผู้เยี่ยมยุทธ์ในสำนักก็ต้องกำลังตามหาผู้อาวุโสชิงซู่อยู่แน่ พวกเราแค่พานางข้ามผ่านเคราะห์กรรมครั้งนี้ไปให้ได้ แล้วไปรวมตัวกับผู้เยี่ยมยุทธ์ในสำนักก็พอ!"

เวยเหยียนจื่อดูเหมือนจะใจลอยเล็กน้อย พึมพำว่า "เหตุใดถึงได้ชักนำศัตรูที่แข็งแกร่งมาไล่ล่าสังหารได้? เซียนสำนักหมื่นเมฆาของเราก็มีคนกล้าไล่ล่าสังหารด้วยหรือ?"

หลี่ผิงอัน... แล้วบาดแผลบนตัวนางได้มาอย่างไรเล่า!

"บางทีอาจจะเกี่ยวข้องกับโบราณสถานในทะเลตะวันออกขอรับ"

หลี่ผิงอันอธิบายเพิ่มเติมอีกสองสามประโยค "เมื่อกี้ข้าสังเกตดูบาดแผลทั่วร่างของผู้อาวุโสแล้ว น่าจะถูกคนหลายคนลงมือทำร้ายในเวลาอันสั้น มีบาดแผลหลายแห่งซ้อนทับกัน กลิ่นอายเต๋าที่หลงเหลืออยู่ก็มีหลากหลายรูปแบบ

"บางที ผู้อาวุโสท่านนี้อาจจะแย่งชิงของล้ำค่าบางอย่างมาได้ จึงตกเป็นเป้าโจมตีของทุกคน ตอนที่ถูกรุมล้อมโจมตีก็เลยฝืนใช้ป้ายคืนสู่สำนักหนีเอาชีวิตรอดมาได้"

เวยเหยียนจื่อสูดลมหายใจเข้าลึก "ใช่! ในร่างของนางมีพลังวิญญาณสายหนึ่งที่ยากจะอธิบายได้ กำลังหลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของนาง!"

เวยเหยียนจื่อได้สติกลับมาแล้ว

หากเป็นจริงอย่างที่หลี่ผิงอันพูด เช่นนั้นหลังจากนี้จะต้องมีศัตรูที่แข็งแกร่งนับไม่ถ้วนแห่กันมาจากทางทะเลตะวันออกแน่

หลี่ผิงอันโน้มตัวเข้าไปใกล้เซียนหญิง แล้วพูดเสียงเบา "ผู้อาวุโส ท่านถูกเคล็ดวิชาประทับตรา หรือหนอนกู่ที่สามารถตามหาตัวท่านได้หรือไม่ขอรับ?"

ริมฝีปากของเซียนหญิงขยับเปิดปิดเบาๆ พูดคำว่า "ไม่มี" ออกมา และพูดคำว่า "ไป" ออกมาอย่างยากลำบาก

เห็นได้ชัดว่านี่ก็เป็นคนที่มีนิสัยเด็ดเดี่ยวเข้มแข็งเช่นกัน

เวยเหยียนจื่อไม่กล้าชักช้า รับ 'ถุงสัตว์เลี้ยงวิญญาณ' ของหลี่ผิงอันมา พูดขออภัยล่วงเกินต่อชิงซู่ ใช้พลังเซียนปกคลุมทั่วร่างของนาง แล้วเก็บนางเข้าไปในถุงสัตว์เลี้ยงวิญญาณ

ครู่ต่อมา

เปลวเพลิงสีส้มกลุ่มหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาจากอารามเต๋า แต่แสงไฟถูกค่ายกลรอบด้านบดบังไว้จนหมดสิ้น

เวยเหยียนจื่อใช้วิชาแปลงกายเป็นแสงรุ้ง มือซ้ายดึงหลี่ผิงอัน มือขวาคว้าเฉินกงหมิ่น พุ่งทะยานไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้อย่างสุดกำลัง

