"ศิษย์พี่... ศิษย์พี่?"
หลี่ผิงอันลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย หันไปมองมู่หนิงหนิงที่กำลังเขย่าตัวเขาเบาๆ สองสามครั้ง
เขานอนหลับไปนานแค่ไหนกัน? ท้องฟ้าถึงกับมืดค่ำแล้ว
หลี่ผิงอันเงยหน้ามองไปรอบๆ ด้านข้างมีเพียงอาจารย์ของตนยืนไพล่หลังอยู่ แท่นเมฆา 'ที่นั่งผู้ชม' ซึ่งเดิมทีเคยใหญ่โต บัดนี้เหลือเพียงชิ้นที่เขารองนั่งอยู่ด้านล่างนี้เท่านั้น
ลานประลองทำเนียบสวรรค์ได้ร่วงหล่นกลับลงไปสู่ก้นหุบเขาแล้ว เหล่าศิษย์จากยอดเขาต่างๆ ล้วนกลับไปยังยอดเขาของตนกันหมดแล้ว
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งและผู้อาวุโสผมขาวหนวดขาวอีกท่านหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก กำลังมองมาที่หลี่ผิงอันด้วยรอยยิ้ม
หลี่ผิงอันเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เขายังต้องไปพิสูจน์เรื่อง 'อาวุธวิเศษที่เจ้าใช้คือสิ่งที่เจ้าหลอมขึ้นมาเอง'
มู่หนิงหนิงเอ่ยเตือนเสียงเบาอยู่ด้านข้าง "ศิษย์พี่ ผู้อาวุโสทั้งสองท่านรอมาพักใหญ่แล้วนะ"
"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ"
หลี่ผิงอันจัดปกเสื้อให้เข้าที่ พอได้นอนหลับพักผ่อนก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่า ตั้งแต่จิตวิญญาณต้นกำเนิดไปจนถึงกายาเต๋า ล้วนสัมผัสได้ถึงความปลอดโปร่งอย่างยากจะอธิบาย
เขาหันไปมองมู่หนิงหนิงที่ทำท่าจะตามเขาไปด้วย
"ศิษย์น้อง เจ้าไม่ต้องไปกับข้าหรอก วันนี้ไม่ใช่เรื่องสนุกอะไร"
"ข้าได้ยินมาหมดแล้ว!"
ดวงตาดอกท้อของมู่หนิงหนิงแฝงแววขุ่นเคืองอยู่บ้าง นางยังชูหยกส่งสารในมือขึ้นมาให้ดูพลางแค่นเสียงฮึดฮัด
"อาจารย์ของข้าบอกว่า หากเซียนของยอดเขาเบิกเมฆามารังแกศิษย์ยอดเขาเมฆาสายรุ้งของเรา ข้าก็ใช้หยกส่งสารเรียกพวกนางมาทะเลาะด้วยได้เลย
"แค่แพ้ประลองในสำนักยังรับไม่ได้อีกหรือ? ยังจะมาตามกัดไม่ปล่อยอีก!
"ศิษย์พี่ไม่ต้องห่วง พวกเรามีเหตุผลซะอย่างจะกลัวอะไร! ยอดเขาเมฆาสายรุ้งของเราทะเลาะกับใครไม่เคยแพ้หรอกนะ!"
ชิงซู่ที่อยู่ด้านข้างเม้มปากพยักหน้า
หลี่ผิงอันคล้ายกับมองเห็นจิตวิญญาณต้นกำเนิดร่างจิ๋วของอาจารย์ตนเองกำลังชูหมัดตะโกนว่า "ใช่ๆ" "ถูกต้อง" อยู่ตรงนั้น
เขาหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก "เอาเถอะ ศิษย์น้องอยากตามมาก็ตามมา แต่ยอดเขาเบิกเมฆากับยอดเขาเมฆาสายรุ้งของเราต่างก็เป็นศาลาเต๋าของสำนักหมื่นเมฆา อย่าให้ต้องผิดใจกันเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เลย วันนี้เจ้าห้ามพูดอะไรทั้งสิ้น และห้ามใช้หยกส่งสารเรียกคนด้วย ข้าจัดการเองก็พอ"
มู่หนิงหนิงทำแก้มป่อง เอ่ยเสียงอ้อมแอ้ม "ข้าฟังท่านก็แล้วกัน ข้าก็แค่กลัวคนอื่นจะมารังแกท่านนี่นา"
"ในสำนักใครจะมารังแกข้าได้?"
