คิดได้ดังนั้น อาจารย์ติงก็เดินหน้าต่อไป
เป็นไปตามคาด หลังจากค้นพบ 'วิธีเล่นที่ถูกต้อง' ของเกมนี้ ความท้าทายในโหมดผู้เล่นคนเดียวก็ดูจะปกติขึ้นมาก
ในความคืบหน้าของเกมหลังจากนั้น อาจารย์ติงเริ่มพบกับฉากที่แตกต่างออกไป ประตูนรกในระยะสายตาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ร่องรอยการกัดกร่อนจากปีศาจในฉากก็ยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที
ปีศาจที่พบก็เริ่มแข็งแกร่งขึ้น ไม่เพียงแต่มีขนาดตัวใหญ่ขึ้นและมีพลังชีวิตมากขึ้นเท่านั้น แต่อาวุธที่พวกมันถือก็ยอดเยี่ยมขึ้นเรื่อยๆ ด้วย
ช่วงแรกอาจารย์ติงสามารถอาศัยไม้ตาย 'กระสุนหักเลี้ยว' จัดการศัตรูส่วนใหญ่ได้ แต่ไม่นานความยากของด่านก็เพิ่มสูงขึ้น เขาจึงต้องขัดเกลาฝีมือต่อไปเพื่อเพิ่มความแม่นยำของ 'กระสุนหักเลี้ยว' พร้อมกับนำกลยุทธ์ต่างๆ ในเกม FPS ทั่วไปมาประยุกต์ใช้ด้วย
ทั้งการอ้อมโจมตี ตีโอบ ซุ่มยิง และการสลับใช้อาวุธปืนต่างๆ อย่างพลิกแพลง...
ทีแรกอาจารย์ติงแค่หวังจะทำยอดสปอนเซอร์ให้เสร็จๆ ไป แต่เมื่อเกมดำเนินไปเรื่อยๆ เขากลับพบว่าเกมนี้มันสนุกขึ้นทุกที!
เพียงแค่ 'กระสุนหักเลี้ยว' ธรรมดาๆ กลับพลิกโฉมวิธีการเล่นพื้นฐานของเกมนี้ไปโดยสิ้นเชิง ทำให้มันกลายเป็นเกมที่สนุกจนหยุดไม่อยู่!
ในขณะเดียวกัน แฟนคลับของอาจารย์ติงก็เริ่มเข้าไปทดลองเล่นในเกมเช่นกัน
และผู้เล่นที่มีพรสวรรค์หน่อยก็สามารถจับจุดสำคัญของเทคนิค 'กระสุนหักเลี้ยว' ได้อย่างรวดเร็ว
พวกเขาประหลาดใจที่พบว่า ดูเหมือนพวกเขาจะพอสู้กับปีศาจได้แล้ว!
แม้ว่าปีศาจพวกนี้จะมีพลังชีวิตมหาศาลและมีพลังโจมตีรุนแรง แต่พวกมันก็มีกันแค่สามตน แถมยังเคลื่อนที่ได้เชื่องช้า
ปืนใหญ่หนักวันสิ้นโลกเมื่อติดตั้งแล้วจะไม่สามารถเคลื่อนย้ายได้ ส่วนปืนกลแกตลิงไฟนรกแม้จะพอขยับได้ แต่ก็เชื่องช้ามากจนไม่ต่างอะไรกับเป้านิ่ง
ส่วนเหตุผลน่ะหรือ...
เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะลิลิธไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นไปได้ที่ 'ปีศาจจะโดนอัด'
แน่นอนว่าผู้เล่นที่รับบทเป็นปีศาจยังสามารถเลือกตัวละครปีศาจตัวอื่นหรือปืนที่คล่องตัวกว่านี้ได้ แต่พลังชีวิตและค่าสถานะอื่นๆ ของปีศาจประเภทนั้นก็จะลดลงตามไปด้วย
ดังนั้นผู้เล่นฝั่งมนุษย์จึงดีใจกันยกใหญ่ที่พบว่า เมื่อปีศาจเลือกยืนปักหลักสาดกระสุนอาวุธหนัก พวกเขาก็สามารถใช้วิธี "กระสุนหักเลี้ยว" ซุ่มโจมตีจากหลังที่กำบังที่อยู่ไกลออกไปได้ และเมื่อปีศาจเลือกใช้ร่างกายและอาวุธที่มีความคล่องตัวสูง พวกเขาก็สามารถอาศัยความได้เปรียบด้านจำนวนมารุมยิงได้เช่นกัน
พลังรบของปีศาจและมนุษย์ กลับกลายเป็นความสมดุลอันพิลึกพิลั่นได้อย่างแท้จริง!