ภายใต้คำแนะนำของหลี่ผิงอัน พวกเขาหาอารามร้างแห่งหนึ่งใกล้กับเมืองใหญ่พบ เวยเหยียนจื่ออาศัยพลังเซียนขุดเจาะถ้ำที่พักง่ายๆ ขึ้นมาใต้ดิน โดยอาศัยไอขุ่นของโลกมนุษย์ช่วยบดบัง

ทั้งสามปรึกษากันอยู่สองสามประโยค ก็ตัดสินใจว่าจะไม่ส่งป้ายหยกใดๆ ออกไป ขั้นตอนต่อไปให้นักพรตเฉินเดินทางขึ้นเหนือ หาทางกลับสำนักหรือติดต่อกับผู้เยี่ยมยุทธ์ในสำนักให้ได้ แล้วค่อยมารับที่นี่

งานส่งจดหมายนี้ ความจริงหลี่ผิงอันตั้งใจจะทำเอง แต่ถูกเวยเหยียนจื่อและเฉินกงหมิ่นห้ามไว้พร้อมกัน

เวยเหยียนจื่อพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ผิงอัน เจ้าเป็นแค่ขั้นหนิงกวง ความเร็วในการขี่ของวิเศษบินนั้นช้าเกินไป บินกลับไปเป็นเส้นตรงยังต้องใช้เวลาตั้งสิบวัน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าระหว่างทางยังต้องคอยระวังศัตรูที่แข็งแกร่งจากทุกสารทิศอีก เจ้าอยู่ข้างกายข้านี่แหละ อย่าเดินเพ่นพ่านไปไหน"

เฉินกงหมิ่นก็พูดเช่นกัน "ถึงข้านักพรตจะไม่ใช่เซียน แต่อย่างไรก็อยู่ขั้นเลี่ยนซวีระดับเจ็ดแล้ว ไม่ขาดไหวพริบในการรับมือหรอก"

หลี่ผิงอันไม่ได้ดึงดันอะไรมากนัก เขาหยิบแผนที่ออกมาวางแผนเส้นทางที่ค่อนข้างปลอดภัยสองเส้นทางให้เฉินกงหมิ่น หลังจากเฉินกงหมิ่นจำได้แล้วก็รีบจากไป

หลังจากนักพรตเฉินจากไปได้ไม่นาน เวยเหยียนจื่อยังไม่ทันได้ฟื้นฟูพลังเซียนที่สูญเสียไปเลย

หลี่ผิงอันกอดของวิเศษเซียนทรงกลมลูกหนึ่งไว้ แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง "ข้าคิดไปคิดมาก็ยังรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยเท่าไหร่ ผู้ดูแล พวกเราย้ายไปทางตะวันออกเฉียงใต้ใต้ดินสักหกร้อยลี้ ไปอยู่ใต้ดินใกล้ๆ เมืองใหญ่ข้างๆ นั่นดีไหมขอรับ?"

เวยเหยียนจื่อขมวดคิ้ว "ผิงอัน ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนรอบคอบ แต่เจ้าทำแบบนี้... หรือว่าไม่ไว้ใจเฉินกงหมิ่น?"

"นักพรตเฉินคบหากับข้ามาหลายปี ข้าจะไม่ไว้ใจเขาได้อย่างไรขอรับ?"

หลี่ผิงอันกล่าว

"ความสามารถของเทียนเซียน เคลื่อนภูเขาถมทะเล หากศัตรูจับตัวนักพรตเฉินไปได้ เกรงว่าจะสามารถสอดแนมจิตใจของนักพรตเฉินได้อย่างง่ายดาย

"ผู้ดูแล ท่านเพิ่งเข้าสู่ขั้นเซียนได้ไม่ถึงสองปี ส่วนข้าก็มีระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำต้อยยังไม่สำเร็จขั้นจู้จี หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งระดับเจินเซียนขึ้นไปตรงๆ เก้าในสิบส่วนก็คือตายสถานเดียว!

"ชีวิตสำคัญที่สุด ตอนนี้พวกเราระมัดระวังตัวให้มากเข้าไว้ก็ไม่เสียหายหรอกขอรับ!"