หลี่ผิงอันเดินยิ้มไปข้างหน้า โคลงศีรษะไปมาพลางกล่าวประโยคหนึ่ง "บิดาข้าคือหลี่ต้าจื้อ"
ชิงซู่ที่อยู่ด้านข้างหันขวับมามอง
หลี่ผิงอันรีบเสริมทันที "อาจารย์ข้าคือเซียนชิงซู่"
ชิงซู่เชิดหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้ม เห็นได้ชัดว่าพอใจกับการประกาศชื่อเสียงเรียงนามเช่นนี้ของหลี่ผิงอันเป็นอย่างมาก
มู่หนิงหนิงยกมือป้องปากหัวเราะเบาๆ กระโดดขึ้นไปบนเมฆขาวใต้เท้าของชิงซู่ ตามหลังท่านลุงร่วมอาจารย์ของตนไป
หลี่ผิงอันรีบรุดไปอยู่ข้างกายผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง ผู้อาวุโสท่านนี้เป็นฝ่ายดึงแขนเขาไว้ ทั้งสองส่งเสียงทางจิตพูดคุยกันพลางมุ่งหน้าไปยังตำหนักธุรการ
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเอ่ยเสียงขรึม "สถานการณ์ในวันนี้ มั่นใจว่าจะรับมือไหวหรือไม่?"
"ผู้อาวุโสโปรดวางใจ" หลี่ผิงอันส่งเสียงตอบพร้อมรอยยิ้ม "เมื่อวานตอนที่ข้าใช้วิชาลับนั้นสะกดข่มศิษย์ยอดเขาเบิกเมฆา ข้าก็คิดหาวิธีรับมือหลังจากนั้นเผื่อไว้แล้ว กลับกันข้ายังกลัวว่าพวกเขาจะไม่ไปก่อเรื่องเสียอีก"
"โอ้?"
ดวงตาคู่เล็กของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งจ้องมองหลี่ผิงอัน พลางส่งเสียงทางจิตต่อ
"ท่านเจ้าสำนักกำลังจับตาดูเรื่องนี้อยู่ แขกเหรื่อแม้นจะกลับไปเกินครึ่งแล้ว แต่ก็ยังมีเจ้าสำนักอีกหลายแห่งอยู่ที่นี่ หากพวกเขากวาดสัมผัสเซียน เรื่องนี้ก็ปิดบังไม่มิดหรอก
"เจ้าอย่าได้หลงระเริงไปกับความคึกคะนองของวัยหนุ่ม หากไม่มีวิธีรับมือ นักพรตเฒ่าผู้นี้จะช่วยปกปิดให้เจ้าสักเล็กน้อยก็แล้วกัน"
"ขอบคุณในความเมตตาของผู้อาวุโส ศิษย์ขอรับไว้ด้วยใจขอรับ"
หลี่ผิงอันได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที เอ่ยถามเสียงเบา
"ผู้อาวุโสพอจะเชิญผู้อาวุโสฝ่ายในสักสองสามท่านมาปิดผนึกตำหนักธุรการได้หรือไม่ขอรับ? เพื่อไม่ให้เจ้าสำนักเหล่านั้นตรวจสอบได้?"
"เหตุใดจึงต้องทำเช่นนั้น?"
"วันนี้ข้าไม่ได้จะแค่มอบเคล็ดระเบิดวิญญาณฉบับดั้งเดิมให้สำนักเท่านั้น"
หลี่ผิงอันกล่าวเสียงขรึม
"เคล็ดวิชาหลอมอาวุธที่ท่านพ่อขบคิดมาถึงสามปี จู่ๆ ก็เกิดความกระจ่างแจ้งขึ้นมา วันนี้ท่านพ่อต้องการยืมปากข้าเสนอแนะต่อสำนัก เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับกิจการศิลาวิญญาณของสำนักด้วย"
แววตาของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งฉายแววสงสัย
หากเปลี่ยนเป็นศิษย์ขั้นรวมแสงคนอื่นมาพูดเช่นนี้ ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งคงต้องจัดผู้จัดการสักสองสามคนมาช่วยชำระล้างจิตวิญญาณแห่งเต๋าให้ศิษย์ผู้นั้นเสียหน่อย
ทว่าตอนนี้คนที่พูดคือหลี่ผิงอัน...