...
ในขณะนั้น ณ ห้องเช่า
ตัวเลขค่าอารมณ์ด้านลบในสายตาของกู้ฝานยังคงเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว แต่อัตราการเพิ่มขึ้นกลับชะลอตัวลงอย่างเห็นได้ชัด
ไม่ใช่ว่าจำนวนผู้เล่นที่เข้าเกมน้อยลง ตรงกันข้าม ตอนนี้เพิ่งจะถึงช่วงพีคของการดึงดูดผู้เล่นเข้าเกมด้วยซ้ำ
ประเด็นสำคัญอยู่ที่ทัศนคติของใครหลายคนที่มีต่อเกมนี้เปลี่ยนไปต่างหาก
จากเดิมที่เคยเพิ่มค่าอารมณ์ด้านลบ กลับกลายเป็นหักลบค่าอารมณ์ด้านลบเสียแล้ว!
【อารมณ์ด้านลบจากติงเฉียง -95!】
【อารมณ์ด้านลบจากติงเฉียง -332!】
เห็นได้ชัดว่าในบรรดาผู้เล่นทั้งหมด อาจารย์ติงดูจะคึกคักเป็นพิเศษ
ตอนที่เขาพูดว่า 'คำใบ้ก็อยู่ในคำปริศนานั่นแหละ' และไข 'ความลับ' ของเกม "วิถีนรก" ได้สำเร็จ เขาก็สร้างค่าอารมณ์ด้านลบถึง -332 ในพริบตาด้วยความเพลิดเพลินและสนุกสนาน
ตัวเลขนี้ ถึงขั้นแซงหน้าความสุขที่ผู้เล่นได้รับจากการสวมบทบาทเป็นปีศาจไล่ฆ่าผู้เล่นคนอื่นในโหมดออนไลน์ไปแล้วด้วยซ้ำ
นี่แสดงให้เห็นว่าแผนการของกู้ฝานได้ผล!
เขาประสบความสำเร็จในการใช้บั๊กเล็กๆ เปลี่ยนแปลงระบบการเล่นหลักของเกม ทำให้เกมที่ไร้ความสนุกและมีไว้เพื่อทรมานผู้เล่นล้วนๆ กลายเป็นเกมชั้นยอดที่มีระดับความยากกำลังดีและมีวิธีเล่นที่แปลกใหม่
พอหันไปดูระบบจัดการข้อมูลหลังบ้าน ยอดขายก็เริ่มเพิ่มขึ้นแล้วเช่นกัน!
เดิมทีหลังจากโดนทรมานไปสองชั่วโมง ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็คงไม่คิดจะซื้อต่อ แต่หลังจากค้นพบกลไกที่ซ่อนอยู่นี้ พวกเขาก็พากันควักกระเป๋าจ่ายอย่างไม่ลังเล
สิบแปดหยวน ซื้อแล้วไม่ขาดทุน ซื้อแล้วไม่โดนหลอก!
จ่ายแค่สิบแปดหยวนก็ได้สัมผัสความสนุกของการยิงกระสุนหักเลี้ยว ใครล่ะจะไม่อยากลอง
ส่วนลิลิธ มือที่ถือมันฝรั่งทอดของเธอค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ทั้งคน... เอ้อ ไม่สิ ทั้งปีศาจตกอยู่ในสภาวะนิ่งงันไปโดยสมบูรณ์
นี่มันสถานการณ์อะไรกันเนี่ย??
เธอรู้สึกเหมือนสมองตัวเองกำลังจะไหม้ เกมนี้มีบั๊กแท้ๆ แต่ผลลัพธ์คือผู้เล่นที่ควรจะถอดใจเลิกเล่นกลับยิ่งเล่นยิ่งสนุกเนี่ยนะ?
เมื่อเห็นว่าอารมณ์ด้านลบที่ตัวเองจะได้รับกำลังลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว ลิลิธก็ปรี๊ดแตกในพริบตา เธอปาถุงมันฝรั่งทอดที่กินหมดแล้วลงพื้นอย่างเกรี้ยวกราด แล้วเค้นถาม "นี่มันเรื่องอะไรกันแน่!"