เวยเหยียนจื่อหัวเราะพลางถอนหายใจ "ข้าหลวมตัวลงเรือโจรของเจ้าเข้าแล้วจริงๆ ช่างเถอะๆ เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน"

ทันใดนั้น เวยเหยียนจื่อก็ต้องวุ่นวายอีกยกใหญ่ พาหลี่ผิงอันและเซียนหญิงที่ถูกเก็บไว้ในถุงสัตว์เลี้ยงวิญญาณมุดดินหนีไป

เดิมทีเวยเหยียนจื่อก็มีมาดของเซียนอยู่บ้าง สัญชาตญาณจึงอยากจะเหาะเหินเดินอากาศ ขี่เมฆาทะยานไป แต่ภายใต้การเกลี้ยกล่อมอย่างหนักของหลี่ผิงอัน นักพรตขั้นหยวนเซียนผู้นี้ก็ค่อยๆ ชินกับการมุดดินหนี หากหาแม่น้ำใต้ดินพบ แล้วอาศัยพลังเซียนของตัวเองใช้วิชาบังคับน้ำอำพรางตัว ก็จะไม่เหลือร่องรอยใดๆ เลยแม้แต่น้อย

เมื่อพวกเขาหาที่ซ่อนตัวแห่งใหม่ใต้ดินพบ เวยเหยียนจื่อก็ขุดเจาะถ้ำที่พักง่ายๆ ขึ้นมาสองแห่งตามที่หลี่ผิงอันบอก

ถ้ำที่พักแห่งแรกอยู่ลึกลงไปใต้ดินสามร้อยจ้าง จงใจวางขวดหยกเปล่าที่เคยใส่โอสถเซียนไว้สองใบ รวมทั้งเศษผ้าที่เปื้อนเลือดของเซียนหญิง

นี่เห็นได้ชัดว่าเป็นของหลอกตา

ถ้ำที่พักแห่งที่สองอยู่ลึกลงไปใต้ดินพันจ้าง ซ่อนตัวอยู่ในรอยพับของชีพจรปฐพี ถูกเวยเหยียนจื่อวางม่านพลังเซียนไว้อย่างระมัดระวัง

นี่ถึงจะเป็นที่ซ่อนตัวที่แท้จริงของพวกเขา

หลังจากจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จ เวยเหยียนจื่อก็นั่งลงบนม้านั่งพับตัวเล็กที่หลี่ผิงอันหยิบออกมา จิตเต๋าเกิดความรู้สึกประหลาดๆ นิดหน่อย... เป็นความรู้สึกปลอดภัย

เวยเหยียนจื่อถามด้วยความสงสัย "ผิงอัน เมื่อก่อนเจ้าถูกคนไล่ล่าสังหารบ่อยหรือ?"

ไล่ล่า! หลี่ผิงอันยิ้มขื่น "ก็แค่รักตัวกลัวตายเท่านั้นแหละขอรับ ของที่เตรียมไว้ก่อนออกจากบ้านก็ได้ใช้ประโยชน์หมดเลย"

"เจ้าหนีตายได้ชำนาญเกินไปแล้วนะ!"

เวยเหยียนจื่อหัวเราะออกมา นึกอะไรขึ้นมาได้ ก็หยิบถุงสัตว์เลี้ยงวิญญาณใบนั้นออกมาจากแขนเสื้อ ปากก็พร่ำบอกว่า "ขออภัยล่วงเกิน" แล้วนำเซียนหญิงที่บาดเจ็บสาหัสออกมาวางบนพรมที่หลี่ผิงอันปูไว้

อาการบาดเจ็บที่ร่างเซียนของนางฟื้นฟูขึ้นมากแล้ว

แม้จะยังมีคราบเลือดเต็มตัว แต่บาดแผลน่ากลัวก่อนหน้านี้ส่วนใหญ่ก็เริ่มสมานตัวแล้ว

หลี่ผิงอันสังเกตความสามารถในการสมานแผลของร่างเต๋าเทียนเซียนด้วยความสนใจ ในแววตาเต็มไปด้วยความชื่นชม

"ผิงอัน เจ้าเป็นผู้น้อยนะ!"