"เจ้าค่อยๆ ไปที่ตำหนักธุรการนะ"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งส่งเสียงทางจิต
"ข้าจะไปรายงานท่านเจ้าสำนัก ความตั้งใจก่อนหน้านี้ของท่านเจ้าสำนัก คือจัดการเรื่องนี้ต่อหน้ายอดฝีมือจากสำนักมิตรเหล่านั้น เพื่อไม่ให้ใครมาครหาได้ว่าสำนักหมื่นเมฆาของเราจัดการเรื่องราวอย่างไม่เป็นธรรม"
หลี่ผิงอันประสานมือ "รบกวนผู้อาวุโสแล้ว"
"เรื่องเล็กน้อย" ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งกลายร่างเป็นลำแสงพุ่งตรงไปยังยอดเขาประธาน
ผู้อาวุโสฝ่ายนอกอีกท่านหนึ่งมองหลี่ผิงอันด้วยความอยากรู้อยากเห็น ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งส่งเสียงซุบซิบอะไรกับศิษย์ตัวน้อยผู้นี้ ตอนนี้เขาเพียงทำตามเจตนารมณ์ของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง โดยลดความเร็วของเมฆลงกว่าครึ่ง
หลี่ผิงอันนึกว่าตำหนักธุรการจะถูกปิดผนึกในเร็วๆ นี้
แต่สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงเลยก็คือ ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งรีบไปรีบกลับ แล้วกล่าวกับหลี่ผิงอันประโยคหนึ่งว่า "ท่านเจ้าสำนักบอกว่า... จะปิดผนึกไปทำไม เรื่องนี้มีอะไรที่บอกกล่าวคนนอกไม่ได้หรือ? เรื่องนี้ควรจะชี้แจงให้กระจ่างแจ้งอย่างเปิดเผย เพื่อไม่ให้เซียนสำนักมิตรต้องมาหัวเราะเยาะเอาได้! ผิงอัน เจ้าแสดงออกมาได้อย่างเต็มที่เลย ท่านเจ้าสำนักกล่าวเช่นนี้แล้ว เจ้ายังมีข้อกังขาอันใดอีก?"
หลี่ผิงอัน: ...
นี่ยังไม่จบแค่นี้
เมื่อหลี่ผิงอันร่อนลงที่หน้าตำหนักธุรการ เมฆขาวก้อนหนึ่งซึ่งบรรทุกผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนห้าคน เป็นชายสามหญิงสอง ก็ค่อยๆ ร่อนลงไปในตำหนักธุรการ กลุ่มเซียนรีบประสานมือคารวะพร้อมเพรียงกัน พลางเอ่ยเรียก 'ท่านเจ้าสำนัก'
บนหน้าผากของหลี่ผิงอันปรากฏเส้นสีดำเต็มไปหมด
ไม่ผิดแน่ ท่านเจ้าสำนักของเขาไม่เพียงไม่กันเจ้าสำนักอื่นออกไป แต่ถึงขั้นพามาด้วยตัวเองเลย!
ในขณะที่หลี่ผิงอันตัดสินใจว่า ต่อให้วันนี้ตนเองจะต้องโดนด่าสักหน่อย ก็จะไม่เอา 'สายการผลิตอาวุธวิเศษ' ของตนเองออกมา เพื่อกันไม่ให้ความลับทางการค้าต้องรั่วไหล เสียงส่งทางจิตที่คุ้นเคยสายหนึ่งก็ดังเข้ามาในหูของเขา ทว่าสิ่งที่กล่าวคือ "ผู้อาวุโสเหยียนบอกว่าเจ้าจะมอบเคล็ดวิชาจุดระเบิดอาวุธวิเศษให้แก่สำนัก ทั้งยังบอกว่าจะช่วยปรับปรุงกิจการศิลาวิญญาณของสำนักได้อีกด้วย
"มาเถอะ ต่อหน้าเจ้าสำนักหลายท่าน ให้พวกเขาได้เห็นถึงความสง่างามของศิษย์สำนักหมื่นเมฆาของเรา!
"ก่อนหน้านี้รับปากจะให้ของวิเศษเจ้าสองสามชิ้น หากวันนี้เจ้าทำผลงานได้ดี นักพรตผู้นี้จะรับปากให้ของวิเศษเจ้าอีกสักสองสามชิ้น เป็นอย่างไร?"