เมื่อเผชิญหน้ากับท่าทีเอาเรื่องของลิลิธ กู้ฝานก็ทำหน้าตื่นตระหนก "ผมไม่รู้เรื่องนะ!"
ลิลิธยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม "นายเป็นคนทำเกม ทำไมนายจะไม่รู้!"
กู้ฝานร้องโอดครวญว่าถูกปรักปรำ "คุณเป็นคนออกแบบเกมนี้ทั้งหมดเลยนะ ผมรู้ว่าพวกคุณปีศาจน่ะไม่มีมโนธรรม แต่คุณลองถามใจตัวเองดูสิ ว่าผมเขียนโปรแกรมตามคำขอของคุณอย่างเคร่งครัดหรือเปล่า
"ผมไม่เคยแก้ดีไซน์อะไรของคุณเลยสักนิดใช่ไหมล่ะ
"หรือว่าพวกคุณจะเป็นเหมือนพวกบริษัทยักษ์ใหญ่ด้านอินเทอร์เน็ตบนโลกมนุษย์ ที่พอมีปัญหาก็ต้องเชือดโปรแกรมเมอร์เซ่นไหว้ฟ้าดินไปก่อนสักสองสามคน แบบนี้มันไร้เหตุผลเกินไปแล้วนะ!"
ลิลิธอึ้งไป เธอขมวดคิ้วมุ่น ลองคิดดูดีๆ ก็รู้สึกว่าสิ่งที่กู้ฝานพูดมันก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
เกมนี้ถูกสร้างขึ้นมาตามแผนการออกแบบของเธออย่างเคร่งครัดจริงๆ
แต่ไม่นานเธอก็ได้สติกลับมา "แล้วเรื่องบั๊กนี่นายจะอธิบายยังไง"
กู้ฝานรู้สึกงุนงง "การที่โปรแกรมเกมมีบั๊กมันเป็นเรื่องปกติที่สุดเลยไม่ใช่เหรอ
"ถ้าคุณอยากทำเกมที่ไม่มีบั๊กเลย นั่นก็แปลว่าคุณประเมินผมสูงเกินไปแล้วล่ะ อย่าว่าแต่ผมเลย ต่อให้เป็นโปรแกรมเมอร์คนไหนก็ทำไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!
"ผมว่าเรื่องแบบนั้นคงต้องให้พระเจ้าลงมือทำเองแล้วล่ะ หรือคุณจะลองไปขอร้องท่านดูไหมล่ะ
"อีกอย่าง ต่อให้ในบรรดาเราสองคนต้องมีใครสักคนที่รับผิดชอบเรื่องบั๊ก คนคนนั้นก็ควรจะเป็นคุณสิ!"
ลิลิธชะงักไป "ทำไมล่ะ"
กู้ฝานเปลี่ยนจากรับเป็นรุก พูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นอย่างคนมีเหตุผล "ตอนนั้นผมก็บอกแล้วว่าเกมขนาดนี้อย่างน้อยก็ต้องทดสอบสักหนึ่งสัปดาห์ ถ้าจะให้ชัวร์หน่อยก็เทสต์สักหนึ่งเดือนไปเลยยังได้
"แต่คุณเป็นคนบอกเองว่าทดสอบสามวันแล้ววางขายเลย การที่มีบั๊กบางตัวหลุดรอดการทดสอบไปได้มันก็เป็นเรื่องปกติ นี่จะมาโทษผมงั้นเหรอ"
มุมปากของลิลิธกระตุกเล็กน้อย "แต่นายใช้เวลาทดสอบแค่สามวันก็แก้บั๊กส่วนใหญ่ไปได้หมดแล้ว เหลือไว้แค่บั๊กที่ร้ายแรงที่สุดตัวนี้ตัวเดียว! มันทำให้ฉันเชื่อยากจริงๆ ว่านายไม่ได้ตั้งใจ!"
กู้ฝานไม่ยอมถอยแม้แต่น้อย "การที่ผมใช้เวลาแค่สามวันแก้บั๊กส่วนใหญ่ได้หมด นั่นก็แสดงว่าผมเก่งไง!
"แถมตอนที่ผมใช้เครื่องมือทดสอบหาบั๊กคุณก็เห็นอยู่ บั๊กที่แม้แต่เครื่องมือทดสอบยังหาไม่เจอ แล้วผมจะไปแก้ได้ยังไงล่ะ"
ในฐานะโปรแกรมเมอร์ การโยนความผิดถือเป็นทักษะบังคับ และกู้ฝานก็เชี่ยวชาญทักษะนี้อย่างหาตัวจับยาก
ท่าทีของเขาแข็งกร้าวมาก ต่อให้วันนี้ต้องเถียงกันจนฟ้าถล่มดินทลาย ยังไงมันก็คือบั๊ก! เป็นเหตุสุดวิสัย!
น้ำเสียงของลิลิธอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด ดูออกว่าเธอก็รู้สึกว่าตัวเองไม่มีเหตุผลมารองรับ
ตราบใดที่กู้ฝานไม่ได้ทำผิดสัญญา ลิลิธก็ไม่สามารถหาเรื่องจับผิดเขาได้
"ก็ได้ ดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่ความผิดของนายจริงๆ ...
"แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี! เกมนี้สร้างขึ้นจากเทมเพลตเกมชัดๆ ทำไมเกมอื่นๆ ตั้งมากมายที่ใช้เทมเพลตนี้ถึงไม่มีปัญหาอะไรเลย แต่ดันมีแค่เกมของเราเกมเดียวที่เกิดปัญหากระสุนหักเลี้ยวขึ้นมาได้"
กู้ฝานเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจ "เอาเถอะ เดี๋ยวผมไปรื้อโค้ดดูให้ก็แล้วกัน"
พูดจบ กู้ฝานก็ยกแล็ปท็อปออกมาที่ห้องนั่งเล่น นั่งลงบนเก้าอี้ตัวเล็ก เปิดโปรแกรมสร้างเกมขึ้นมา และเริ่มตรวจสอบโค้ดพื้นฐานของ "วิถีนรก"
แม้จะบอกว่าเป็นการใช้เทมเพลตเกมที่กำหนดไว้ แต่การเข้าไปดูโค้ดพื้นฐานของเทมเพลตก็ไม่ใช่ปัญหา
ลิลิธยืนอยู่ข้างๆ มองดูตัวอักษรสีขาวบนพื้นหลังสีดำของโค้ดที่กะพริบผ่านหน้าจอไปมาอย่างต่อเนื่อง และเห็นกู้ฝานกดนู่นพิมพ์นี่อยู่ตลอดเวลา แถมระหว่างนั้นยังค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตอีกด้วย ทำให้เธอรู้สึกทึ่งทั้งๆ ที่ไม่เข้าใจอะไรเลย
เธอพูดอะไรไม่ออก ได้แต่รออย่างอดทน
ผ่านไปกว่าชั่วโมงเต็มๆ ในที่สุดกู้ฝานก็เผยสีหน้าเหมือนนึกอะไรออก
เขาชี้ไปที่โค้ดบรรทัดหนึ่งแล้วพูดว่า "โอเค ผมเข้าใจแล้ว ปัญหามันอยู่ตรงนี้"
ลิลิธขมวดคิ้วจ้องมองอย่างตั้งใจ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอมึนตึ้บ ไม่เข้าใจเลยสักนิด
กู้ฝานอธิบาย "เทมเพลตชุดนี้ ทางค่ายออฟฟิเชียลเอาเกมเก่ากึ้กอย่าง "ปฏิบัติการต้านการก่อการร้าย" มาดัดแปลง ซึ่งตอนนั้นเกมนี้ก็เคยมีบั๊กคล้ายๆ กันออกมา แต่โดนแก้ไปอย่างรวดเร็ว ก็เลยไม่ค่อยมีใครสนใจเท่าไหร่"
ลิลิธขมวดคิ้วแน่น ""ปฏิบัติการต้านการก่อการร้าย" เหรอ"
เธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน แต่กู้ฝานเตรียมหาข้อมูลจากอินเทอร์เน็ตเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว
ดูจากข้อมูลแล้ว นี่น่าจะเป็นเกมเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว
และเป็นเพราะเกมนี้มันเก่าแก่มาก แถมยังมีคุณค่าควรแก่การรำลึกถึง ทางค่ายออฟฟิเชียลจึงไปกว้านซื้อลิขสิทธิ์และโค้ดมาทำเป็นเทมเพลตเกม เพื่อให้ผู้สร้างเกมอินดี้ทั่วไปได้ใช้งาน
ข้อมูลยังระบุอีกว่า เกมนี้เคยมีบั๊กสุดพิเศษตัวหนึ่งโผล่มาจริงๆ เรียกว่าบั๊ก 'สะบัดสไนเปอร์'!