เวยเหยียนจื่อขมวดคิ้วกล่าว

"อย่าจ้องมองผู้อาวุโสในสำนักแบบนี้สิ ค่อนข้างจะไร้มารยาทไปหน่อยนะ"

หลี่ผิงอันถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านี่คือเซียนหญิง จึงประสานมือคารวะแบบเต๋า

"เอ๊ะ?"

เวยเหยียนจื่อขมวดคิ้ว หยิบแผ่นหยกบางๆ ชิ้นหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แผ่นหยกชิ้นนี้สั่นสะเทือนเบาๆ แล้วแตกสลายไป

สีหน้าของหยวนเซียนผู้นี้แข็งค้างไปในพริบตา ใบหน้าก็ซีดเผือดเล็กน้อย

"ค่ายกลของอารามเต๋าแห่งนั้นถูกทำลายแล้ว... มีเซียนหลายคนโฉบผ่านที่นั่น... อย่างน้อยก็มีกลิ่นอายของเทียนเซียนสามสี่คน!"

เวยเหยียนจื่อกลืนน้ำลาย หันไปมองหลี่ผิงอัน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ผิง... ผิงอัน เจ้าหนีไปเร็วเข้า! ต่อไปพวกเขาต้องค้นหาพวกเราไปทั่วแน่! ซ่อนอยู่ที่นี่ได้ไม่นานหรอก!"

หลี่ผิงอันกลับนิ่งสงบมาก เขายิ้มถามว่า "เหตุใดผู้ดูแลถึงไม่ทิ้งผู้อาวุโสท่านนี้ไว้ แล้วหนีไปพร้อมกับข้าล่ะขอรับ?"

"ทอดทิ้งคนในสำนักเดียวกัน ถือว่าไร้คุณธรรม!"

เวยเหยียนจื่อถอนหายใจ "ถึงข้านักพรตจะไม่มีความสำคัญอะไรในสำนัก และไม่รู้จักกับเซียนชิงซู่แห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้งผู้นี้ แต่เรื่องทอดทิ้งคนในสำนักเดียวกันแบบนี้ ข้านักพรตทำไม่ได้เด็ดขาด!"

หลี่ผิงอันถามอีก "แล้วเหตุใดผู้ดูแลถึงเกลี้ยกล่อมให้ข้าหนีไปล่ะขอรับ?"

เวยเหยียนจื่ออึ้งไป

หลี่ผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ผู้ดูแลลองคิดในมุมกลับกันดูสิขอรับ เซียนกลุ่มนี้บุกเข้ามาในราชวงศ์เซียนหลินเจิ้งแล้ว สัมผัสเซียนของพวกเขาตรวจสอบได้เป็นพันลี้ ตอนนี้คงกำลังค้นหาลูกศิษย์สำนักหมื่นเมฆาที่ประจำการอยู่ที่นี่ไปทั่วเพื่อสอบสวน แล้วข้าจะหนีพ้นได้อย่างไร? หากตอนนี้ข้าหนีไป วันหน้าสองพ่อลูกข้าจะมีหน้ายืนหยัดในสำนักได้อย่างไร?"

"ซี๊ด——"

เวยเหยียนจื่อสูดลมหายใจเข้าลึก

"ก็มีเหตุผลเหมือนกัน"

หลี่ผิงอันพูดพลางหัวเราะ "หรือว่าผู้ดูแลลืมไปแล้ว ข้ายังมีสิ่งนี้อยู่"

เขาหยิบป้ายคืนสู่สำนักหมื่นเมฆาของตัวเองออกมา "หากข้าอยากไป อาศัยของสิ่งนี้ก็สามารถกลับเขาได้โดยตรง แถมไม่มีค่ายกลมาขวางข้าด้วย

"เมื่อกี้ข้าคำนวณดูอย่างละเอียดแล้ว ตอนที่ผู้อาวุโสชิงซู่ท่านนี้ใช้ป้ายคืนสู่สำนัก น่าจะอยู่ภายในโบราณสถาน จึงถูกค่ายกลขัดขวาง