หลี่ผิงอันมองไปยังผู้บำเพ็ญเพียรชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนตำแหน่งประธาน ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าเซียนในตำหนัก เขารู้แล้วว่าเมื่อวานใครเป็นคนส่งเสียงทางจิตถึงเขา จึงก้มหน้าประสานมือคารวะทันที
ในเมื่อท่านเจ้าสำนักกล่าวเช่นนี้แล้ว ในฐานะศิษย์ เขาก็มีแต่ต้องทำตาม
ประเดี๋ยวก็แสดงให้ดูโดยตรงเลยแล้วกัน
อย่างไรเสีย 'มาตรฐานอุตสาหกรรมหลอมอาวุธรุ่นทดลองใช้' ชุดนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตกรุ่นอยู่ดี
...
เวลานี้ในตำหนักธุรการมีผู้คนรวมตัวกันอยู่หลายร้อยคน ส่วนใหญ่เป็นศิษย์ในสำนักที่มาดูเรื่องสนุก และมีบางส่วนที่มารับรางวัลจากการประลอง
กลุ่มผู้ชมเหล่านี้ยืนล้อมเป็นรูปครึ่งวงกลม ล้อมอาณาเขต 'สถานที่โต้แย้ง' ที่กำลังจะเกิดขึ้น
ภายในวงล้อมมีคนยืนอยู่สองกลุ่ม ด้านซ้ายคือเซียนแท้จริงและศิษย์หลายคนจากยอดเขาเบิกเมฆา ส่วนด้านขวาคือหลี่ต้าจื้อ เวยเหยียนจื่อ มู่หนิงหนิง และเซียนหญิงจากยอดเขาเมฆาสายรุ้งอีกหลายคน
หลี่ผิงอันยืนอยู่ตรงกลางของครึ่งวงกลม ด้านหลังคืออาจารย์เซียนสวรรค์ของเขา
เจ้าสำนักหมื่นเมฆาและเจ้าสำนักมิตรหลายท่านหลังจากนั่งลงแล้วก็ไม่เอ่ยปากอีก ผู้อาวุโสฝ่ายในผมขาวโพลนท่านหนึ่งลุกขึ้นยืน ประสานมือคารวะเหล่าศิษย์ในสำนักเล็กน้อย
ผู้อาวุโสท่านนี้ดูมีอำนาจน่าเกรงขามยิ่งนัก เขากวาดสายตามองกลุ่มคนจากยอดเขาเบิกเมฆาท่ามกลางฝูงชน รวมถึงหวังจ่ายื้อที่หน้าแดงก่ำไม่กล้าเงยหน้าขึ้น ก่อนจะกล่าวเสียงดังกังวานว่า "เกี่ยวกับเรื่องที่เซียนยอดเขาเบิกเมฆาไม่ยอมรับผลการประลองเวท จะขอตัดสินให้เด็ดขาดที่นี่
"คำกล่าวของเซียนยอดเขาเบิกเมฆามีอยู่สามข้อ ข้อแรก เหตุใดสำนักจึงปล่อยให้ศิษย์ตัวน้อยจากสำนักเมฆาคล้อยได้สัมผัสกับวิชาเซียนขั้นสูงของสำนัก
"ตามกฎสำนัก มีเพียงศิษย์ฝ่ายในที่บรรลุถึงขั้นหลอมความว่างเปล่าเท่านั้น จึงจะสามารถฝึกฝนวิชาเหินเมฆาแปลงกายาภายใต้การถ่ายทอดของอาจารย์ตนได้
"เรื่องนี้ มีคำอธิบายหรือไม่?"
"มี!"
เวยเหยียนจื่อก้าวออกมาทันที ประสานมือคารวะทั้งสามด้านอย่างนอบน้อม กล่าวเสียงดังฟังชัด "เรียนผู้อาวุโส การฝึกฝนวิชาเซียนของผิงอัน ได้รับการอนุมัติจากผู้อาวุโสตำหนักถ่ายทอดวิชาแล้ว
"หลังจากที่นักพรตผู้นี้สำเร็จเป็นเซียนจากสำนักเมฆาคล้อย ก็ไม่เคยบอกกล่าวแก่คนนอกเลย แม้ผิงอันจะมีพรสวรรค์ไม่เพียงพอ ทั้งยังมาฝึกฝนตอนโต ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรย่อมเชื่องช้ากว่าปกติ ทว่าเขากลับมีจิตวิญญาณแห่งเต๋าอันปราดเปรื่อง มีความเข้าใจลึกซึ้งอย่างน่าทึ่ง ใช้เวลาเพียงหนึ่งปีก็สามารถทำความเข้าใจและฝึกฝนวิชาพื้นฐานของวิชาเหินเมฆาแปลงกายาจนชำนาญ
"เขาอยากเรียน นักพรตผู้นี้จึงออกหน้าเป็นผู้รับรองให้ ดังนั้นเขาจึงสามารถฝึกฝนได้
"ทุกท่านคงเห็นแล้วในการประลอง ผิงอันมีพรสวรรค์ด้านวิชาอาคม ยันต์ และค่ายกลสูงมาก!