มันทำให้เวลาที่ผู้เล่นใช้เทคนิค 'สะบัดสไนเปอร์' กระสุนจะสร้างความเสียหายไปตลอดแนวเส้นทางที่สะบัดปืนไปพร้อมๆ กัน ซึ่งเรียกได้ว่าสร้างความฮือฮาในยุคนั้นเลยทีเดียว
แต่บั๊กที่ทำลายสมดุลเกมอย่างร้ายแรงตัวนี้ก็ถูกแก้ไขไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้นจนถึงปัจจุบัน หากไม่ได้ตั้งใจไปค้นหาข้อมูลในตอนนั้นจริงๆ ผู้เล่นส่วนใหญ่ก็จำไม่ได้แล้ว
แต่เรื่องนี้ก็เห็นได้ชัดว่าไม่สามารถทำให้ลิลิธเชื่อได้
"ไม่ถูกสิ บั๊กตัวนี้มันน่าจะถูกแก้ไปตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมมันถึงยังถูกกระตุ้นขึ้นมาได้อีกล่ะ แถมบั๊กนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่บั๊กตัวเดียวกับในเกมของเราด้วย!"
กู้ฝานถอนหายใจ "มันถูกแก้ไปแล้วก็จริง แต่คุณต้องรู้นะ ว่าพวกเราโปรแกรมเมอร์เวลาแก้บั๊กน่ะ ไม่เคย 'แก้ปัญหาที่ต้นเหตุได้อย่างหมดจด' หรอก พวกเราทำได้แค่ 'ทำให้บั๊กมันดูเหมือนหายไปแล้ว' เท่านั้นแหละ แต่ในโค้ดพื้นฐานมันยังมีส่วนอื่นที่อาจเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดบั๊กซ่อนอยู่อีกหรือเปล่า เรื่องนี้มันฟันธงไม่ได้หรอก
"ก็เหมือนหมอรักษาคนไข้นั่นแหละ เราทำได้แค่รับประกันว่าคนไข้ดูหายดีแล้วในตอนนี้ ส่วนในอนาคตโรคจะกำเริบอีกไหม เรื่องนี้รับประกันไม่ได้
"เห็นได้ชัดว่าภัยแฝงนี้มันซ่อนอยู่ในโค้ดพื้นฐานมาตลอด
"แล้วบังเอิญว่า ในเกมของเราดันมีสาเหตุกระตุ้นสุดพิเศษโผล่ขึ้นมาพอดี"
ลิลิธถาม "สาเหตุอะไร"
กู้ฝานมองเธอ "ก็ที่คุณเขียนไว้ในแบบร่างการออกแบบเกมไง ว่าเกมนี้ต้องใช้วิถีกระสุนสมจริง"
ลิลิธรู้สึกไม่เข้าใจเล็กน้อย "วิถีกระสุนสมจริงแล้วมันทำไมล่ะ ฉันก็แค่อยากจำลองการย้อยตกลงมาของกระสุน นี่มันเป็นความต้องการที่ปกติและสมเหตุสมผลมากไม่ใช่เหรอ"
กู้ฝานพยักหน้า "ใช่ นั่นมันเป็นความต้องการที่ปกติและสมเหตุสมผลมากจริงๆ
"ไอ้สิ่งที่เรียกว่าวิถีกระสุนสมจริงน่ะ มันก็แค่การที่กระสุนถูกแรงโน้มถ่วงดึงดูดจนส่งผลต่อวิถีการพุ่งไปข้างหน้า ผมก็ทำแบบนั้นจริงๆ นั่นแหละ แต่เห็นได้ชัดว่ามันน่าจะไปกระตุ้นช่องโหว่ในโค้ดพื้นฐานเดิมเข้า ทำให้ระบบเกมประมวลผลผิดพลาด เวลาที่ผู้เล่นสะบัดสไนเปอร์ มันก็เลยมีการเพิ่มแรงกระทำจากภายนอกเข้าไปในกระสุนอย่างเป็นปริศนา ทำให้มันหักเลี้ยวเหมือนกับ 'ถูกแรงโน้มถ่วงดึงให้ตกลงมา' ยังไงล่ะ...
"สรุปก็คือ สถานการณ์มันก็เป็นแบบนี้ ปัญหามันก็คือแบบนี้แหละ
"ยังไงซะผมก็เป็นแค่โปรแกรมเมอร์ ไม่ใช่พระเจ้าสักหน่อย"
กู้ฝานแบมือสองข้าง โยนความผิดทิ้งไปจนหมดจด