"ความจริงตอนนี้ข้าไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกขอรับ"

"ก็จริง เกือบลืมไปเลยว่าเจ้าก็มีของสิ่งนี้อยู่ชิ้นหนึ่ง ข้านักพรตจะได้วางใจเสียที"

เวยเหยียนจื่อถึงเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก ฉีกยิ้มกว้าง

"เจ้ายังหนุ่มยังแน่น ยังไม่ได้ใช้ชีวิตที่ดีเลย ข้านักพรตสามารถทะลวงขั้นหยวนเซียนได้ก็พอใจมากแล้ว ไม่มีอะไรต้องเสียใจอีก

"แล้วต่อไปพวกเราควรทำอย่างไรดี?"

หลี่ผิงอันพูดเสียงขรึม "พลังเซียนของผู้ดูแลคือที่พึ่งของพวกเรา นอกจากนี้ ข้ายังมีวิธีที่จะทำให้พวกเรามีกำลังเสริมเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งทาง"

"อะไรหรือ?"

หลี่ผิงอันหยิบแหวนหยกที่บิดาให้เขามาเป็นสิ่งแรกออกมา หยิบกล่องผ้าไหมที่อยู่ข้างในออกมา เผยให้เห็นโอสถที่ปรมาจารย์จินเซียนประทานให้

กลิ่นหอมเข้มข้นของโอสถผสมผสานกับกลิ่นอายเต๋าที่ดูลึกลับซับซ้อน ไหลเวียนไปมาอยู่ในถ้ำที่พักอันคับแคบนี้

แววตาของเวยเหยียนจื่อเหม่อลอยไปเล็กน้อย

โอสถระดับจินเซียน!

โอสถเซียนรักษาชีวิตที่จินเซียนหลอมขึ้น! เพียงแค่สัมผัสถึงกลิ่นอายเต๋าของโอสถเม็ดนี้ เวยเหยียนจื่อก็รับรู้ได้ถึงความล้ำค่าของโอสถเม็ดนี้ทันที

"ผิงอัน นี่มันโอสถระดับจินเซียนเลยนะ..."

"ในตัวข้ามีโอสถเซียนที่สามารถรักษาชีวิตผู้บำเพ็ญเพียรขั้นจู้จีได้อยู่หลายชนิดเลยขอรับ"

หลี่ผิงอันนั่งยองๆ ลงข้างกายเซียนหญิง ถอนหายใจเบาๆ

"โอสถแบบนี้ ข้าต้องอยู่ขั้นเจินเซียนถึงจะใช้แล้วไม่เสียของ

"ข้าตัดสินใจแล้ว ผู้ดูแลไม่ต้องพูดอะไรมาก หากท่านปรมาจารย์อยู่ที่นี่ก็คงไม่ห้ามเหมือนกันขอรับ"

พูดจบ เขาก็นำโอสถเม็ดนี้ไปจ่อที่ริมฝีปากของเซียนหญิง แล้วกดเบาๆ

ภายในถ้ำที่พักสว่างวาบด้วยแสงเซียนที่แผ่วเบา

...

หง่าง——หง่าง——

เสียงระฆังที่ดังขึ้นทางยอดเขาประธานของสำนักหมื่นเมฆาอย่างกะทันหัน ทำให้สรรพชีวิตในแต่ละยอดเขาแตกตื่น

ฝูงนกกระเรียนเซียนบินวนเวียนอยู่เหนือป่าเขา ร่างหลายร่างบินออกจากที่พักบำเพ็ญเพียรของตน มุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่ยอดเขาประธาน

บนยอดเขาเมฆาสายรุ้ง

"หนิงหนิง!"