"สำนักจะไม่ให้ความสำคัญกับศิษย์เช่นนี้ได้อย่างไร?"
เวยเหยียนจื่อรู้สึกสะใจยิ่งนัก! คำพูดเหล่านี้ เขาอัดอั้นมาถึงสองปีครึ่งเต็มๆ!
เหล่าเซียนรอบด้านต่างพยักหน้า
การประลองในครั้งนี้ หลี่ผิงอันเพียงเสียเปรียบที่เพิ่งเข้าสำนักมาได้แค่สามปี ระดับการบำเพ็ญเพียรจึงต่ำกว่าศิษย์คนอื่นๆ อยู่มากโข หากเขามีระดับการบำเพ็ญเพียรขั้นหลอมความว่างเปล่าระดับกลาง อาศัยวิชาเซียน ค่ายกลยันต์ และเคล็ดระเบิดวิญญาณ การคว้าสามอันดับแรกในทำเนียบสวรรค์ก็ง่ายดายราวกับหยิบของในถุง
ผู้อาวุโสฝ่ายในที่เป็นผู้ดำเนินการเรื่องนี้มองไปยังเซียนยอดเขาเบิกเมฆา "คำอธิบายนี้ พวกเจ้ามีข้อโต้แย้งหรือไม่?"
อาจารย์ของหวังจ่ายื้อรีบกล่าว "ไม่มีข้อโต้แย้งขอรับ"
ผู้อาวุโสฝ่ายในกล่าวต่อ "ข้อสอง เหตุใดสำนักจึงมอบอาวุธวิเศษมากมายปานนี้ให้กับศิษย์เพียงคนเดียว? ตามกฎสำนัก ศิลาวิญญาณและของวิเศษที่ศิษย์คนหนึ่งจะได้รับนั้น ไม่เพียงพอที่จะนำมาหลอมอาวุธวิเศษมากมายปานนี้ได้เลย ตอนที่ประลองเวท ผิงอันใช้อาวุธวิเศษไปหลายร้อยชิ้น"
หลี่ผิงอันประสานมือก้าวไปข้างหน้า "ผู้อาวุโส! โปรดถามข้อสามก่อนเถิด ส่วนข้อสอง ศิษย์ขออนุญาตชี้แจงในภายหลังขอรับ"
"ดี"
ผู้อาวุโสพยักหน้า "ข้อสาม... อันนี้ดูจะไร้สาระไปเสียหน่อย เซียนหลายท่านจากยอดเขาเบิกเมฆากล่าวว่าเจ้าให้ความสำคัญกับวิชามากกว่าวิถีเต๋า ละทิ้งรากฐานไปคว้าปลายเหตุ ซึ่งอาจทำให้ธรรมเนียมของสำนักเสื่อมเสียได้"
หลี่ผิงอันยิ้มกล่าว "ศิษย์เพียงแค่มีตบะตื้นเขินเท่านั้น ไม่เคยมีความคิดที่จะละเลยการบำเพ็ญเพียรเลยแม้แต่น้อย ศิษย์น้องมู่ที่สนิทสนมกับศิษย์สามารถเป็นพยานได้ขอรับ"
มู่หนิงหนิงไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นแต่อย่างใด เมื่อได้ยินดังนั้นก้าวออกมาทันที ประสานมือคารวะผู้อาวุโส พลางกล่าวเสียงดังฟังชัด "ศิษย์กับศิษย์พี่ผิงอันรู้จักกันมานาน สำหรับเรื่องการบำเพ็ญเพียร ศิษย์รู้สึกละอายใจยิ่งนัก
"ตอนที่ศิษย์พี่ผิงอันอยู่ขั้นรวบรวมลมปราณ ก็สามารถทำความเข้าใจเคล็ดวิชาหมุนเวียนพลังโคจรได้แล้ว หลังจากนั้นก็บำเพ็ญเพียรทุกวันอย่างไม่ลดละ ต่อให้ศิษย์จะกราบอาจารย์และได้รับการสั่งสอนอย่างเอาใจใส่จากอาจารย์ แต่ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรของศิษย์พี่ผิงอันก็นำหน้าศิษย์อยู่เสมอ
"หากจะบอกว่าศิษย์พี่ผิงอันให้ความสำคัญกับวิชามากกว่าวิถีเต๋า นับว่าเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี!"
ผู้อาวุโสฝ่ายในลูบเคราหัวเราะเบาๆ เมื่อพูดกับมู่หนิงหนิง น้ำเสียงก็อ่อนโยนลงมาก "ความกล้าหาญไม่เลว ถอยไปฟังอยู่ด้านข้างเถิด"
"เจ้าค่ะ!"
มู่หนิงหนิงทำความเคารพอีกครั้ง แล้วกลับไปยืนด้านหลังเซียนหญิงยอดเขาเมฆาสายรุ้ง กำปั้นน้อยๆ ที่กำแน่นเต็มไปด้วยเหงื่อซึม
ผู้อาวุโสถาม "เซียนยอดเขาเบิกเมฆา มีข้อโต้แย้งหรือไม่?"
"ไม่มีข้อโต้แย้งขอรับ" อาจารย์ของหวังจ่ายื้อถอนหายใจ "เมื่อวานเป็นเพราะพวกข้าโกรธเคืองชั่ววูบ จึงได้กระทำการโง่เขลาเช่นนั้นลงไป การทำให้ศิษย์คนหนึ่งต้องลำบากใจถือเป็นเรื่องที่ไม่สมควรอย่างยิ่ง ขอผู้อาวุโสโปรดลงโทษด้วยเถิด"
ผู้อาวุโสฝ่ายในพยักหน้าช้าๆ "ในเมื่อพวกเจ้ายอมรับผิดแล้ว เช่นนั้นเรื่องนี้..."
"ช้าก่อน!"
ผู้อาวุโสฝ่ายนอกท่านหนึ่งขมวดคิ้วกล่าว
"ข้อสองนี้ไม่คิดจะอธิบายสักหน่อยหรือ?"
ภายในตำหนักพลันเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก
หลี่ต้าจื้อที่ยืนยิ้มอยู่ด้านข้างมาตลอดค่อยๆ หุบรอยยิ้มลง เขาขมวดคิ้วมองผู้อาวุโสท่านนั้น แล้วตั้งท่าจะก้าวออกไป
"ศิษย์!"
หลี่ผิงอันก้าวออกมาสองก้าว ประสานมือคารวะท่านเจ้าสำนักโดยตรง
"มีวิชาหลอมอาวุธแบบใหม่จะขอมอบให้สำนักขอรับ! และสิ่งนี้ยังสามารถอธิบายได้ว่าเหตุใดศิษย์จึงสามารถนำอาวุธวิเศษหลายร้อยชิ้นออกมาใช้ในการประลองเวทได้!"
เมื่อเหล่าผู้อาวุโส เซียน และศิษย์ได้ยินดังนั้น สีหน้าของแต่ละคนก็แตกต่างกันไป
เดิมทีพวกเขาทั้งหมดก็แค่มาดูเรื่องสนุก แต่หลายคนที่ได้ยินคำพูดของหลี่ผิงอัน ต่างก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
พวกเขากลัวจริงๆ ว่าศิษย์ผู้นี้จะอายุน้อยเกินไป ประเดี๋ยวอาจจะทำเรื่องน่าขันอะไรออกมาได้
หลี่ต้าจื้อมองแผ่นหลังของบุตรชาย ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางๆ แม้จะไม่อยากแย่งซีนของบุตรชาย แต่ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เขาต้องส่งเสียงแล้วจริงๆ
"ท่านเจ้าสำนักศิษย์พี่! เคล็ดวิชาที่ผิงอันบุตรชายของข้าจะมอบให้ในวันนี้ รับรองว่าจะทำให้ทุกท่านต้องเบิกเนตรอย่างแน่นอน!"
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
เสียงหัวเราะดังกังวานของเจ้าสำนักสะท้อนไปทั่วตำหนัก
"ศิษย์น้องต้าจื้อ ผิงอันเด็กคนนี้มีพรสวรรค์สูงส่ง เรื่องนี้ข้ารู้ดี แต่เจ้าอย่าเพิ่งพูดจาโอ้อวดเกินไปนัก ประเดี๋ยวหากผิงอันไม่สามารถทำให้พวกเราเบิกเนตรได้ นักพรตผู้นี้จะต้องลงโทษเจ้าแน่!"