เจินเซียนชิงซวี่เปลี่ยนมาใส่ชุดนักพรตสีเทา ในมือถือพัดพลิกเมฆาของวิเศษเซียนที่หลอมฟูมฟักมาหลายปี ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

"เมื่อหลายวันก่อนมีโบราณสถานปรากฏขึ้นที่ทะเลตะวันออก ท่านลุงหญิงชิงซู่ของเจ้าคว้าชัยชนะมาได้ ได้รับวาสนาครั้งใหญ่ แต่กลับถูกเซียนจากสำนักต่างๆ รุมล้อมโจมตี จนตอนนี้บาดเจ็บสาหัสไม่รู้ชะตากรรม!

"เจ้าสำนักโกรธเกรี้ยวมาก กำลังเรียกตัวเซียนในสำนักให้ออกไปช่วยเหลือพร้อมกัน

"เจ้าบำเพ็ญเพียรอยู่ในเขาอย่างสบายใจเถอะ อาจารย์จะไปดูเสียหน่อย ว่าใครหน้าไหนกล้ารังแกสำนักหมื่นเมฆาของเราถึงเพียงนี้!"

"ท่านอาจารย์!" มู่หนิงหนิงเต็มไปด้วยความกังวล "ท่านต้องรักษาสุขภาพด้วยนะคะ!"

"วางใจเถอะ!"

ชิงซวี่ถอนหายใจ บ่นพึมพำเสียงเบา "เรื่องแย่งชิงสมบัติในโบราณสถานมีอยู่บ่อยครั้ง ครั้งนี้พวกเราได้เปรียบครั้งใหญ่ เซียนสำนักอื่นจึงเกิดความไม่พอใจ ขอแค่พวกเรามีกำลังพลมากหน่อย คนพวกนั้นก็ยอมถอยไปเองแหละ"

มู่หนิงหนิงถึงเพิ่งถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูจากท่าทางของอาจารย์เมื่อกี้ เหมือนจะไปสู้ตายกับใครอย่างนั้นแหละ

"อาจารย์ไปก่อนล่ะ เจ้าบำเพ็ญเพียรอย่างสบายใจเถอะ"

ชิงซวี่พูดด้วยความกลัดกลุ้ม "ท่านลุงหญิงชิงซู่ของเจ้าบำเพ็ญมรรคาสู่อวิ๋น ปกติก็ไม่ค่อยพูดจากับใครเท่าไหร่

"เจ้าอย่าเห็นว่าปกติแล้วนางทำตัวเย็นชาดูหยิ่งยโสนะ อาจารย์เข้าสำนักมาพร้อมๆ กับนาง รู้ดีที่สุดว่านางไม่รู้ว่าจะพูดคุยกับคนอื่นอย่างไรต่างหาก

"เฮ้อ! นางไม่รู้ว่าถูกป้ายคืนสู่สำนักเคลื่อนย้ายไปที่ไหนแล้ว!"

มู่หนิงหนิงมองแผ่นหลังของอาจารย์ที่ขี่เมฆาจากไปอย่างเหม่อลอยอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็กลับไปที่เบาะรองนั่งของตัวเอง หยิบหุ่นไม้ตัวเล็กออกมาจากแขนเสื้อวางไว้ตรงหน้า ให้อยู่เป็นเพื่อนบำเพ็ญสมาธิด้วยกัน

ภูเขาด้านหลังของยอดเขาประธาน ท่ามกลางป่าไผ่

หลี่ต้าจื้อถูกเสียงระฆังรบกวน เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาจากการเข้าฌาน

"บำเพ็ญเพียรอย่างสบายใจก็พอ"

นักพรตคงหมิงพูดช้าๆ "เซียนในสำนักได้สมบัติจากโบราณสถานมา จึงถูกรุมล้อมโจมตี เจ้าสำนักกำลังเรียกตัวเซียนในแต่ละยอดเขาให้ออกไปช่วยเหลือ

"เจ้าตั้งใจเลื่อนขั้นเป็นเซียนก็พอ"

"ท่านอาจารย์" หลี่ต้าจื้อพูดเสียงเบา "ศิษย์ดูเหมือนจะขาดความเข้าใจไปบ้าง รู้สึกว่ายังขาดไปอีกนิดเดียวเท่านั้น"