นี่เป็นปูทางถอยให้สองพ่อลูกตระกูลหลี่โดยตรงเสียมากกว่า
หลี่ต้าจื้อค้อมตัวเล็กน้อย ประสานมือยิ้มกล่าว "ท่านเจ้าสำนักโปรดวางใจ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน... ผิงอัน เจ้าก็แสดงเคล็ดวิชาหลอมอาวุธที่บังเอิญคิดค้นขึ้นมาได้ ให้ทุกคนได้ชมเป็นขวัญตาตรงนี้เลยสิ"
"ท่านพ่อ เดิมทีนี่ก็เป็นสิ่งที่ท่านสอนข้ามานะขอรับ"
หลี่ผิงอันหัวเราะถอนหายใจ จากนั้นสะบัดแขนเสื้อกว้าง ของวิเศษเก็บของรูปวงแหวนสิบสองชิ้นก็ลอยออกมาจากตรงหน้าเขา แล้วค่อยๆ กระจายตัวออก
หลี่ผิงอันกล่าวเสียงดัง "ข้าต้องการศิษย์สิบสองคนมาช่วย ยิ่งระดับการบำเพ็ญเพียรต่ำยิ่งดี!"
ผู้คนรอบข้างต่างมองหน้ากันไปมา ล้วนแต่จับต้นชนปลายไม่ถูก มีเพียงมู่หนิงหนิงที่ก้าวออกไปข้างหน้าทันที
"ข้าเอง!"
ผู้บำเพ็ญเพียรกระบี่ที่สะพายกระบี่ไว้ด้านหลังคนหนึ่งกระโดดออกมา ซึ่งก็คือกู้ชิงเฉิงจากยอดเขาเมฆากระบี่ ที่รู้จักกับหลี่ผิงอันตอนประลองเวทนั่นเอง
พอกู้ชิงเฉิงออกหน้า ก็มีศิษย์อีกกว่าสิบคนก้าวตามออกมาทันที ระดับการบำเพ็ญเพียรล้วนอยู่ในขั้นหลอมความว่างเปล่าและขั้นผสานสัจธรรม
หลี่ผิงอันประสานมือคารวะศิษย์เหล่านั้น จากนั้นก็ขอให้พวกเขาแต่ละคนไปยืนอยู่ด้านหลังอาวุธวิเศษเก็บของทีละชิ้น ก่อนจะเปิดอาวุธวิเศษเก็บของ แล้วหยิบอาวุธวิเศษรูปร่างประหลาดสิบสองชิ้นออกมาตามลำดับ แต่ละชิ้นล้วนมีขนาดไม่เล็กเลย
หลี่ผิงอันถกแขนเสื้อขึ้น ก้มหน้าวุ่นวายอยู่พักหนึ่ง ก็ตั้ง 'สายพานลำเลียง' ขึ้นมาสองเส้น เชื่อมต่ออาวุธวิเศษชิ้นใหญ่ทั้งสิบสองชิ้นนี้เข้าด้วยกันตั้งแต่หัวจรดท้าย
หลังจากนั้น หลี่ผิงอันก็นำศิลาวิญญาณใส่เข้าไปในอาวุธวิเศษเหล่านี้ทีละชิ้น ค่ายกลต้องห้ามบนนั้นก็ส่องแสงสว่างวาบขึ้นมา
หลี่ผิงอันเป็นฝ่ายอธิบายก่อน "นี่คือค่ายกลต้องห้ามที่ดัดแปลงมาจากวิชาหลอมฐานค่ายกล เพียงแค่ฝังศิลาวิญญาณเข้าไป อาวุธวิเศษทั้งสิบสองชิ้นนี้ก็จะทำงานได้เอง หากไม่อยากสิ้นเปลืองศิลาวิญญาณ ก็สามารถดัดแปลงให้ขับเคลื่อนด้วยพลังเซียนหรือพลังเวทได้"
ผู้อาวุโสฝ่ายนอกที่อยู่ด้านข้างจู่ๆ ก็อุทานเบาๆ "นี่มัน เตาหลอมกับเตาโอสถที่นักพรตผู้นี้เคยมอบให้อาจารย์อาต้าจื้อไม่ใช่หรือ?"
หลี่ต้าจื้อยิ้มกล่าว "ให้ข้าแล้ว เจ้าจะเอากลับคืนไม่ได้แล้วนะ อย่างมากวันหลังข้าจะเลี้ยงเหล้าเจ้าสักสองมื้อก็แล้วกัน!"
ผู้อาวุโสท่านนั้นหัวเราะลั่น "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยม!"
หลี่ผิงอันกล่าวเสียงดัง "เรียนท่านเจ้าสำนัก! อาวุธวิเศษทั้งสิบสองชิ้นนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ท่านพ่อของข้าดัดแปลงด้วยตัวเอง ส่วนใหญ่ได้มาจากผู้อาวุโสฝ่ายนอกทุกท่านในสำนักขอรับ!"
กล่าวจบ หลี่ผิงอันก็เดินไปที่อาวุธวิเศษรูปทรงกระถางชิ้นแรก หยิบของวิเศษธรรมดาชิ้นหนึ่งที่เรียกว่า 'เหล็กอุกกาบาต' ออกมาจากแขนเสื้อ แล้วยื่นให้กู้ชิงเฉิง
"รบกวนสหายเต๋านำของวิเศษใส่ลงไปในเตาหลอมด้วย"
"ได้"
กู้ชิงเฉิงทำตามที่บอก เขามองดูกระถางใบใหญ่พ่นเปลวเพลิงออกมาเป็นสาย ของวิเศษชิ้นนั้นก็หลอมละลายอย่างรวดเร็ว
ภารกิจของเขาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้
หลี่ผิงอันรออีกครู่หนึ่ง ใช้นิ้วชี้ไปที่กระถางใบใหญ่ 'สายพานลำเลียง' สองเส้นนั้นก็เริ่มหมุนอย่างช้าๆ
น้ำเหล็กสีเงินถูกอาวุธวิเศษรูปทรงกาต้มน้ำที่แขวนอยู่บนสายพานดูดออกมาจนหมด แล้วโคลงเคลงเข้าไปในอาวุธวิเศษชิ้นใหญ่ชิ้นที่สองที่ดูราวกับ 'เตาดิน'
ภายในอาวุธวิเศษชิ้นที่สองมีเสียงกลไกดังขึ้น ปรากฏแสงไฟเล็กน้อยอยู่ภายใน เริ่มทำการสกัดของวิเศษเหล่านี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
นี่ก็คือของล้ำค่าที่สองพ่อลูกหลี่ต้าจื้อและหลี่ผิงอันต้องการมอบให้สำนักในวันนี้ — สายการผลิตมาตรฐานหลอมอาวุธอัตโนมัติเต็มรูปแบบรุ่นทดลอง!
เคล็ดวิชาหลอมอาวุธนี้ แบ่งขั้นตอนหลักออกเป็นสิบขั้นตอน ได้แก่
หลอมละลาย สกัด หลอมขึ้นรูป ตีขึ้นรูป ชุบไฟ สลักลาย ยกวิญญาณ ลับคม ฝัง และผนึกวิญญาณ
หลังจากนั้นยังมีอีกสองขั้นตอน หลักๆ คือการตรวจสอบคุณภาพของอาวุธวิเศษ และทำการบรรจุหีบห่ออาวุธวิเศษในเบื้องต้น
หลี่ผิงอันไม่ได้ตั้งใจจะยกความดีความชอบให้บิดาของตน แม้ 'สายการผลิต' ชุดนี้เขาจะเป็นคนออกแบบ แต่ก็เป็นผลงานที่บิดาผู้เป็นช่างโลหะค่อยๆ สร้างขึ้นมาทีละนิด หลี่ผิงอันมีหน้าที่แค่แก้ไขกระบวนการสำคัญบางอย่างในนั้นเท่านั้น
ภายใต้การใช้งานง่ายๆ ของศิษย์ทั้งสิบสองคนนี้ หรือเพียงแค่ยืนเหม่อมองอยู่ด้านข้าง กระบี่บินระดับสามัญคุณภาพค่อนข้างสูงที่ฝังศิลาวิญญาณเล่มหนึ่ง ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ
เพื่อให้เซียนในสำนักเข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำว่า 'สายการผลิต' หลี่ผิงอันจึงใส่ของวิเศษที่มากพอจะใช้หลอมกระบี่บินได้กว่าสิบเล่มลงในกระถางหลอมโดยตรง จากนั้นก็ถอยหลังไปสองสามก้าวอย่างเยือกเย็น หลับตารอคอย
ภารกิจของเขาเสร็จสิ้นแล้ว เวทีหลังจากนี้ ยกให้เหล่าหลี่จัดการก็พอ