"รอต่อไป" นักพรตคงหมิงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "การเป็นเซียนนั้นไม่ง่ายอยู่แล้ว นี่ไม่ใช่ประตูที่สามารถก้าวข้ามไปได้ด้วยพรสวรรค์เพียงอย่างเดียว ต้องสอดคล้องกับมรรคาวิถี เจ้าย่อมทำได้แน่"

"ขอรับ"

หลี่ต้าจื้อถอนหายใจเบาๆ ในใจยังคงว้าวุ่นอยู่บ้าง

นักพรตคงหมิงเข้าใจลูกศิษย์ของตัวเองดี จึงหยิบกระจกหยินหยางออกมา หวังจะตรวจสอบความปลอดภัยของหลี่ผิงอันเสียหน่อย แต่ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขากลับแข็งค้างไปอย่างเห็นได้ชัด

กระจกหยินหยาง ใช้ไม่ได้แล้วหรือ? สถานการณ์เช่นนี้มีเพียงสองความเป็นไปได้:

ไม่กระจกหยินหยางอีกบานอยู่ไกลเกินไป ก็กระจกหยินหยางอีกบานอยู่ในค่ายกลขนาดใหญ่ที่ตัดขาดการตรวจสอบ

อย่างไรเสียนี่ก็เป็นแค่ของวิเศษสื่อสารที่เขาหลอมขึ้นมาลวกๆ ในตอนนั้น ไม่ใช่ของวิเศษทางจิตวิญญาณอะไร ถูกค่ายกลต่างๆ รบกวนก็ทำให้ใช้งานไม่ได้ง่ายๆ

นักพรตคงหมิงครุ่นคิดเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไรกับหลี่ต้าจื้อ แต่ส่งเสียงสั่งการไปยังเจ้าสำนักหมื่นเมฆาคนปัจจุบันที่อยู่ในตำหนักใหญ่โดยตรง ให้พวกเขาสังเกตร่องรอยและความปลอดภัยของหลี่ผิงอันตอนที่เดินทางลงใต้ด้วย

เจ้าสำนักรับคำสั่งของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก ก็เรียกตัวผู้อาวุโสฝ่ายในสองคนมา ขอให้พวกเขาล่วงหน้าไปก่อน ไปหาร่องรอยของหลี่ผิงอันแถวๆ เมืองหว่านอัน

ครึ่งชั่วยามต่อมา แสงเซียนของสำนักหมื่นเมฆาพุ่งทะยานขึ้นฟ้า เซียนหลายร้อยคนกลายร่างเป็นแสงรุ้งมุ่งหน้าไปยังชายฝั่งทะเลตะวันออก

พัฒนาการของเรื่องราวก็ทำให้เจ้าสำนักหมื่นเมฆาคาดไม่ถึงเช่นกัน

สองชั่วยามต่อมา ผู้อาวุโสเทียนเซียนสองคนที่เดินทางไปยังราชวงศ์เซียนหลินเจิ้งก็ส่งข่าวมา: กลุ่มเซียนที่แย่งชิงสมบัติติดตามชิงซู่มาจนถึงราชวงศ์เซียนหลินเจิ้ง ได้ทำร้ายศิษย์ที่ประจำการอยู่ในราชวงศ์เซียนหลินเจิ้งไปกว่าร้อยคนแล้ว โชคดีที่ส่วนใหญ่ไม่ได้ลงมือสังหาร

กลุ่มเซียนสำนักหมื่นเมฆาเปลี่ยนทิศทางทันที รีบเดินทางจากชายฝั่งทะเลตะวันออกไปยังราชวงศ์เซียนหลินเจิ้ง

กลุ่มเซียนที่ไล่ล่าสังหารชิงซู่เมื่อได้ยินข่าวก็สลายตัวไปกว่าครึ่งทันที ส่วนน้อยยังคงไม่ยอมแพ้ ค้นหาไปทั่วเพื่อร่องรอยเบาะแส

วุ่นวายอยู่เช่นนี้หนึ่งวัน กลุ่มเซียนสำนักหมื่นเมฆาสกัดสังหารเซียนศัตรูไปหลายสิบคน ยืนยันได้แล้วว่าตอนนี้ชิงซู่ซ่อนตัวอยู่ในราชวงศ์เซียนของโลกมนุษย์

ตอนนี้ มีเพียงเจ้าสำนักและผู้อาวุโสฝ่ายในไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ ว่าก่อนหน้านี้หลี่ผิงอันที่กำลังทำการทดสอบฝ่ายนอกก็หายตัวไปเช่นกัน หลี่ผิงอันและชิงซู่ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกันบางอย่าง

เรื่องที่เกิดขึ้นต่อไป ทำให้กลุ่มเซียนสำนักหมื่นเมฆาค่อนข้างกระอักกระอ่วน...

พวกเขาพลิกราชวงศ์เซียนหลินเจิ้งหาจนทั่ว แต่ก็หาหลี่ผิงอันไม่พบ หาชิงซู่ก็ไม่พบเช่นกัน

ผ่านไปสองวันเช่นนี้ เฉินกงหมิ่นก็เดินทางมาถึงสำนักหมื่นเมฆา ในที่สุดก็นำข่าวคราวที่แน่ชัดมาบอก——หลี่ผิงอันและเวยเหยียนจื่อช่วยชิงซู่ไว้ได้ กำลังหลบหนีการไล่ล่าสังหารจากผู้เยี่ยมยุทธ์ทั้งหลาย

ทว่า เมื่อผู้อาวุโสสำนักหมื่นเมฆาสองสามคนพาเฉินกงหมิ่นไปถึงที่ซ่อนตัวแห่งแรกของพวกหลี่ผิงอัน กลับพบว่าถ้ำที่พักใต้ดินแห่งนี้ถูกคนระเบิดทิ้งไปแล้ว ที่นี่หลงเหลือกลิ่นอายเต๋าของเทียนเซียนอยู่สามถึงสี่สาย

ร่องรอยเซียนของชิงซู่เลือนราง

ผิงอันไม่รู้ชะตากรรม

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งราชวงศ์เซียนหลินเจิ้งตกอยู่ในบรรยากาศที่แปลกประหลาดบางอย่าง

เซียนบินว่อนเต็มท้องฟ้า ทหารยามในโลกมนุษย์ค้นหาไปทุกบ้าน เมืองใหญ่หลายร้อยแห่งล้วนตื่นตระหนกตกใจ

...

ในขณะเดียวกัน

ชายฝั่งทะเลตะวันออก ภายในเมืองตลาดใหญ่แห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากสถานที่ที่โบราณสถานปรากฏขึ้นนัก

หลี่ผิงอันที่เปลี่ยนใบหน้าเป็นอีกคน นั่งอยู่ในค่ายกลรวบรวมวิญญาณในห้องพักชั้นดีของโรงเตี๊ยม กำลังครุ่นคิดถึงแผนการต่อไป

ตอนนี้พวกเขาน่าจะสลัดทหารตามล่าหลุดหมดแล้ว ขั้นตอนต่อไป ขอแค่พาชิงซู่กลับสำนักอย่างปลอดภัยก็นับว่าเสร็จสิ้นภารกิจแล้ว

'ก็ไม่รู้ว่าสำนักจะให้รางวัลอะไรบ้าง'

ห่างจากหลี่ผิงอันไปสามฉื่อมีเซียนหญิงสวมกระโปรงยาวสีฟ้าทะเลยืนอยู่ บาดแผลน่ากลัวที่หัวไหล่ของเซียนหญิงค่อยๆ สมานตัว ไอสีดำเป็นสายๆ ลอยกระจายออกไปด้านนอกอย่างต่อเนื่อง

"ข้าติดค้างชีวิตเจ้าหนึ่งชีวิต"

เซียนหญิงพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเย็นชาและแข็งกระด้าง

"ผู้อาวุโสพูดเกินไปแล้วขอรับ" หลี่ผิงอันพูดพลางหัวเราะ "วันหน้าคืนโอสถรักษาชีวิตระดับจินเซียนให้ข้าสักเม็ดก็พอขอรับ"

"อืม"